Такрокорд капсулы 1 мг

Бір капсуланың құрамында белсенді зат - такролимус, 0,5 мг, 1,0 мг қосымша заттар: натрий кроскармеллозасы, гипромеллоза, сусыз лактоза, сусызданған спирт, метиленхлорид, магний стеараты капсула құрамы: титанның қостотығы (Е171), темірдің сары тотығы (Е 172), желатин

- бүйрек, бауыр немесе жүрек аллотрансплантаты реципиенттеріндегі трансплантаттың қабылданбай ажырауын алдын алуда - басқа иммуносупрессорлық препараттармен емдеуге резистентті, аллотрансплантанттың қабылданбай ажырауын емдеуде

Әсер ету механизмі Молекулалық деңгейде такролимустың әсері қосылыстың жасушаішілік жинақталуына жауап беретін цитозольді ақуызбен (FKBP12) байланысуына байланысты. FКВР12-такролимус кешені кальциневринмен спецификалық әрі бәсекеге қабілетті түрде байланысады және оны тежейді, бұл сигналдық трансдукцияның Т-жасушалық жолдарының кальцийге тәуелді тежелуіне әкеп соғады, осылайша лимфокин гендерінің дискретті тобының транскрипциясына жол бермейді. Такролимус аса жоғары белсенді иммунодепрессант болып табылады және оның белсенділігі in vitro және in vivo эксперименттерінде дәлелденген. Атап айтқанда, такролимус негізінен трансплантаттың қабылданбай ажырауына жауап беретін, цитоуытты лимфоциттердің түзілуін тежейді. Такролимус Т-жасушаларының активациясын және Т-хелперлерге тәуелді В-жасушалардың пролиферациясын тежейді, сондай-ақ лимфокиндердің түзілуін (мысалы, интерлейкин-2, -3 және γ-интерферон) және интерлейкин-2 рецепторларының экспрессиясын басады. Фармакодинамикалық әсерлер Басқа ағзаларды бастапқы трансплантациялау кезіндегі жарияланған деректерге сәйкес нәтижелер Такрокорд ұйқы безі, өкпе және ішек трансплантациясынан кейін ем жүргізу кезіндегі жалпы қабылданған бастапқы иммунодепрессантқа айналды. Проспективті жарияланған зерттеулерде такролимусты бастапқы иммунодепрессант ретінде қолдану өкпе трансплантациясынан кейін шамамен 175 пациентте, ұйқы безі трансплантациясынан кейін 475 пациентте және ішек трансплантациясынан кейін 630 пациентте зерттелді. Жалпы алғанда, осы жарияланған зерттеулердегі такролимустың қауіпсіздік бейіні бауыр, бүйрек және жүрек трансплантациясында бастапқы ем ретінде такролимусты қолданған ауқымды зерттеулерде сипатталған бейінге ұқсас болды. Төменде әрбір көрсетілім бойынша қолдану кезінде анағұрлым ауқымды зерттеулерде тиімділікті бағалау нәтижелері қысқаша ұсынылған. Өкпе трансплантациясы Жақында жүргізілген көп орталықты зерттеудің аралық талдауында такролимуспен емдеу тобына және циклоспоринмен емдеу тобына 1:1 қатынасында рандомизацияланған 110 пациент қарастырылды. Такролимуспен жүргізілетін ем тәулігіне 0,01 - 0,03 мг/кг дозада үздіксіз венаішілік инфузия түрінде басталды, ішке қабылдауға арналған такролимус тәулігіне 0,05 - 0,3 мг/кг дозада қолданылды. Такролимус тобындағы пациенттерде циклоспорин тобындағы пациенттермен салыстырғанда трансплантациядан кейінгі бірінші жылы жедел қабылданбай ажырау көріністерінің анағұрлым төмен даму жиілігі (22,6% - бен салыстырғанда 11,5 %) және созылмалы қабылданбай ажырау, облитерациялайтын бронхиолит синдромының анағұрлым төмен даму жиілігі (8,57% - бен салыстырғанда 2,86%) байқалды. 1 жыл ішінде өміршеңдік коэффициенті такролимус тобында 80,8%-ды және циклоспорин тобында 83%-ды құрады. Тағы бір рандомизацияланған зерттеуге такролимуспен ем алған 66 пациент және циклоспоринмен ем алған 67 пациент қатысты. Такролимуспен жүргізілген ем тәулігіне 0,025 мг/кг дозада үздіксіз венаішілік инфузия түрінде басталды, ішке қабылдауға арналған такролимус тәулігіне 0,15 мг/кг дозада қолданылды, кейіннен доза 10 - 20 нг/мл нысаналы ең аз концентрацияға жеткенге дейін түзетілді. 1 жыл ішінде пациенттердің өміршеңдік деңгейі такролимус тобында 83%-ды және циклоспорин тобында 71%-ды құрады, 2 жыл ішінде өміршеңдік деңгейі 76%-ды және сәйкесінше 66%-ды құрады. Такролимус тобында (0,85 көрініс) циклоспорин тобымен (1,09 көрініс) салыстырғанда жедел қабылданбай ажырау көріністерінің саны 100 пациент-күнге аз болды. Облитерациялайтын бронхиолит такролимус тобындағы пациенттердің 21,7% -ында және циклоспорин тобындағы пациенттердің 38,0% - ында дамыды (р=0,025). Циклоспоринге ауысуды қажет ететін такролимус (n=2) тобындағы пациенттердің санымен салыстырғанда циклоспоринмен (n=13) ем алған пациенттердің едәуір көп санына такролимусқа ауысуды қажет етті (р=0,02). Қосымша екі орталықты зерттеуде 26 пациент такролимус тобына, ал 24 пациент циклоспорин тобына рандомизацияланды. Такролимуспен жүргізілген ем тәулігіне 0,05 мг/кг дозада үздіксіз венаішілік инфузия түрінде басталды, ішке қабылдауға арналған такролимус тәулігіне 0,1-0,3 мг/кг дозада қолданылды, кейіннен доза 12-15 нг/мл нысаналы ең аз концентрацияға жеткенге дейін түзетілді. 1 жыл ішінде өміршеңдік коэффициенті такролимус тобында 73,1 %-ды және циклоспорин тобында 79,2 %-ды құрады. Жедел қабылданбай ажырау байқалмаған пациенттердің үлесі такролимус тобында 6 айдан кейін (45,8% - бен салыстырғанда 57,7 %) және өкпе трансплантациясынан кейін 1 жылдан кейін (33,3% - бен салыстырғанда 50 %) жоғары болды. Үш зерттеуде ұқсас өміршеңдік коэффициенттері көрсетілді. Үш зерттеудің барлығында да такролимусты қолданған кезде жедел қабылданбай ажыраудың даму жиілігі сандық түрде төмен болды және бір зерттеуде такролимусты қолданғанда облитерациялайтын бронхиолит синдромының даму жиілігі айтарлықтай төмен болды. Ұйқы безінің трансплантациясы Көп орталықты зерттеуге бір мезгілде ұйқы безі мен бүйрек трансплантациясы жасалған 205 пациент қатысты; пациенттер такролимусты (n=103) немесе циклоспоринді (n=102) алу үшін рандомизацияланған. Хаттамаға сәйкес келетін ішке қабылдау кезіндегі такролимустың бастапқы дозасы тәулігіне 0,2 мг/кг құрады, содан кейін дозаны түзету 5-ші күнге 8 - 15 нг/мл және 6 айдан кейін 5 - 10 нг/мл нысаналы ең аз концентрацияға жеткенге дейін жүргізілді. 1 жылдан кейін ұйқы безі трансплантатының өміршеңдік деңгейі такролимус тобында айтарлықтай жоғары болды: циклоспорин тобындағы 74,5% - бен салыстырғанда 91,3% (p< 0,0005), сол уақытта бүйрек трансплантатының өміршеңдік деңгейі екі топта да бірдей болды. Циклоспоринмен емнен такролимуспен жүргізілетін емге барлығы 34 пациент ауыстырылды және такролимуспен емделген тек 6 пациентке баламалы ем қажет болды. Ішек трансплантациясы Ішек трансплантациясынан кейін такролимусты алғашқы ем ретінде қолдану бойынша бір орталықтың жарияланған клиникалық тәжірибесінде такролимус пен преднизолон қабылдаған 155 пациенттің актуарийлік өміршеңдік коэффициенті (65 пациент тек ішек трансплантациясынан кейін, 75 - бауыр мен ішек трансплантациясынан кейін, 25 - бірнеше ішкі ағза трансплантациясынан кейін) 1 жылдан кейін 75%-ды, 5 жылдан кейін 54%-ды және 10 жылдан кейін 42%-ды құрағанын көрсетті. Алғашқы жылдары ішке қабылдаған кезде такролимустың бастапқы дозасы тәулігіне 0,3 мг/кг құрады. 11 жыл ішінде тәжірибе ұлғайған сайын нәтижелер үздіксіз жақсара берді. Осы көрсетілім бойынша дәрілік препаратты қолдану кезінде нәтижелердің динамикада жақсаруы Эпштейн-Барр вирусы (ЭБВ) және цитомегаловирус (ЦМВ) инфекцияларын ерте анықтау әдістері, сүйек кемігінің аугментациясы, интерлейкин-2 антагонисі даклизумабты қосымша қолдану, такролимустың анағұрлым төмен бастапқы дозалары және 10 - 15 нг/мл нысаналы ең аз концентрациясы және ең соңғы әзірлеме - аллотрансплантатты сәулелендіру сияқты әртүрлі инновациялар ықпал еткені туралы қорытынды жасалған болатын.

Такрокорд дәрілік препаратымен ем жүргізу кезінде тиісті біліктілігі бар және өз қарамағында қажетті жабдығы бар персоналмен жүзеге асырылатын мұқият бақылау қажет. Иммуносупрессивті ем жүргізуде және ағзалары трансплантацияланған пациенттерді қадағалауда тәжірибесі бар дәрігерлер ғана дәрілік препаратты тағайындай алады және басталған иммуносупрессивті емді өзгерте алады. Такролимустың дереу босап шығатын немесе босап шығуы ұзартылған дәрілік түрінен байқаусызда, көзделмеген немесе бақылаусыз ауысу қауіпсіз болып табылмайды. Бұл такролимустың жүйелі экспозициясында клиникалық маңызды айырмашылықтардың туындауына байланысты, трансплантаттың қабылданбай ажырауына немесе жағымсыз әсерлердің, оның ішінде гипо- немесе гипериммуносупрессияның даму жиілігінің жоғарылауына әкелуі мүмкін. Пациент такролимусты тиісті күнделікті дозалау режимін сақтай отырып, бір дәрілік түрін қабылдауы тиіс; дәрілік түрінің немесе дозалау режимінің өзгеруі трансплантология саласындағы маманның мұқият бақылауымен ғана жүргізілуі тиіс. Шығарылудың кез келген балама түріне ауысқаннан кейін такролимустың жүйелі экспозициясын сақтау үшін дәрілік препараттың дозасын түзету және емдік дәрілік мониторингілеуді жүргізу қажет. Төменде ұсынылған бастапқы дозаларды тек нұсқаулық ретінде қарастыру керек. Такрокорд дәрілік препаратының дозасын таңдау, ең алдымен, оның қандағы концентрациясын мониторингілеу арқылы әрбір пациентте дәрілік препараттың көтерімділігі мен қабылданбай ажыраудың жеке клиникалық бағалауына негізделуі тиіс (жаңа алынған қандағы ұсынылған нысаналы ең төменгі концентрацияларды төменде қараңыз). Қабылданбай ажыраудың клиникалық белгілері пайда болған кезде иммуносупрессивті ем режимін өзгерту туралы мәселені қарастыру керек. Такрокорд капсулаларын назогастральды зонд арқылы суда ерітілген капсуланың ішіндегісін енгізу арқылы ішке қабылдау керек. Операциядан кейінгі бастапқы кезеңде Такрокорд дәрілік препаратын әдетте басқа иммунодепрессанттармен бірге қолданады. Такрокорд препаратының дозасы таңдалған иммуносупрессивті ем режиміне байланысты өзгеруі мүмкін. Енгізу әдісі мен жолы Дәрілік препаратты қабылдаған кезде тәуліктік дозаны екі қабылдауға (мысалы, таңертең және кешке) бөлу ұсынылады. Капсулаларды блистерден алғаннан кейін бірден қабылдау керек. Пациенттерге ішке қабылдауға арналмаған ылғал сіңіргіштің бар болуы туралы ескерту керек. Капсулаларды сұйықтық (дұрысы су) іше отырып, жұту керек. Капсуланың ең жоғары сіңуіне қол жеткізу үшін, әдетте, аш қарынға немесе тамақ ішкенге дейін кемінде 1 сағат бұрын немесе одан кейін 2-3 сағаттан соң қабылдау керек. Емдеу ұзақтығы Трансплантаттың қабылданбай ажырауын басу үшін иммуносупрессияны демеу қажет; сондықтан пероральді емнің ұзақтығына ешқандай шектеулер көрсетілмеуі мүмкін. Дозалау режимі Бауыр трансплантациясы Бастапқы иммуносупрессия-ересектер Такрокордпен пероральді емді күніне 0.10–0.20 мг/кг дозадан бастап, оны екі бөлек дозада (мысалы, таңертең және кешке) енгізу керек. Егер пациенттің клиникалық жағдайы дозаларды пероральді енгізуге мүмкіндік бермесе, онда емдеуді дәріні үздіксіз 24 сағаттық инфузия түрінде енгізе отырып, препаратты тәулігіне 0.01-0.05 мг/кг дозада вена ішіне енгізуден бастау керек. Бастапқы иммуносупрессия-балалар Тәулігіне 0.30 мг/кг-ға тең бастапқы пероральді дозаны екі бөлек дозада енгізу керек (мысалы, таңертең және кешке). Егер пациенттің клиникалық жағдайы дозаларды пероральді енгізуге мүмкіндік бермесе, онда емдеуді үздіксіз 24 сағаттық инфузия түрінде препаратты тәулігіне 0.05 мг/кг дозада вена ішіне енгізуден бастау керек. Демеуші ем - ересектер мен балалар Трансплантациядан кейінгі кезеңде Такрокорд дозаларын әдетте препараттың қандағы концентрациясын бақылау арқылы азайтады. Кейбір жағдайларда Такрокордты монотерапия ретінде қалдырып, қатарлас жүретін иммуносупрессивті емді тоқтатуға болады. Трансплантациядан кейін пациент жағдайының жақсаруы такролимустың фармакокинетикасын өзгертуі мүмкін және препараттың дозасын түзету қажет болады. Қабылданбай ажырауды емдеу - ересектер мен балалар Қабылданбай ажырау көріністерін емдеу үшін кортикостероидтармен жүргізілетін қосымша еммен және моно/поликлональді антиденелерді қысқа енгізу курстарымен біріктіріп, қан концентрациясын бақылай отырып, Такрокорд препаратының анағұрлым жоғары дозаларын қолдану қажет. Егер уыттылық белгілері байқалса, препараттың қандағы ең аз концентрациясы шегінде Такрокорд дозасын төмендету қажет болуы мүмкін. Пациенттерді Такрокорд препаратымен жүргізілетін емге ауыстырған кезде емдеу пероральді дозадан басталуы тиіс, бастапқы иммуносупрессияға арналғандай бастапқы дозалар ұсынылады. Такрокордқа циклоспоринмен жүргізілетін емнен ауыстыру туралы ақпарат алу үшін осы бөлімнің соңындағы "Пациенттердің ерекше популяцияларында препараттың дозасын түзету" нұсқаулықты қараңыз. Бүйрек трансплантациясы Бастапқы иммуносупрессия-ересектер Такрокордпен пероральді емді күніне 0.20-0.30 мг/кг дозадан бастап, оны екі бөлек дозада (мысалы, таңертең және кешке) енгізу керек. Препаратты енгізу хирургиялық операция аяқталғаннан кейін келесі 24 сағат ішінде басталуы керек. Бастапқы иммуносупрессия-балалар Тәулігіне 0.30 мг/кг-ға тең бастапқы пероральді дозаны екі бөлек дозада енгізу керек (мысалы, таңертең және кешке). Егер пациенттің клиникалық жағдайы препаратты пероральді енгізу мүмкіндігін жоққа шығарса, онда емдеуді 24 сағат ішінде венаішілік инфузия түрінде тәулігіне 0.075-0.100 мг/кг дозада препаратты вена ішіне енгізуден бастау керек. Демеуші ем - ересектер мен балалар Демеуші ем барысында Такрокорд дозаларын әдетте азайтады. Кейбір жағдайларда Такрокорд препаратын қосарлы емнің негізгі компоненті ретінде қалдырып, қатарлас жүретін иммунодепрессанттарды тоқтату мүмкіндігі пайда болады. Трансплантациядан кейін пациент жағдайының жақсаруы такролимустың фармакокинетикасын өзгертуі мүмкін; бұл ретте препараттың дозасын түзету қажет болады. Қабылданбай ажырау реакцияларын емдеу - ересектер мен балалар Қабылданбай ажырау көріністерін емдеу үшін кортикостероидтармен жүргізілетін қосымша еммен және моно/поликлональді антиденелерді қысқа енгізу курстарымен біріктіріп, қандағы препараттың концентрациясын бақылай отырып, Такрокорд препаратының анағұрлым жоғары дозаларын қолдану қажет. Егер уыттылық белгілері байқалса, Такрокорд дозасын қандағы бақыланатын ең аз концентрацияға дейін төмендету қажет болуы мүмкін. Пациенттерді Такрокорд препаратымен жүргізілетін емге ауыстырған кезде емдеу бастапқы иммуносупрессия мақсатында қолдануға ұсынылған пероральді дозадан басталуы керек. Такрокордқа циклоспоринмен жүргізілетін емнен ауыстыру туралы ақпарат алу үшін осы бөлімнің соңындағы "Пациенттердің ерекше популяцияларында препараттың дозасын түзету" нұсқаулықты қараңыз. Жүрек трансплантациясы Бастапқы иммуносупрессия-ересектер Такрокорд антиденелер индукциясымен бірге (Такрокорд препаратымен жүргізілетін емнің кешеуілдеген басталуын ескере отырып) немесе клиникалық тұрақты науқастарда антиденелерді тағайындамай қолдануға болады. Бұрын болған антиденелер индукциясы жағдайында, Такрокордпен жүргізілетін пероральді емді күніне 0.075 мг/кг дозадан бастап, оны екі бөлек дозада (мысалы, таңертең және кешке) енгізу керек. Препаратты енгізу хирургиялық операция аяқталғаннан кейін, пациенттің клиникалық жағдайы тұрақтанған соң бірден 5 күннен кейін басталуы керек. Егер пациенттің клиникалық жағдайы дозаларды пероральді енгізуге мүмкіндік бермесе, онда емдеуді үздіксіз 24 сағаттық инфузия түрінде препаратты тәулігіне 0.01-0.02 мг/кг дозада вена ішіне енгізуден бастау керек. Такролимусты пероральді қабылдау трансплантациядан кейін 12 сағат ішінде басталатын балама тәсіл бар. Бұл тәсіл ішкі ағзалардың (мысалы, бүйрек) функциясының бұзылу белгілері жоқ пациенттерге арналған. Бұл жағдайда тәулігіне 2-4 мг бастапқы дозадағы такролимус микофенолат мофетилімен және кортикостероидтармен немесе сиролимуспен және кортикостероидтармен біріктіріледі. Бастапқы иммуносупрессия-балалар Такрокорд жүрек трансплантаты бар балаларда антиденелер индукциясы болған кезде де, болмаған кезде де қолданылады. Пероральді ем күніне 0.30 мг/кг дозадан басталуы керек және алғашқы пероральді дозаны венаішілік емді тоқтатқаннан кейін 8-12 сағаттан соң енгізу керек. Егер антиденелер индукциясы бар болғанда Такрокорд препаратын енгізуді пероральді бастаса, онда ұсынылатын бастапқы доза күніне 0.10-0.30 мг/кг құрайды және енгізу екі бөлек дозада (мысалы, таңертең және кешке) жүзеге асырылады. Демеуші ем - ересектер мен балалар Демеуші ем кезінде Такрокорд дозаларын әдетте қандағы бақыланатын ең аз концентрацияға дейін төмендетеді. Трансплантациядан кейін пациент жағдайының жақсаруы такролимустың фармакокинетикасын өзгертуі мүмкін; бұл ретте препараттың дозасын түзету қажет болады. Қабылданбай ажырау реакцияларын емдеу - ересектер мен балалар Қабылданбай ажырау көріністерін емдеу үшін кортикостероидтармен жүргізілетін қосымша еммен және моно/поликлональді антиденелерді қысқа енгізу курстарымен біріктіріп, қандағы концентрацияны анықтау арқылы бақыланатын Такрокорд препаратының жоғары дозаларын қолдану қажет. Балаларды Такрокордпен жүргізілетін емге ауыстырған кезде препараттың тәулігіне 0,15 мг/кг бастапқы дозасын екі дозаға (таңертең және кешке) бөлу керек. Балаларды Такрокордпен жүргізілетін емге ауыстырған кезде препараттың тәулігіне 0,2-0,3 мг/кг бастапқы дозасын екі дозаға (таңертең және кешке) бөлу керек. Такрокордқа циклоспоринмен жүргізілетін емнен ауыстыру туралы ақпарат алу үшін осы бөлімнің соңындағы "Пациенттердің ерекше популяцияларында препараттың дозасын түзету" нұсқаулықты қараңыз. Пациенттердің ерекше популяцияларында дозаны түзету Бауыр жеткіліксіздігі бар пациенттер: бауырдың ауыр жеткіліксіздігі бар емделушілерге ұсынылған мөлшер шегінде препараттың ең төменгі деңгейін ұстап тұру үшін қандағы препарат концентрациясының көрсеткіштеріне бағытталған дозаны азайту қажет болуы мүмкін. Бүйрек жеткіліксіздігі бар пациенттер: препараттың дозасын түзету қажет емес. Алайда, такролимуста нефроуытты әсердің бар болуына байланысты бүйрек функциясын мұқият бақылау ұсынылады (оның ішінде қан сарысуындағы креатинин концентрациясы, креатинин клиренсі және диурез деңгейі). Балалар: қандағы препараттың қажетті деңгейіне жету үшін балаларға әдетте ересектерге қарағанда 1,5-2 есе жоғары дозалар қажет. Егде жастағы пациенттер: қазіргі уақытта егде жастағы пациенттер үшін препараттың дозасын түзету қажеттілігі туралы деректер жоқ. Циклоспорин емінен ауысу: Циклоспорин мен Такрокордты бір мезгілде қолдану циклоспориннің жартылай шығарылу кезеңін арттырып, уытты әсерлерді күшейтуі мүмкін. Сондықтан пациенттерді циклоспориннен Такрокордпен жүргізілетін емге ауыстырған кезде сақ болу керек. Такрокордпен емдеуді қандағы циклоспорин концентрациясын және пациенттің клиникалық жағдайын бағалағаннан кейін бастау керек. Егер науқастың қанында циклоспорин деңгейі стандартты рұқсат етілген көрсеткіштерден асып кетсе, Такрокордты қолдануды кейінге қалдыру керек. Препаратты циклоспоринді тоқтатқаннан кейін 12-24 сағаттан соң тағайындайды. Ауыстырғаннан кейін циклоспорин клиренсінің бұзылу мүмкіндігіне байланысты науқастың қанындағы циклоспорин деңгейін бақылауды жалғастыру қажет. Препараттың қандағы концентрациясының қажетті деңгейіне жету бойынша ұсынымдар. Препараттың дозасын таңдау әрбір нақты науқаста қабылданбай ажырау мен препараттың көтерімділігін клиникалық бағалау деректеріне негізделуі тиіс. Препараттың дозалануын оңтайландыру мақсатында иммундық әдістер арқылы қандағы такролимус концентрациясын анықтау, соның ішінде микробөлшектерде жартылай автоматты иммуноферменттік талдау (МИФТ) қолданылады. Операциядан кейінгі кезеңде қандағы такролимустың ең аз деңгейін бақылау маңызды. Препаратты пероральді қабылдаған кезде оның қандағы ең төменгі деңгейін дозаны енгізгеннен кейін шамамен 12 сағаттан соң, келесі дозаны енгізер алдында анықтау керек. Қандағы препарат деңгейін мониторингілеу жиілігі клиникалық қажеттіліктерге байланысты. Такрокорд клиренсі төмен препарат болғандықтан, дозалау режимін түзету қандағы препарат деңгейінің өзгеруі байқалғанға дейін бірнеше күн қажет болуы мүмкін. Қандағы препараттың ең аз деңгейін трансплантациядан кейінгі ерте кезеңде аптасына екі рет, содан кейін мезгіл-мезгіл демеуші ем барысында бақылап отыру керек. Қандағы такролимустың ең аз деңгейін Такрокорд дозасын өзгерткеннен немесе иммуносупрессия режимін, енгізу жолын өзгерткеннен кейін, сондай-ақ жаңа алынған қандағы такролимус концентрациясына әсер ететін препараттармен бірге қолданғаннан кейін бақылау қажет. Клиникалық зерттеулердің деректерін талдау, пациенттердің көбін сәтті емдеу қандағы такролимустың ең аз концентрациясын 20 нг/мл-ден төмен деңгейде ұстау арқылы қамтамасыз етілуі мүмкін екенін көрсетті. Жаңа алынған қандағы такролимус деңгейі туралы деректерді түсіндіру кезінде пациенттің клиникалық жағдайын ескеру қажет. Клиникалық практикада ерте трансплантациядан кейінгі кезеңде препараттың ең төменгі деңгейі бауыр трансплантаты реципиенттерінде әдетте 5 – тен 20 нг/мл-ге дейін, ал бүйрек немесе жүрек трансплантаты реципиенттерінде 10-нан 20 нг/мл-ге дейін құрайды. Бауыр, бүйрек немесе жүрек трансплантаты реципиенттерінде демеуші ем кезеңінде препараттың қандағы концентрациясы әдетте 5-тен 15 нг/мл-ге дейін құрайды.

- такролимусқа және басқа макролидтерге немесе препараттың қосымша заттарының кез келгеніне аса жоғары сезімталдық

Иммунодепрессанттарды қолданумен байланысты жағымсыз дәрілік реакциялардың бейінін жиі негізгі ауруға және бір мезгілде көптеген дәрілік препараттарды қолдануға байланысты анықтау қиын. Төменде келтірілген жағымсыз дәрілік реакциялардың көбі қайтымды болып табылады және/немесе дозаны төмендеткен кезде азаяды. Вена ішіне енгізумен салыстырғанда дәрілік препаратты ішке қабылдау жағымсыз дәрілік реакциялардың даму жиілігінің анағұрлым төмендеуімен байланысты. Жағымсыз дәрілік реакциялар төменде кездесу жиілігінің кему ретімен келтірілген: өте жиі (≥1/10), жиі (≥1/100, <1/10), жиі емес (≥1/1000, <1/100), сирек (≥1/10 000, <1/1000), өте сирек (<1/10 000), белгісіз (қолда бар деректер негізінде бағалау мүмкін емес). Инфекциялық және паразиттік аурулар Басқа күшті иммунодепрессанттар жағдайындағыдай, такролимус қабылдайтын пациенттерде инфекциялардың (вирустық, бактериялық, зеңдік, протозойлық) даму қаупі жиі жоғарылайтыны белгілі. Бұрыннан бар инфекциялардың ағымы ушығуы мүмкін. Жайылған, сондай-ақ шоғырланған инфекциялардың дамуы орын алуы мүмкін. Иммунодепрессанттарды, соның ішінде Такрокорд препаратын қабылдайтын пациенттерде ЦМВ инфекциясы, ВК вируспен байланысты нефропатия, сондай-ақ үдемелі көп ошақты лейкоэнцефалопатияның (ҮКЛ) JC вирусымен байланысты жағдайлар тіркелген. Қатерсіз, қатерлі және нақтыланбаған жаңа түзілімдер (кисталар мен полиптерді қоса) Иммуносупрессивті ем алатын пациенттерде қатерлі жаңа түзілімдердің даму қаупі жоғары. Такролимуспен жүргізілетін ем аясында қатерсіз, сондай-ақ қатерлі жаңа түзілімдер, соның ішінде ЭБВ-мен байланысты лимфпролиферативті аурулар және терінің қатерлі жаңа түзілімдері туралы хабарламалар алынды. Қан және лимфа жүйесінің тарапынан бұзылулар жиі: - анемия, лейкопения, тромбоцитопения, лейкоцитоз, эритроциттік көрсеткіштердің қалыптан ауытқуы жиі емес: - коагулопатиялар, қанның ұю көрсеткіштері мен қан кету уақытының қалыптан ауытқуы, панцитопения, нейтропения сирек: - тромбоздық тромбоцитопениялық пурпура, гипопротромбинемия, тромбоздық микроангиопатия белгісіз: - нағыз эритроциттік аплазия, агранулоцитоз, гемолиздік анемия Иммундық жүйе тарапынан бұзылулар - такролимус қабылдаған пациенттерде аллергиялық және анафилактоидты реакциялар байқалды Эндокриндік жүйе тарапынан бұзылулар сирек: - гирсутизм Зат алмасу мен тамақтану тарапынан бұзылулар өте жиі: - гипергликемиялық жағдайлар, қант диабеті, гиперкалиемия жиі: - гипомагниемия, гипофосфатемия, гипокалиемия, гипокальциемия, гипонатриемия, гиперволемия, гиперурикемия, тәбеттің төмендеуі, метаболизмдік ацидоз, гиперлипидемия, гиперхолестеринемия, гипертриглицеридемия, басқа электролиттік бұзылулар жиі емес: - сусыздану, гипопротеинемия, гиперфосфатемия, гипогликемия Психика бұзылулары өте жиі: - ұйқысыздық жиі: - үрейлену симптомдары, сананың шатасуы және бағдардан адасу, депрессия, депрессиялық көңіл-күй, көңіл-күйдің бұзылулары мен бұзылыстары, қорқынышты түс көру, елестеулер, психика бұзылыстары жиі емес: - психоздық бұзылыс Жүйке жүйесі тарапынан бұзылулар өте жиі: - тремор, бас ауыруы жиі: - құрысулар, сананың бұзылуы, парестезиялар және дизестезиялар, шеткері нейропатиялар, бас айналу, жазудың бұзылуы, жүйке жүйесі тарапынан бұзылулар жиі емес: - кома, орталық жүйке жүйесіндегі қан құйылу және ми қанайналымының бұзылулары, салдану және парез, энцефалопатия, сөйлеу және артикуляция бұзылыстары, амнезия сирек: - гипертонус өте сирек: - миастения Көру мүшесі тарапынан бұзылулар жиі: - көрудің бұлыңғырлануы, фотофобия, көру мүшесі тарапынан бұзылулар жиі емес: - катаракта сирек: - соқырлық Белгісіз: - оптикалық нейропатия Есту мүшесі және тепе-теңдік тарапынан бұзылулар жиі: - құлақтағы шуыл жиі емес: - есту мүкістігі сирек: - нейросенсорлық кереңдік өте сирек: - естімей қалу Жүрек тарапынан бұзылулар жиі: - ишемиялық коронарлық бұзылыстар, тахикардия жиі емес: - қарыншалық аритмиялар және жүректің тоқтап қалуы, жүрек жеткіліксіздігі, кардиомиопатия, қарыншалар гипертрофиясы, суправентрикулярлық аритмиялар, жүректің қағуы сирек: - перикардиальді жалқық өте сирек: - екі бағытты қарыншалық тахикардия Қантамыр бұзылыстары өте жиі: - артериялық гипертензия жиі: - қан кету, тромбоэмболиялық және ишемиялық құбылыстар, шеткері қанайналымның бұзылуы, гипотензивті қантамыр бұзылыстары жиі емес: - инфаркт, аяқ-қолдың терең веналар тромбозы, шок Тыныс алу жүйесі, кеуде қуысының ағзалары және көкірек ортасы тарапынан бұзылулар жиі: - ентігу, өкпенің паренхималық бұзылыстары, плевралық жалқық, фарингит, жөтел, мұрынның бітелуі және қабыну жиі емес: - тыныс алу жеткіліксіздігі, тыныс алу жолдары тарапынан бұзылулар, бронх демікпесі сирек: - жедел респираторлық дистресс-синдром Асқазан-ішек жолының тарапынан бұзылулар өте жиі: - диарея, жүрек айнуы жиі: - асқазан-ішек жолының қабыну аурулары, асқазан-ішек жолындағы ойық жаралану және тесілу, асқазан-ішектен қан кету, стоматит және ойық жаралану, асцит, құсу, асқазан-ішек жолының ауыруы мен іштің ауыруы, диспепсияның белгілері мен симптомдары, іш қату, метеоризм, іштің кебуін және толып кету сезіну, сұйық нәжіс, асқазан-ішек белгілері және симптомдары жиі емес: - ішектің салданған бітелісі, жедел және созылмалы панкреатит, гастроэзофагеальді рефлюкс ауруы, асқазанның эвакуаторлық функциясының бұзылуы сирек: - ішектің ішінара бітелісі, ұйқы безінің жалған кисталары Бауыр және өт шығару жолдары тарапынан бұзылулар жиі: - холестаз және сарғаю, гепатоцеллюлярлық зақымдану және гепатит, холангит сирек: - бауыр артерияларының тромбозы, бауырдың веноокклюзиялық ауруы өте сирек: - бауыр жеткіліксіздігі, өт шығару жолдарының стенозы Тері және теріасты тіндер тарапынан бұзылулар жиі: - қышыну, бөртпе, алопеция, акне, қатты терлеу жиі емес: - дерматит, фотосезімталдық сирек: - уытты эпидермалық некролиз (Лайелл синдромы) өте сирек: - Стивенс-Джонсон синдромы Қаңқа-бұлшықет және дәнекер тін тарапынан бұзылулар жиі: - артралгия, бұлшықеттің түйілуі, аяқ-қолдың ауыруы, арқаның ауыруы жиі емес: - буындар тарапынан бұзылулар сирек: - қимыл қозғалыстың төмендеуі Бүйрек және несеп шығару жолдары тарапынан бұзылулар өте жиі: - бүйрек функциясының бұзылуы жиі: - бүйрек жеткіліксіздігі, бүйректің жедел жеткіліксіздігі, олигурия, бүйректің өзекшелік некрозы, уытты нефропатия, несеп талдауы көрсеткіштерінің қалыптан ауытқуы, қуық пен уретраның тарапынан симптомдар жиі емес: - анурия, гемолитикалық-уремиялық синдром өте сирек: - нефропатия, геморрагиялық цистит Жыныс мүшелері мен сүт бездері тарапынан бұзылулар жиі емес: - дисменорея және жатырдан қан кету Жалпы бұзылыстар және енгізу орнындағы бұзылулар жиі: - астениялық жағдайлар, фебрильді бұзылулар, ісіну, ауырсыну және жайсыздық, дене температурасын қабылдаудың бұзылуы жиі емес: - полиағзалық жеткіліксіздік, тұмауға ұқсас жағдай, жоғары температураға төзбеушілік, кеуде қуысының қысылу сезімі, үрейді сезіну, өзін нашар сезіну сирек: - шөлдеу, құлау, кеуде қуысының қысылу сезімі, ойық жараның пайда болуы өте сирек: - шелмайы тіні массасының ұлғаюы Зертханалық және аспаптық деректер өте жиі: бауырдың функционалдық көрсеткіштеріндегі ауытқулар жиі: - қандағы сілтілі фосфатаза белсенділігінің жоғарылауы, дене салмағының артуы жиі емес: - амилаза белсенділігінің жоғарылауы, ЭКГ көрсеткіштерінің қалыптан ауытқуы, жүректің жиырылу жиілігінің және тамыр соғысы жиілігінің қалыптан ауытқуы, дене салмағының төмендеуі, қандағы лактатдегидрогеназа белсенділігінің жоғарылауы өте сирек: - эхокардиография көрсеткіштерінің қалыптан ауытқуы, электрокардиограммадағы QT аралығының ұзаруы Жарақаттар, уыттанулар және манипуляциялардың асқынуы жиі: - трансплантаттың бастапқы дисфункциясы Дәрілік препаратты қолдану кезінде қателер байқалды, оның ішінде такролимустың дереу босап шығатын немесе босап шығуы ұзартылған дәрілік түрінен байқаусызда, көзделмеген немесе бақылаусыз ауысуы. Трансплантаттың қабылданбай ажырауымен байланысты бірқатар жағдайлар туралы хабарламалар алынды (қолда бар деректер негізінде жиілікті бағалау мүмкін емес). Жекелеген жағымсыз реакциялардың сипаттамасы Аяқ-қолдың ауыруы кальциневрин тежегіштері туындатқан ауырсыну синдромының (CIPS) шеңберінде жарияланған бірнеше жағдайларда сипатталған. Бұл синдром, әдетте, аяқтағы екі жақты симметриялы айқын ауырсыну түрінде көріністеледі және такролимустың аса емдік концентрацияларымен байланысты болуы мүмкін. Бұл синдромды такролимус дозаларын азайту есебінен жоюға болады. Кейбір жағдайларда басқа иммунодепрессанттарға ауысу қажет болған. Жағымсыз дәрілік реакциялар туындаған кезде медицина қызметкеріне, фармацевтика қызметкеріне немесе дәрілік препараттардың тиімсіздігі туралы хабарламаларды қоса алғанда, дәрілік препараттарға жағымсыз реакциялар (әсерлер) жөніндегі ақпараттық дерекқорға тікелей хабарласу керек Қазақстан Республикасы Денсаулық сақтау министрлігі Медициналық және фармацевтикалық бақылау комитеті «Дәрілік заттар мен медициналық бұйымдарды сараптау ұлттық орталығы» ШЖҚ РМК http://www.ndda.kz

Симптомдары: тремор, бас ауыруы, жүрек айнуы, құсу, инфекциялар, есекжем, летаргия, қандағы мочевина азоты деңгейінің жоғарылауы және сарысудағы креатинин концентрациясының жоғарылауы және аланинаминотрансферазаның жоғарылауы. Емі Такрокордқа спецификалық антидот жоқ. Егер артық дозалану дамыған болса, тоқтату шараларын қабылдау және симптоматикалық ем жүргізу қажет. Жоғары молекулалық салмағына, судағы нашар ерігіштігіне және эритроциттармен және қан плазмасы ақуыздарымен байланысуына байланысты такролимуспен артық дозалану кезінде диализ тиімді болмайды деп күтілуде. Қан плазмасындағы препараттың өте жоғары деңгейі байқалған жекелеген пациенттерде дәрінің уытты концентрациясын төмендете отырып, гемофильтрация немесе диафильтрация тиімді болды.

Дәрілік препаратты қолдану кезінде қателер байқалды, оның ішінде такролимустың дереу босап шығатын немесе босап шығуы ұзартылған дәрілік түрінен байқаусызда, көзделмеген немесе бақылаусыз ауысуы. Бұл ауыр жағымсыз құбылыстарға, соның ішінде трансплантаттың қабылданбай ажырауына немесе такролимустың жеткіліксіз немесе жоғары экспозициясының салдары болуы мүмкін, басқа жағымсыз әсерлерге әкеп соққан. Пациент такролимусты тиісті күнделікті дозалау режимін сақтай отырып, бір дәрілік түрін қабылдауы тиіс; дәрілік түрінің немесе дозалау режимінің өзгеруі трансплантология саласындағы маманның мұқият бақылауымен ғана жүргізілуі тиіс. Алғашқы трансплантациядан кейінгі кезеңде келесі параметрлерге үнемі мониторинг жүргізіп отыру керек: артериялық қысым, ЭКГ, неврологиялық статусы мен көру жай-күйі, аш қарынға қандағы глюкоза концентрациясы, электролиттер (әсіресе калий) концентрациясы, бауыр мен бүйректің функционалдық сынамалары, гематологиялық көрсеткіштер, қанның ұю көрсеткіштері, қан плазмасы ақуыздарының концентрациясы. Клиникалық маңызды өзгерістер болған жағдайда иммуносупрессивті ем режимін түзету туралы мәселені қарастыру қажет. Қосымша заттар Такрокорд құрамында лактоза бар болғандықтан, галактоза жақпаушылығымен, Лапп лактаза тапшылығымен немесе глюкоза мен галактоза мальабсорбциясымен байланысты, сирек кездесетін тұқым қуалайтын аурулары бар пациенттерде қолданған кезде ерекше сақ болу керек. 0,5 мг және 1 мг Такрокорд дәрілік препаратының капсулаларын таңбалау үшін пайдаланылатын баспалы сияның құрамында соя лецитині бар. Арахиске немесе сояға аса жоғары сезімталдығы бар пациенттерде аса жоғары сезімталдықтың қаупі мен ауырлығын және Такрокорд дәрілік препаратын қолдану пайдасын салыстыру керек. Арнайы ескертулер Өзара әрекеттесе алатын заттарCYP3A4 тежегіштерін немесе индукторларын қабылданбай ажырауды немесе уытты әсерді қоса алғанда, елеулі жағымсыз реакцияларға әкеп соғатын әлеуетті дәрілік өзара әрекеттесу салдарынан трансплантолог маманмен кеңескеннен кейін ғана такролимуспен бір мезгілде тағайындаған жөн (Басқа дәрілік заттармен өзара әрекеттесуі тармағын қараңыз). CYP3A4 тежегіштері CYP3A4 тежегіштерімен бір мезгілде қабылдау қандағы такролимус деңгейін жоғарылатуы мүмкін, бұл ауыр жағымсыз реакцияларға, соның ішінде нефроуыттылыққа, нейроуыттылыққа және QT аралығының ұзаруына әкелуі мүмкін. Такролимуспен CYP3A4 күшті тежегіштерін (мысалы, ритонавир, кобицистат, кетоконазол, итраконазол, позаконазол, вориконазол, телитромицин, кларитромицин немесе джозамицин) бір мезгілде қолданудан аулақ болу ұсынылады. Емнің басында дозаны дереу азайту қажет болуы мүмкін. Егер бір мезгілде қолданудан бас тарту мүмкін болмаса, такролимустың ұқсас экспозициясын сақтау үшін қажет болған жағдайда такролимус дозасын түзету үшін трансплантолог маманның бақылауымен бір мезгілде енгізудің алғашқы бірнеше күнінен бастап қандағы такролимус концентрациясын жиі бақылау керек. Сондай-ақ, бүйрек функциясын, ЭКГ-ны, соның ішінде QT аралығын және пациенттің клиникалық жағдайын мұқият бақылау керек. Дозаны түзету әрбір пациенттің жеке жағдайына негізделуі керек. Емнің басында дозаны дереу азайту қажет болуы мүмкін. Сол сияқты, CYP3A4 тежегіштерін тоқтату такролимустың метаболизм жылдамдығына әсер етуі мүмкін, бұл қандағы такролимустың субтерапиялық деңгейіне әкеледі, сондықтан трансплантация бойынша маманның мұқият мониторингі мен бақылауын қажет етеді. CYP3A4 индукторлары CYP3A4 индукциялайтын препараттарды бір мезгілде қабылдау қан плазмасындағы такролимустың концентрациясын төмендетіп, трансплантаттың қабылданбай ажырау қаупін арттыруы мүмкін. Такролимуспен CYP3A4 күшті индукторларын (мысалы, рифампицин, фенитоин, карбамазепин) бір мезгілде қолданудан аулақ болу ұсынылады. Егер бір мезгілде қолданудан бас тарту мүмкін болмаса, такролимустың ұқсас экспозициясын сақтау үшін қажет болған жағдайда такролимус дозасын түзету үшін трансплантация бойынша маманның бақылауымен бір мезгілде енгізудің алғашқы бірнеше күнінен бастап қандағы такролимус деңгейін жиі бақылау керек. Сондай-ақ, трансплантат функциясын мұқият бақылау керек ("Дәрілік заттармен өзара әрекеттесуі" бөлімін қараңыз). Сол сияқты, CYP3A4 индукторларын қабылдауды тоқтату такролимустың метаболизм жылдамдығына әсер етуі мүмкін, бұл қандағы такролимустың аса емдік деңгейіне әкеледі, сондықтан трансплантация бойынша маманның мұқият бақылауы мен мониторингілеуі талап етіледі. Р-гликопротеин Такролимусты Р-гликопротеинді тежейтін препараттармен бір мезгілде тағайындағанда сақтық таныту керек, себебі такролимус деңгейінің жоғарылауы байқалуы мүмкін. Жаңа алынған қандағы такролимус деңгейін және пациенттің клиникалық жағдайын мұқият бақылау керек. Такролимустың дозасын түзету қажет болуы мүмкін. Өсімдік тектес препараттар Такрокорд препаратын қолданған кезде құрамында шілтер жапырақты шайқурай (Hypericum perforatum) бар өсімдік тектес препараттарын, сондай-ақ қандағы такролимус концентрациясының азаюына және такролимустың емдік әсерінің төмендеуіне немесе қандағы такролимус концентрациясының ұлғаюына және оның уыттылығының жоғарылау қаупіне әкелетін өзара әрекеттесу қаупіне байланысты өсімдік тектес басқа да дәрілік заттарды тағайындаудан аулақ болу керек. Өзара әрекеттесудің басқа түрлері Циклоспорин мен такролимусты бір мезгілде қолданудан аулақ болу керек, сондай-ақ бұрын циклоспорин қабылдаған пациенттерге такролимусты тағайындау кезінде сақтық таныту керек. Калий мен калий сақтайтын диуретиктерді шамадан тыс тұтынудан аулақ болу керек. Такролимусты өзінің нейроуытты әсерімен танымал кейбір дәрілік препараттармен бір мезгілде қолдану осы әсерлердің даму қаупін арттыруы мүмкін. Вакцинация Иммунодепрессанттар вакцинация жауабына әсер етуі мүмкін және такролимуспен ем жүргізу кезінде вакцинация тиімділігі төмен болуы мүмкін. Тірі әлсіреген вакциналарды қолданудан аулақ болу керек. Нефроуыттылық Такролимус трансплантациядан кейін пациенттерде бүйрек функциясының бұзылуына әкелуі мүмкін. Белсенді араласымсыз бүйректің жедел жеткіліксіздігі бүйректің созылмалы жеткіліксіздігіне айналуы мүмкін. Бүйрек функциясының бұзылулары бар пациенттерді мұқият бақылау керек, себебі такролимус дозасын азайту қажет болуы мүмкін. Бүйрек функциясының бұзылу қаупі такролимусты нефроуыттылығы бар препараттармен бір мезгілде қолданғанда артуы мүмкін ("ДП стандартты қолдану кезінде пайда болатын жағымсыз реакциялардың сипаттамасы және бұл жағдайда қабылдануы керек шаралар" бөлімін қараңыз). Такролимусты нефроуытты әсері бар препараттармен бір мезгілде қолданудан аулақ болу керек. Егер бір мезгілде қолданудан аулақ болу мүмкін болмаса, қандағы такролимус деңгейін және бүйрек функциясын мұқият бақылау керек, ал нефроуыттылық пайда болған жағдайда дозаны азайту туралы мәселені қарастыру керек. Асқазан-ішек жолының тарапынан бұзылулар Такролимуспен ем алатын пациенттерде асқазан-ішек жолында тесілу тіркелді. Асқазан-ішек жолындағы тесілу өмірге қауіп төндіретін немесе ауыр жағдайға әкелуі мүмкін медициналық тұрғыдан маңызды құбылыс болғандықтан, оның симптомдары немесе белгілері пайда болған кезде талапқа сай ем жүргізу мәселесін дереу шешу керек. Диарея көріністері кезінде қандағы такролимустың концентрациясы айтарлықтай өзгеруі мүмкін болғандықтан, бұл жағдайларда такролимус концентрациясын қосымша бақылау ұсынылады. Жүрек тарапынан бұзылулар Сирек жағдайларда кардиомиопатия ретінде тіркелген қарыншалар гипертрофиясы немесе қалқа гипертрофиясы байқалды. Жағдайлардың көбі қайтымды болды және негізінен қандағы такролимустың ең аз концентрациясы ұсынылған ең жоғары деңгейден едәуір асатын балаларда дамыды. Осы клиникалық жағдайлардың даму қаупін арттыратын басқа бақыланатын факторларға бұрыннан бар жүрек ауруы, кортикостероидтарды қолдану, артериялық гипертензия, бүйрек немесе бауыр функциясының бұзылуы, инфекциялар, гиперволемия және ісіну жатады. Осылайша, қаупі жоғары пациенттер, әсіресе жасы кішкене балалар мен жаппай иммуносупрессивті ем алатын пациенттерге трансплантацияға дейін және одан кейін (мысалы, алдымен үш айдан кейін, содан кейін 9-12 айдан соң) эхокардиография немесе ЭКГ сияқты қарап-тексерулерді қамтитын мониторинг жүргізуі керек. Қалыптан ауытқулар туындағанда, Такрокорд дәрілік препаратының дозасын азайту немесе оны басқа иммунодепрессантқа ауыстыру туралы мәселені қарастыру керек. Такролимусты қолдану QT аралығының ұзаруына әкелуі мүмкін және екі бағытты қарыншалық тахикардияны туындатуы мүмкін. QT аралығы ұзаруының қауіп факторлары бар пациенттерді, соның ішінде жеке немесе отбасылық анамнезінде QT аралығының ұзаруы бар пациенттерді, іркілісті жүрек жеткіліксіздігі, брадиаритмиялары және электролиттік тепе-теңдіктің бұзылулары бар пациенттерді емдеу кезінде сақтық танытқан жөн. Сондай-ақ, диагностикаланған немесе күмәнді туа біткен QT аралығының ұзару синдромы немесе жүре пайда болған QT аралығының ұзаруы бар пациенттерді немесе бір уақытта QT аралығын ұзартатын, электролит концентрациясының ауытқуын туындататын немесе такролимустың экспозициясын арттыратын препараттарды қабылдайтын пациенттер емдеу кезінде сақтывқ таныту керек. Лимфопролиферативті аурулар және қатерлі жаңа түзілімдер Такрокорд препаратымен емделген пациенттерді Эпштейн-Барр вирусымен (ЭБВ) байланысты лимфопролиферативті аурулардың жағдайлары тіркелді. Такрокорд дәрілік препаратымен жүргізілген емге ауыстырылған пациенттер бір мезгілде антилимфоцитарлы ем алмауы тиіс. Эпштейн-Барр вирусының капсидті антигеніне (ЭБВ-VCA) теріс талдау нәтижесі бар кішкентай балаларда (<2 жас) лимфопролиферативті аурулардың даму қаупінің жоғарылауы анықталды. Осылайша, пациенттердің осы тобында Такрокорд дәрілік препаратымен ем басталғанға дейін ЭБВ-VCA-ға серологиялық зерттеу жүргізу керек. Ем кезінде ЭБВ-VCA мұқият мониторинг жүргізу ұсынылады. ЭБВ-ға ПТР оң нәтижесі бірнеше ай бойы сақталуы мүмкін және өз бетімен лимфопролиферативті аурудың немесе лимфоманың бар болуына нұсқамайды. Басқа иммунодепрессанттарды қолдану кезіндегідей, терінің қатерлі ауруларының зор қаупіне байланысты күн сәулесі мен УК-сәулеленудің әсерін қорғаныш киімнің көмегімен және жоғары қорғаныш факторы бар күннен қорғайтын кремді қолдану арқылы шектеу керек. Басқа күшті иммунодепрессанттар жағдайындағыдай, салдарлы обырдың даму қаупі белгісіз. Қайтымды артқы энцефалопатия синдромы (ҚАЭС) Такролимуспен ем алатын пациенттерде қайтымды артқы энцефалопатия синдромының (ҚАЭС) дамуы тіркелді. Такролимус қабылдаған пациенттерде бас ауыруы, психикалық жағдайдың өзгеруі, құрысулар және көрудің бұзылуы сияқты ҚАЭС туралы айғақтайтын симптомдар бар болғанда, радиологиялық зерттеу (мысалы, МРТ) жүргізілуі керек. ҚАЭС диагнозы қойылған жағдайда артериялық қысымға талапқа сай бақылау жүргізу және такролимусты жүйелі қолдануды дереу тоқтату ұсынылады. Пациенттердің көбі тиісті шаралар қабылдаған кезде толық қалпына келеді. Көрудің бұзылуы Такролимуспен ем алған пациенттерде кейде көрмей қалуға дейін үдеген, көрудің бұзылуы байқалды. Кейбір жағдайларда баламалы иммуносупрессияға ауысуға рұқсат туралы хабарланған. Пациенттерге көру өткірлігіндегі өзгеру, түс көру қабілетінің өзгеруі, көрудің бұлыңғырлануы немесе көру аймағының тарылуы туралы хабардар етуді ұсыну керек және мұндай жағдайларда офтальмологқа тиісті жүгінумен дереу бағалау ұсынылады. Оппортунистік инфекциялар Иммунодепрессанттармен, соның ішінде Такрокорд дәрілік препаратымен ем қабылдайтын пациенттерде оппортунистік инфекциялардың (бактериялық, зең, вирустық және протозойлық) даму қаупі жоғары. Оларға ВК вируспен байланысты нефропатия (адам полиомасы вирусы), сондай-ақ JC вирусымен (Джон Каннингем вирусы) байланысты үдемелі көп ошақты лейкоэнцефалопатия (ҮКЛ) жатады. Пациенттерде вирустық гепатитті жұқтыру қаупі жоғары (мысалы, В және С гепатитінің реактивациясы және de novo инфекциясы, сондай-ақ созылмалы болып кетуі мүмкін Е гепатиті). Бұл инфекциялар иммундық жүйенің терең жалпы басылуымен қабаттасуы мүмкін және бауыр, бүйрек функциясы нашарлаған немесе неврологиялық симптомдары бар пациенттерді жүргізу барысында иммуносупрессия кезінде дифференциациялық диагностикада дәрігерлер ескеруі тиіс, ауыр немесе өлімге әкелетін жағдайларға әкелуі мүмкін. Алдын алу мен емдеу тиісті клиникалық ұсынымдарға сәйкес жүргізілуі керек. Нағыз эритроциттік аплазия Такролимуспен ем алатын пациенттерде нағыз эритроциттік аплазия (НЭА) жағдайлары тіркелген. Барлық пациенттерде В19 парвовирус инфекциясын жұқтыру, фондық ауру немесе НЭА дамуымен байланысты қатарлас препараттар сияқты НЭА қауіп факторлары байқалды.

Адамдардың қатысуымен жүргізілген зерттеулердің нәтижелері препараттың плацента арқылы өтуі мүмкін екенін көрсетеді. Трансплантацияланған науқастарда такролимусты қолдану туралы жекелеген деректер басқа иммунодепрессанттармен салыстырғанда препараттың жүктіліктің ағымы мен нәтижелеріне теріс әсерінің анағұрлым жоғары қаупінің жоқ екендігін көрсетеді. Өздігінен түсік түсу туралы хабарламалар бар. Осы мәселе бойынша басқа эпидемиологиялық деректер жоқ. Жүкті әйелдерде такролимусты қолдану қауіпсіздігі жеткілікті дәрежеде анықталмағандықтан, жүктілік кезінде анағұрлым қауіпсіз балама болмаған жағдайда әрі емдеуден алынған пайда шарана үшін ықтимал қауіпті ақтайтын жағдайларда ғана препаратты қабылдайды. Такролимустың ықтимал жағымсыз реакцияларын анықтау үшін аналары жүктілік кезінде такролимус қабылдаған жаңа туған нәрестелердің жағдайын бақылау ұсынылады (атап айтқанда, бүйрек функциясына назар аудару қажет). Мерзімінен бұрын босану қаупі бар (<37 апта мерзімінде), сондай-ақ жаңа туған нәрестеде өздігінен қалыпқа келетін гиперкалиемия. Клиникалық деректер такролимустың емшек сүтімен бөлінетінін көрсетеді. Жаңа туған нәрестеге теріс әсерді жоққа шығаруға болмайтындықтан, әйелдер Такрокорд дәрілік препаратын қолдану кезінде бала емізуден бас тартуы керек. Дәрілік заттың көлік құралын немесе қауіптілігі зор механизмдерді басқару қабілетіне әсер ету ерекшеліктері Такролимус көрудің бұзылуын және неврологиялық бұзылуларды туындатуы мүмкін. Такрокорд дәрілік препаратын алкогольмен бірге қолданғанда осы әсердің күшеюі орын алуы мүмкін.

Метаболизмдік өзара әрекеттесу Жүйелік қан ағымындағы такролимус бауырда CYP3A4 изоферментімен метаболизденеді. Сонымен қатар, CYP3A4 изоферментінің қатысуымен ішек жақтауындағы метаболизм туралы деректер бар. CYP3A4-те тежейтін немесе индукциялайтын әсері бар дәрілік препараттарды немесе өсімдік тектес дәрілік заттарды бір мезгілде қабылдау қандағы такролимус концентрациясын жоғарылатуы немесе сәйкесінше төмендетуі мүмкін. Сол сияқты, мұндай дәрілік препараттарды немесе өсімдік тектес дәрілік заттарды қабылдауды тоқтату такролимустың метаболизм жылдамдығына және демек, қандағы такролимус деңгейіне әсер етуі мүмкін. Фармакокинетикалық зерттеулер CYP3A4 тежегіштерімен бір мезгілде қолданғанда қандағы такролимус деңгейінің негізгі жоғарылау себебі асқазан-ішек жолындағы метаболизмнің тежелуі салдарынан пероральді қабылдағанда такролимус биожетімділігінің артуы екенін көрсетті. Бауыр клиренсіне әсері онша айқын емес. Сондықтан қандағы такролимус концентрациясын, сондай-ақ QT аралығының ұзаруы (ЭКГ жүргізгенде), CYP3A4 изоферментінің метаболизміне әсер етуі мүмкін заттарды бір мезгілде қолданғанда бүйрек функциясына және басқа да жағымсыз әсерлерді қатаң бақылауға алу және такролимус экспозициясын бір деңгейде ұстап тұру үшін емді тоқтату немесе такролимус дозасын сәйкесінше реттеу табанды түрде ұсынылады. Сол сияқты, пациенттерді такролимусты CYP3A4-ке әсер ететін бірнеше заттармен бір мезгілде тағайындау кезінде мұқият бақылау керек, себебі такролимустың әсері күшеюі немесе бейтараптандырылуы мүмкін. Такролимусқа әсер ететін дәрілік заттар төмендегі кестеде келтірілген. Дәрілік заттардың өзара әрекеттесу мысалдары толыққанды және жалпылама болып табылмайды, сондықтан метаболизмнің сипаты, метаболизм жолдары, өзара әрекеттесу жолдары, ықтимал қауіптер және бір мезгілде қолдануға қатысты нақты шаралар туралы ақпарат алу үшін такролимуспен бір мезгілде қолданылуы тиіс әрбір препараттың нұсқаулықтарын зерделеу керек. Такролимусқа әсер ететін дәрілік заттар Препараттың/заттың класы немесе атауы — Дәрілік өзара әрекеттесудің әсері — Бірге енгізуге қатысты ұсынымдар Грейпфрут немесе грейпфрут шырыны. — Жаңа алынған қандағы такролимустың ең аз концентрациясын жоғарылатып, ауыр жағымсыз реакциялар қаупін арттыруы мүмкін (мысалы, нейроуыттылық, QT аралығының ұзаруы) — Грейпфрут немесе грейпфрут шырынын тамаққа қолдануға болмайды. Циклоспорин. — Жаңа алынған қандағы такролимустың ең аз концентрациясын арттыра алады. Сонымен қатар, синергетикалық/аддитивті нефроуытты әсерлер пайда болуы мүмкін. — Циклоспорин мен такролимусты бір мезгілде тағайындаудан аулақ болу керек. Нефроуытты немесе нейроуытты әсері белгілі препараттар: аминогликозидтер, гираза тежегіштері, ванкомицин, сульфаметоксазол + триметоприм, қабынуға қарсы стероидты емес препараттар (ҚҚСП), ганцикловир, ацикловир, амфотерицин В, ибупрофен, цидофовир, фоскарнет. — Такролимустың нефроуытты немесе нейроуытты әсерін күшейтуі мүмкін. — Такролимусты нефроуытты әсері бар препараттармен бір мезгілде қолданудан аулақ болу керек. Егер бір мезгілде қолданудан аулақ болу мүмкін болмаса, бүйрек функциясын және басқа жағымсыз әсерлерді бақылап, қажет болған жағдайда такролимус дозасын түзетіңіз. CYP3A4 күшті тежегіштері: зеңге қарсы дәрілер (мысалы, кетоконазол, итраконазол, позаконазол, вориконазол), макролидті антибиотиктер (мысалы, телитромицин, тролеандомицин, кларитромицин, джозамицин), АИТВ протеаза тежегіштері (мысалы, ритонавир, нелфинавир, саквинавир), СГВ протеаза тежегіштері (мысалы, телапревир, боцепревир және дасабувирмен және онсыз қолданған кезде омбитасвир мен паритапревирдің ритонавирмен біріктірілімі), нефазодон, фармакокинетикалық қасиеттерін күшейткіш кобицистат және иделалисиб, церитиниб киназа тежегіштері. Макролидті антибиотик эритромицинмен қарқынды өзара әрекеттесу де байқалды. — Жаңа алынған қандағы такролимустың ең аз концентрациясын жоғарылатып, ауыр жағымсыз реакциялардың пайда болу қаупін арттыруы мүмкін (мысалы, нефроуыттылық, нейроуыттылық, QT аралығының ұзаруы), бұл мұқият бақылау талап етеді ["Айрықша нұсқаулар және қолдану кезіндегі сақтандыру шаралары" тармағын қараңыз]. Такролимус деңгейінің жылдам әрі күрт жоғарылауы такролимус дозасының бірден төмендеуіне қарамастан, бір мезгілде қолданғаннан кейін 1-3−ші күні орын алуы мүмкін. Такролимустың жалпы экспозициясы 5 есе артық ұлғаюы мүмкін. Ритонавирдің біріктірілімдерімен бір мезгілде қолданғанда такролимустың экспозициясы 50 есе артық ұлғаюы мүмкін. Барлық дерлік пациенттерде такролимус дозасын азайту және такролимусты уақытша тоқтату қажет болуы мүмкін. Қандағы такролимус концентрациясына әсері бір мезгілде қолданғаннан кейін бірнеше күн бойы сақталуы мүмкін. — Бір уақытта қолданудан аулақ болу ұсынылады. Егер CYP3A4 күшті тежегішін бір мезгілде қолдану мүмкін болмаса, CYP3A4 күшті тежегішін қолдану басталған күні такролимус дозасын тоқтату мүмкіндігін қарастыру қажет. Такролимусты қолдануды келесі күні және қандағы такролимус концентрациясын басшылыққа ала отырып, төмендетілген дозада қайта бастайды. Такролимус дозасын және/немесе дәрілік препаратты қабылдау жиілігін өзгертуді жеке таңдау керек және қажет болған жағдайда такролимустың ең аз концентрациясы негізінде түзету керек, емдеудің басында бағалап, көбінесе бүкіл уақыт ішінде қадағалап (алғашқы бірнеше күннен бастап) және CYP3A4 тежегішін енгізу аяқталған соң және кейіннен қайта бағалау керек. Аяқтағаннан кейін такролимустың тиісті дозасы мен жиілігін қандағы такролимус концентрациясына қарай анықтау керек. Бүйрек функциясын, QT аралығының ұзару тұрғысынан ЭКГ нәтижелерін, сондай-ақ басқа да жағымсыз әсерлерді мұқият бақылау қажет. CYP3A4 орташа немесе әлсіз тежегіштері: зеңге қарсы препараттар (мысалы, флуконазол, изавуконазол, клотримазол, миконазол), макролидті антибиотиктер (мысалы, азитромицин), кальций өзекшелерінің блокаторлары (мысалы, нифедипин, никардипин, дилтиазем, верапамил), амиодарон, даназол, этинилэстрадиол, лансопразол, омепразол, СВГ емдеуге арналған вирусқа қарсы препараттар элбасвир/гразопревир и глекапревир/пибрентасвир, ЦМВ емдеуге арналған вирусқа қарсы препарат летермовир және тирозинкиназа тежегіштері нилотиниб, кризотиниб, иматиниб және (қытайлық) құрамында сфенантер сермене экстрактілері бар (Schisandra sphenanthera) өсімдік тектес дәрілік заттар. — Жаңа алынған қандағы такролимустың ең аз концентрациясын жоғарылатып, ауыр жағымсыз реакциялар қаупін арттыруы мүмкін (мысалы, нейроуыттылық, QT аралығының ұзаруы). Такролимус деңгейі жылдам ұлғаю мүмкін. — Бір мезгілде қолданудың алғашқы бірнеше күнінен бастап қандағы такролимустың ең аз концентрациясын жиі бақылау керек. Қажет болса, такролимустың дозасын азайту керек. Бүйрек функциясын, QT аралығының ұзару тұрғысынан ЭКГ нәтижелерін, сондай-ақ басқа да жағымсыз әсерлерді мұқият бақылау қажет. In vitro эксперименттерде төменде келтірілген заттар такролимус метаболизмінің әлеуетті тежегіштері болып табылатындығы байқалды: бромокриптин, кортизон, дапсон, эрготамин, гестоден, лидокаин, мефенитоин, мидазолам, нилвадипин, норэтистерон, хинидин, тамоксифен. — Жаңа алынған қандағы такролимустың ең аз концентрациясын жоғарылатып, ауыр жағымсыз реакциялар қаупін арттыруы мүмкін (мысалы, нейроуыттылық, QT аралығының ұзаруы). — Жаңа алынған қандағы такролимустың ең аз концентрациясын бақылау керек және қажет болған жағдайда, такролимустың дозасын азайту керек. Бүйрек функциясын, QT аралығының ұзару тұрғысынан ЭКГ нәтижелерін, сондай-ақ басқа да жағымсыз әсерлерді мұқият бақылау қажет. CYP3A4 күшті индукторлары: рифампицин, фенитоин, карбамазепин, апалутамид, энзалутамид, митотан немесе шілтер жапырақты шайқурай (Hypericum perforatum). — Олар жаңа алынған қандағы такролимустың ең аз концентрациясын төмендетіп, қабылданбай ажырау қаупін арттыруы мүмкін. Қандағы такролимус концентрациясына ең жоғары әсер бір мезгілде қолданғаннан кейін 1-2 аптадан соң орын алуы мүмкін. Бұл әсер емдеу аяқталғаннан кейін 1-2 апта бойы сақталуы мүмкін. — Бір уақытта қолданудан аулақ болу ұсынылады. Егер бұл мүмкін болмаса, пациенттерге такролимус дозасын арттыру қажет болуы мүмкін. Такролимус дозасын жеке таңдау арқылы өзгерту керек және қажет болған жағдайда такролимустың ең аз концентрациясы негізінде түзету керек, емдеудің басында бағалап, көбінесе бүкіл уақыт ішінде қадағалап (алғашқы бірнеше күннен бастап) және CYP3A4 индукторын енгізу аяқталған соң және кейіннен қайта бағалау керек. CYP3A4 индукторын алғаннан кейін такролимус дозасын біртіндеп түзету қажет болуы мүмкін. Трансплантаттың функциясын мұқият бақылау қажет. CYP3A4 орташа индукторлары: метамизол, фенобарбитал, изониазид, рифабутин, эфавиренз, этравирин, невирапин. CYP3A4 әлсіз индукторы: флуклоксациллин — Олар жаңа алынған қандағы такролимустың ең аз концентрациясын төмендетіп, қабылданбай ажырау қаупін арттыруы мүмкін. — Жаңа алынған қандағы такролимустың ең аз концентрациясын бақылау керек және қажет болған жағдайда, такролимустың дозасын ұлғайту керек. Трансплантаттың функциясын мұқият бақылау қажет. Каспофунгин — Жаңа алынған қандағы такролимус концентрациясын төмендетіп, қабылданбай ажырау қаупін арттыруы мүмкін. Өзара әрекеттесу механизмі расталмаған. — Жаңа алынған қандағы такролимус концентрациясын бақылаңыз және қажет болған жағдайда такролимус дозасын арттырыңыз Трансплантат функциясын мұқият қадағалаңыз. Каннабидиол (P-гликопротеин тежегіші) — Такролимусты каннабидиолмен бір мезгілде қолданғанда қандағы такролимус деңгейінің жоғарылауы туралы хабарламалар бар. Бұл ішектегі Р-гликопротеин тежелуіне байланысты болуы мүмкін, такролимус биожетімділігінің жоғарылауына әкеп соғады. — Жағымсыз әсерлерді мұқият қадағалап, такролимус пен каннабидиолды бір мезгілде сақтықпен тағайындау керек. Жаңа алынған қандағы такролимустың ең аз концентрациясын бақылау және қажет болған жағдайда, такролимустың дозасын түзету қажет. Плазма ақуыздарына жақындығы жоғары препараттар, мысалы: қабынуға қарсы стероидты емес препараттар (ҚҚСП), пероральді антикоагулянттар, диабетке қарсы пероральді препараттар. — Такролимус плазма ақуыздарымен белсенді байланысады. Плазма ақуыздарына жоғары жақындығы белгілі басқа әсер етуші заттармен мүмкін болатын өзара әрекеттесулерді ескеру қажет. — Жаңа алынған қандағы такролимустың ең аз концентрациясын бақылау керек және қажет болған жағдайда, такролимустың дозасын түзету керек. Прокинетикалық агенттер: метоклопрамид, циметидин және магний-алюминий гидроксиді. — Жаңа алынған қандағы такролимустың ең аз концентрациясын жоғарылатып, ауыр жағымсыз реакциялар қаупін арттыруы мүмкін (мысалы, нейроуыттылық, QT аралығының ұзаруы). — Жаңа алынған қандағы такролимустың ең аз концентрациясын бақылау керек және қажет болған жағдайда, такролимустың дозасын азайту керек. Бүйрек функциясын, QT аралығының ұзару тұрғысынан ЭКГ нәтижелерін, сондай-ақ басқа да жағымсыз әсерлерді мұқият бақылау қажет. Демеуші дозалардағы кортикостероидтар. — Олар жаңа алынған қандағы такролимустың ең аз концентрациясын төмендетіп, қабылданбай ажырау қаупін арттыруы мүмкін. — Жаңа алынған қандағы такролимустың ең аз концентрациясын бақылау керек және қажет болған жағдайда, такролимустың дозасын ұлғайту керек. Трансплантаттың функциясын мұқият бақылау қажет. Жоғары дозадағы преднизолон немесе метилпреднизолон. — Жедел қабылданбай ажырауды емдеу мақсатында енгізген кезде қандағы такролимус деңгейіне (жоғарылауы немесе төмендеуі) әсер етуі мүмкін. — Жаңа алынған қандағы такролимустың ең аз концентрациясын бақылау керек және қажет болған жағдайда, такролимустың дозасын түзету керек. Тікелей әсер ететін вирусқа қарсы препараттармен (ТӘВП) ем. — Гепатит вирусының клиренсімен байланысты ТӘВП ем кезінде бауыр функциясын өзгерту арқылы такролимустың фармакокинетикасына әсер етуі мүмкін. Қандағы такролимус деңгейінің төмендеуі орын алуы мүмкін. Алайда кейбір ТӘВП-нің CYP3A4 тежеу қабілеті бұл әсерді бейтараптандыруы немесе қандағы такролимус деңгейінің жоғарылауына әкелуі мүмкін. — Жаңа алынған қандағы такролимустың ең аз концентрациясын бақылау және тиімділік пен қауіпсіздікті үнемі қамтамасыз ету үшін қажет болған жағдайда такролимустың дозасын түзету қажет. Такролимусты сүтқоректілердің нысаналы рапамицин тежегішімен (mTOR) бір мезгілде қолдану (мысалы, сиролимуспен, эверолимуспен) тромбоздық микроангиопатияның (гемолитикалық урат синдромы мен тромбоздық тромбоцитопениялық пурпураны қоса) даму қаупін арттыруы мүмкін. Такролимуспен емдеу гиперкалиемиямен байланысты болуы мүмкін немесе бұрыннан бар гиперкалиемияны нашарлатуы мүмкін болғандықтан, калий мен калий сақтайтын диуретиктерді (амилорид, триамтерен, спиронолактон) көп мөлшерде тұтынудан аулақ болу керек. Такролимусты триметоприм және котримоксазол (триметоприм/сульфаметоксазол) сияқты сарысудағы калий деңгейін жоғарылататын басқа дәрілермен бір мезгілде қолданғанда сақтық таныту керек, себебі триметоприм амилоридке ұқсас калий сақтайтын диуретик ретінде әсер ететіні белгілі. Сарысудағы калий деңгейін мұқият бақылау ұсынылады. Такролимустың басқа дәрілік препараттардың метаболизміне әсері Такролимус CYP3A4 изоферментінің белгілі тежегіші болып табылады, сондықтан метаболизмге CYP3A4 изоферменті қатысатын дәрілік препараттармен такролимусты бір мезгілде қолдану мұндай дәрілік препараттардың метаболизміне әсер етуі мүмкін. Циклоспориннің жартылай шығарылу кезеңі такролимуспен бір мезгілде қолданғанда артады. Сонымен қатар, синергетикалық/аддитивті нефроуытты әсерлер туындауы мүмкін. Осы себептерге байланысты циклоспорин мен такролимусты бір мезгілде қолдану ұсынылмайды, сонымен қатар бұрын циклоспорин қабылдаған пациенттерде такролимусты қолданғанда сақ болу керек. Такролимус қандағы фенитоин концентрациясын жоғарылататыны көрсетілді. Такролимус гормон экспозициясының жоғарылауына әкелетін, стероидтар негізіндегі контрацептивтердің клиренсін төмендетуі мүмкін болғандықтан, контрацепция дәрілерін таңдағанда ерекше сақ болу керек. Такролимус пен статиндердің өзара әрекеттесуі туралы қолжетімді деректер шектеулі. Қолжетімді деректер статиндердің фармакокинетикасы такролимуспен бір мезгілде қолданғанда іс жүзінде өзгермейтіні туралы айғақтайды. Жануарлардан алынған деректер такролимустың клиренсін төмендетуге және фенобарбитал мен феназонның жартылай шығарылу кезеңін ұзартуға қабілетті екенін көрсетті. Микофенол қышқылы. Микофенол қышқылының энтерогепатикалық рециркуляциясына кедергі келтіретін циклоспоринмен жүргізілетін біріктірілген емнен мұндай әсері жоқ такролимусқа ауысқан кезде сақтық таныту керек, себебі бұл микофенол қышқылы экспозициясының өзгеруіне әкеп соғуы мүмкін. Микофенол қышқылының энтерогепатикалық циклін бұзатын препараттар қан плазмасындағы микофенол қышқылының деңгейі мен тиімділігін төмендетуі мүмкін. Микофенол қышқылының емдік дәрілік мониторингі циклоспориннен такролимусқа немесе керісінше ауысқан кезде орынды болуы мүмкін. Иммунодепрессанттар вакцинация жауабына әсер етуі мүмкін және такролимуспен ем жүргізу кезінде вакцинация тиімділігі төмен болуы мүмкін. Тірі әлсіреген вакциналарды қолданудан аулақ болу керек.

Сақтау мерзімі 2 жыл. Жарамдылық мерзімі өткеннен кейін қолдануға болмайды! Сақтау шарттары 25 ºС-ден аспайтын температурада сақтау керек Балалардың қолы жетпейтін жерде сақтау керек!