Лизипрекс таблетки 5 мг

Бір таблетканың құрамында белсенді зат – лизиноприл (лизиноприл дигидраты түрінде) - 5 мг (5.44 мг) немесе 10 мг (10.89 мг) немесе 20 мг (21.77 мг), қосымша заттар: сусыз кальций гидрофосфаты, маннитол, жүгері крахмалы, тальк, магний стеараты. Сыртқы түрінің, иісінің, дәмінің сипаттамасы 5 мг таблеткалар: дөңгелек, жалпақ цилиндр тәрізді ақ түсті, ойығы және сызығы бар таблеткалар. 10 мг таблеткалар: дөңгелек, жалпақ цилиндр тәрізді ақ түсті, ойығы бар таблеткалар. 20 мг таблеткалар: дөңгелек, жалпақ цилиндр тәрізді ақ түсті, ойығы және сызығы бар таблеткалар.

• артериялық гипертензия • симптоматикалық жүрек жеткіліксіздігі • жедел миокард инфарктісінен кейінгі алғашқы 24 сағат ішінде тұрақты гемодинамикасы бар пациенттерді қысқа мерзімді (6 апта) емдеу • II типті қант диабеті және нефропатияның бастапқы сатысымен артериялық гипертензиясы бар пациенттерде бүйрек жеткіліксіздігі.

Фармакотерапиялық топ: Ренин-ангиотензин жүйесіне ықпал ететін препараттар. Ангиотензин өзгертуші фермент (АӨФ) тежегіштері, қарапайымдар. Лизиноприл. АТХ коды: С09АА03 Фармакодинамикалық әсерлері Лизиноприл пептидилдипептидаза ферментінің тежегіші болып табылады. Ол антиогензин I-нің вазоконстрикторлы пептид – ангиотензин II-ге айналуын катализдейтін ангиотезин өзгертуші ферментті (АӨФ) тежейді. Ангиотензин II мөлшерінің төмендеуі альдостерон шығарылуының тікелей төмендеуіне әкеледі. Ангиотензин II бүйрек үсті безінің қыртысы арқылы альдостерон секрециясын көтермелейді. АӨФ тежелуі ангиотензин II концентрациясының төмендеуіне әкеледі, нәтижесінде вазопрессорлық белсенділік төмендейді және альдостерон секрециясы төмендейді. Соңғысының төмендеуі қан сарысуындағы калийдің жоғарылауына әкелуі мүмкін. Фармакодинамикалық әсерлері Лизиноприл артериялық қысымды төмендететін механизмнің негізі, ең алдымен, ренин-ангиотензин-альдостерон жүйесінің бәсеңдеуі деп есептелетіндіктен, лизиноприл тіпті ренин деңгейі төмен артериялық гипертензиясы бар пациенттерде де артериялық қысымды төмендетеді. АӨФ брадикининді бұзатын фермент кининаза II-ге ұқсас. Күшті возодилататор пептиді брадикининнің жоғары концентрациясы лизиноприлдің емдік әсерлерінде рөл атқара ма, жоқ па, әлі анықталмаған. Клиникалық тиімділігі мен қауіпсіздігі Лизиноприлдің жүрек жеткіліксіздігінің жиілігі мен өлімге әсері лизиноприлдің жоғары дозасын (күніне бір рет 32.5 мг немесе 35 мг) төмен дозамен (күніне бір рет 2.5 мг немесе 5 мг) салыстыру арқылы зерттелді. Зерттеуге орташа бақылау келесі кезеңі 46 айға тең (тірі қалған пациенттер үшін) 3164 пациент қатысты. Лизиноприлдің жоғары дозасы біріктірілген соңғы нүкте бойынша қауіптің 12 % төмендеуін қамтамасыз етті: төмен дозамен салыстырғанда барлық себептерден болатын өлім және барлық себептер бойынша ауруханаға жатқызу (p=0.002) және жүрек-қантамыр ауруы бойынша барлық себептерден және ауруханаға жатқызудан болатын өлім қаупінің 8% төмендеуі (p=0.036). Барлық себептерден өлім қаупінің (8 %; p=0.128) және жүрек-қантамыр себебінен өлудің (10 %; p=0.073) төмендеуі байқалды. Ретроспективті талдауда жүрек жеткіліксіздігі себебінен ауруханаға жатқызу саны төмен доза алатын пациенттермен салыстырғанда лизиноприлдің жоғары дозасын қабылдаған пациенттерде 24% (p=0.002) төмендеді. Лизиноприлдің жоғары және төмен дозаларын қабылдаған пациенттерде байқалған симптоматикалық жақсару бірдей болды. Зерттеу нәтижелері лизиноприлдің жоғары немесе төмен дозаларын қабылдаған пациенттердегі жағымсыз құбылыстардың жалпы бейіндері сипаты бойынша да, сандық параметрлер бойынша да ұқсас екенін көрсетті. Артериялық гипотензия немесе бүйрек функциясының бұзылуы сияқты АӨФ тежелуі нәтижесінде туындаған болжамды жағымсыз құбылыстар түзетуге жақсы келді және емдеуді тоқтатуға сирек әкелді. Жөтел төмен доза алатын пациенттерге қарағанда лизиноприлдің жоғары дозаларын қабылдаған пациенттерде сирек кездеседі. GISSI-3 зерттеуінде бақылау тобына қатысты жеке немесе 6 апта бойы біріктірілімде қолданылған лизиноприл мен глицерил тринитратының (нитроглицерин) әсерін салыстыру үшін 2x2 факторлық дизайны пайдаланылды. Жедел миокард инфарктісінен кейін 24 сағат ішінде емделген 19394 пациентті қамтыған зерттеуде лизиноприл бақылаумен салыстырғанда (2p=0.03) өлім қаупінің статистикалық маңызды 11% төмендеуін қамтамасыз етті. Нитроглицерин қабылдағанда қауіптің төмендеуі статистикалық тұрғыдан маңызды болмады, алайда лизиноприл мен нитроглицериннің біріктірілімі бақылаумен (2p=0.02) салыстырғанда өлім қаупінің статистикалық маңызды 17% төмендеуіне әкелді. Егде жастағы адамдар (жасы >70 жас) мен өлім қаупі жоғары пациенттер ретінде алдын ала анықталған әйелдердің қосалқы топтарында біріктірілген соңғы нүктеге қатысты айтарлықтай басымдық байқалды: өлім және жүрек функциясы. Барлық пациенттер үшін, сондай-ақ жоғары қауіптегі қосалқы топтар үшін біріктірілген соңғы нүкте 6 айдан кейін лизиноприл немесе лизиноприл плюс нитроглицеринмен 6 апта бойы емделген пациенттерде айтарлықтай жақсарды, бұл лизиноприлдің профилактикалық әсерін көрсетті. Кез-келген вазодилатациялық терапияны қолданғандағыдай, лизиноприлмен емдеу кезінде артериялық гипотензия мен бүйрек функциясы бұзылуының жоғарылауы байқалды, бірақ бұл құбылыстар өлімнің пропорционалды өсуімен қатар жүрмеді. Лизиноприлді артериялық гипертензияға және микроальбуминуриямен жүретін бастапқы нефропатиясы бар 2 типті қант диабетіне шалдыққан пациенттерде кальций өзекшелерінің блокаторымен салыстырылған салыстырмалы жасырын, рандомизацияланған көп орталықты зерттеуде (N=335) 10-20 мг лизиноприлді тәулігіне бір рет 12 ай бойы қабылдау систолалық/диастолалық артериялық қысымды 13/10 мм с.б., ал альбуминнің несеппен экскрециясын 40 % төмендетті. Лизиноприл қабылдаған пациенттерде артериялық қысымның тура солай төмендеуін тудырған кальций өзекшелерінің блокаторымен салыстырғанда альбуминнің несеппен шығарылуының айтарлықтай төмендеуі анықталды, бұл гипертензияға қарсы әсерден басқа, лизиноприлдің АӨФ тежегіш әсері де бүйрекке тікелей әсер ету арқылы микроальбуминурияны төмендететінін көрсетеді. Лизиноприлмен емдеу гликемияны бақылауға әсер етпейді, бұл гликатталған гемоглобин (HbA1c) деңгейіне айтарлықтай әсер етпейтіндігімен расталады. Ренин-ангиотензин жүйесіне әсер ететін дәрілер Екі ірі рандомизацияланған, бақыланатын (ONTARGET [телмисартанды монотерапияда және рамиприлмен бірге қолданғанда соңғы нүктеге жеткенге дейінгі зерттеу] және Va NEPHRON-d [Ардагерлер істері министрлігі жүргізетін диабеттік нефропатия кезіндегі зерттеу]) зерттеулерінде АӨФ тежегіштерін ангиотензин II рецепторларының антагонистімен бірге қолдану зерттелді. ONTARGET зерттеуі жүрек-қантамыр немесе цереброваскулярлық ауруларымен немесе нысана-ағзалардың зақымдану белгілерімен жүретін 2 типті қант диабеті бар пациенттерде жүргізілді. VА NEPHRON-D зерттеуі 2 типті қант диабеті және диабеттік нефропатиясы бар пациенттерде жүргізілді. Бұл зерттеулер бүйрек функциясына және/немесе жүрек-қантамыр жүйесіне және өлім жағдайына айтарлықтай жағымды әсер етпеді, сонымен бірге монотерапиямен салыстырғанда гиперкалиемия, бүйректің жедел зақымдануы және/немесе артериялық гипотензия қаупінің жоғарылауы байқалды. Ұқсас фармакодинамикалық сипаттамаларды ескере отырып, бұл нәтижелер басқа АӨФ тежегіштері мен ангиотензин II рецепторларының антагонистері үшін де қатысты. Осыған байланысты диабеттік нефропатиясы бар пациенттерде АӨФ тежегіштері мен ангиотензин II рецепторларының антагонистерін біріктіріп қолдану ұсынылмайды. Одан өзге, ALTITUDE (2 типті қант диабеті бар пациенттерде алискиреннің әсерін зерттеу, мұнда соңғы нүктелер ретінде жүрек-қантамыр аурулары жүйесі мен бүйрек функциясына әсері бағаланды) зерттеуі жүргізілді, онда 2 қант диабеті және созылмалы бүйрек ауруы, жүрек-қантамыр аурулары немесе екі ауруы да бар пациенттерде стандартты терапияға (АӨФ тежегіштері немесе ангиотензин II рецепторларының антагонисті) алискиренді қосудың артықшылықтары тексерілді. Зерттеу қажетсіз нәтижелер қаупінің жоғарылауына байланысты мерзімінен бұрын аяқталды. Жүрек-қантамыр себептерінен болатын өлім мен инсульт плацебо тобына қарағанда алискирен қосылған топта әлдеқайда жиі байқалды, одан өзге плацебо тобына қарағанда алискирен тобында жағымсыз құбылыстар мен ауыр жағымсыз құбылыстар (гиперкалиемия, артериялық гипотензия және бүйрек функциясының бұзылуы) жиі байқалды.

Дозалау режимі Лизипрексті шамамен бір уақытта тәулігіне 1 рет пероральді қабылдау ұсынылады. Тамақтану Лизипрекс таблеткаларының сіңуіне әсер етпейді. Дозаны пациенттің реакциясына және артериялық қысымына сәйкес жеке анықтау керек. Артериялық гипертензия Лизипрексті монотерапия ретінде және гипертензияға қарсы басқа препараттармен біріктірілімде қолдануға болады. Бастапқы доза. Артериялық гипертензиясы бар пациенттер үшін ұсынылатын бастапқы доза 10 мг құрайды. Өте белсенді ренин-ангиотензин-альдостерон жүйесі бар пациенттер (атап айтқанда, реноваскулярлық гипертензиясы, организмнен тұзды шығарудың жоғарылауы және/немесе жасушааралық сұйықтық көлемінің төмендеуі, жүрек жеткіліксіздігі немесе ауыр артериялық гипертензиясы бар) бастапқы дозаны қабылдағаннан кейін артериялық қысымның едәуір төмендеуін сезінуі мүмкін. Мұндай пациенттер үшін ұсынылатын доза 2.5-5 мг құрайды, емдеуді бастау дәрігердің тікелей бақылауымен жүргізілуі тиіс. Бастапқы дозаны азайту бүйрек жеткіліксіздігінде де ұсынылады (төмендегі кестені қараңыз). Демеуші доза. Әдеттегі ұсынылатын демеуші доза тәулігіне бір рет 20 мг құрайды. Егер осы дозаны тағайындау 2-4 апта ішінде жеткілікті емдік әсер бермесе, оны арттыруға болады. Ең жоғары тәуліктік доза 80 мг құрайды. Диуретикалық препараттарды қабылдайтын пациенттер Симптоматикалық гипотензия препаратпен емдеуді бастағаннан кейін пайда болуы мүмкін. Бұл диуретиктерді қабылдайтын пациенттер үшін ықтимал. Мұндай пациенттерге организмнен тұздың көп шығарылу және/немесе жасушааралық сұйықтық көлемінің төмендеу ықтималдығына байланысты дәрілік затты сақтықпен қабылдау ұсынылады. Егер мұндай мүмкіндік болса, Лизипрекспен емдеу басталғанға дейін 2-3 күн бұрын диуретиктермен емдеуді тоқтату қажет. Диуретиктермен емдеуді тоқтата алмайтын артериялық гипертензиясы бар пациенттер үшін емді 5 мг дозадан бастаған жөн. Бүйрек функциясын және қан сарысуындағы калий деңгейін бақылау қажет. Лизипрекстің кейінгі дозаларын артериялық қысымның реакциясына сәйкес таңдау қажет. Қажет болғанда диуретиктермен емдеуді қайта бастауға болады. Бүйрек жеткіліксіздігі Бүйрек жеткіліксіздігі бар пациенттерге арналған доза төменде №1-кестеде көрсетілгендей КК-ға негізделуі тиіс. №1-кесте. Бүйрек жеткіліксіздігі бар пациенттер үшін дозаны таңдау. Креатинин клиренсі (мл/мин) — Бастапқы доза (мг/күн) <10 мл/мин (диализдегі пациенттерді қоса) — 2.5 мг * 10-30 мл/мин — 2.5-5 мг 31-80 мл/мин — 5-10 мг * Дозаны және/немесе қабылдау жиілігін артериялық қысым реакциясының көрсеткіштеріне сүйене отырып есептеу қажет. Дозаны артериялық қысым қалыпқа келгенше немесе тәулігіне ең жоғары 40 мг дозаға жеткенге дейін біртіндеп арттыруға болады. Жүрек жеткіліксіздігі Симптоматикалық жүрек жеткіліксіздігі бар пациенттерге Лизипрексті диуретиктерге, оймақгүл препараттарына немесе β-адреноблокаторларға қосымша терапия ретінде қабылдау керек. Лизипрекспен емдеуді тәулігіне 1 рет 2.5 мг дозадан бастауға болады, препараттың артериялық қысымға бастапқы әсерін анықтау үшін препаратты дәрігердің бақылауымен қабылдау қажет. Лизипрекс дозасын арттыруға болады: • 10 мг-нан аспайтын қадаммен; • дозаны арттыру арасындағы аралықтар кемінде 2 апта болуы тиіс; • пациент көтере алатын ең жоғары дозаға дейін, тәулігіне 1 рет 35 мг дейін. Дозаны таңдау әрбір жеке пациенттің клиникалық реакциясына негізделуі тиіс. Симптоматикалық гипотензия қаупі жоғары пациенттерге, мысалы, гипонатриемиясы бар немесе онсыз организмнен тұзды шығару деңгейі жоғары пациенттерге, гиповолемиясы бар пациенттерге немесе диуретиктермен қарқынды ем қабылдаған пациенттерге, егер бұл мүмкін болса, Лизипрекспен ем басталғанға дейін өз жағдайын жақсарту қажет. Бүйрек функциясын және қан сарысуындағы калий деңгейін бақылау қажет. Жедел миокард инфарктісі Жағдайға байланысты пациент тромболитиктермен, аспиринмен және β-адренорецептор блокаторларымен емдеу сияқты стандартты ұсынылған емді қабылдауы тиіс. Сонымен қатар, нитроглицеринді (оның ішінде трансдермальді және вена ішіне) қолдануға болады). Бастапқы доза (инфаркттен кейінгі алғашқы 3 күн). Лизипрекспен емдеуді алғашқы симптомдар пайда болғаннан кейін алғашқы 24 сағатта бастауға болады. Егер систолалық АҚ көрсеткіші 100 мм с.б. кем болса, емдеуді бастауға болмайды. Лизипрекстің бастапқы дозасы пероральді 5 мг құрайды, содан кейін 24 сағаттан соң 5 мг, 48 сағаттан кейін 10 мг және күн сайын 10 мг қабылдау керек. 120 мм с.б. аспайтын систолалық қысымы бар пациенттерге емнің басында немесе терапия кезінде инфаркттен кейінгі алғашқы 3 күнде емдеуді төмен дозадан – 2.5 мг бастау керек. Бүйрек жеткіліксіздігі кезінде (креатинин клиренсі <80 мл/мин) препараттың бастапқы дозасын пациенттің креатинин клиренсінің көрсеткіштеріне сәйкес таңдау қажет (№1 кестені қараңыз). Демеуші доза. Ұсынылатын демеуші доза тәулігіне 1 рет 10 мг құрайды. Артериялық гипотензия пайда болған жағдайда (систолалық қысым 100 мм с.б. кем) демеуші тәуліктік доза 5 мг-ден аспауы тиіс, қажет болғанда көрсетілген дозаны 2.5 мг-ға дейін азайтуға болады. Егер Лизипрексті қабылдағаннан кейін ұзаққа созылған артериялық гипотензия байқалса (систолалық қысым 1 сағаттан астам уақыт бойы 90 мм с.б. төмен болып қалады), Лизипрекспен емдеуді тоқтату қажет. 6 апта бойы терапия ұсынылады, содан кейін пациенттің жағдайын қайта бағалау қажет. Жүрек жеткіліксіздігінің симптомдары бар пациенттерге емдеуді одан әрі жалғастыру қажет. Қант диабетінің бүйректегі асқынулары Артериялық гипертензиясы, 2 типті қант диабеті және нефропатияның бастапқы сатысы бар пациенттерде доза тәулігіне 1 рет 10 мг құрайды; отырған қалыпта өлшегенде диастолалық артериялық қысым 90 мм с.б. төменге жету үшін дозаны қажет болғанда тәулігіне 1 рет 20 мг-ға дейін арттыруға болады. Бүйрек жеткіліксіздігі (креатинин клиренсі <80 мл/мин) болған жағдайда препараттың бастапқы дозасы КК-ға байланысты таңдалуы тиіс (1-кестені қараңыз). Егде жастағы пациенттер Клиникалық зерттеулерде препараттың тиімділігі немесе қауіпсіздігі бейінінде өзгерістер анықталған жоқ. Егер пациенттің егде жасы бүйрек функциясының төмендеуімен қатар жүрсе, Лизипрекстің бастапқы дозасын №1 кестеде көрсетілген нұсқауларға сәйкес таңдау керек. Осыдан кейін дозаны артериялық қысымды емдеуге реакцияға сәйкес таңдау керек. Бүйректі ауыстырып салғаннан кейін пациенттерде қолдану Жақында бүйрек трансплантациясы болған пациенттерде лизиноприлді қолдану тәжірибесі жоқ. Сондықтан бұл жағдайда Лизипрекс қабылдау ұсынылмайды. Енгізу жолы және тәсілі Ішке. Препараттың дозасын, қабылдау режимін, сондай-ақ қолдану ұзақтығын дәрігер әр пациент үшін жеке анықтайды.

• лизиноприлге немесе аталған қосымша заттардың кез келгеніне, сондай-ақ ангиотензин өзгертуші ферменттің (АӨФ) басқа тежегіштеріне аса жоғары сезімталдық; • анамнездегі ангионевроздық ісіну, оның ішінде АӨФ тежегіштерін қолдану аясында ; • тұқым қуалайтын Квинке ісінуі немесе идиопатиялық ангионевроздық ісіну; • 18 жасқа дейін (тиімділігі мен қауіпсіздігі анықталмаған); • Жүктіліктің II және III триместрлері және бала емізу кезеңі; • алискиренмен және құрамында алискирен бар препараттармен бір мезгілде қолдану, қант диабеті және/немесе бүйрек функциясының орташа немесе ауыр бұзылулары бар пациенттерде (шумақтық сүзіліс жылдамдығы (ШСЖ) дене бетінің ауданына шаққанда 60 мл/мин/1.73 м2); • ангионевроздық ісінудің жоғары даму қаупіне байланысты бейтарап эндопептидаза тежегіштерімен (мысалы, құрамында сакубитрил/валсартан бар препараттар) бір уақытта қолдану; • диабеттік нефропатиясы бар пациенттерде ангиотензин II (АРА II) рецепторларын антагонистермен бір мезгілде қолдану.

Қан және лимфа жүйесі тарапынан бұзылулар Сирек: гемоглобиннің төмендеуі, гематокриттің төмендеуі. Өте сирек: сүйек кемігі қызметінің бәсеңдеуі, анемия, тромбоцитопения, лейкопения, нейтропения, агранулоцитоз, гемолитикалық анемия, лимфоаденопатия. Иммундық жүйе тарапынан бұзылулар Жиілігі белгісіз: анафилаксиялық/ анафилактоидтық реакция. Эндокриндік бұзылулар Сирек: антидиурездік гормонның адекватты емес секрециясы. Метаболизм және тамақтану бұзылыстары Өте сирек: гипогликемия. Жүйке жүйесі тарапынан бұзылулар Жиі: бас айналуы, бас ауыруы. Жиі емес: көңіл-күйдің құбылуы, парестезия, вертиго, дәм сезудің бұзылуы, ұйқының бұзылуы, елестеу. Сирек: сананың шатасуы, иіс сезудің бұзылуы. Жиілігі белгісіз: депрессия симптомдары, естен тану. Жүрек тарапынан бұзылулар Жиі емес: миокард инфарктісі немесе цереброваскулярлық инсульт, жоғары қауіптегі пациенттерде АҚ айқын төмендеуіне байланысты қайталануы мүмкін, жүрек қағуы сезімі, тахикардия. Сирек: брадикардия, жүрек жеткіліксіздігінің симптомдарының нашарлауы, атриовентрикулярлық өткізгіштіктің бұзылуы (AV өткізгіштігі), кеуденің ауыруы. Қантамыр тарапынан бұзылулар Жиі: ортостатикалық әсерлер (гипотензияны қоса). Жиі емес: Рейно синдромы. Тыныс алу жүйесі, көкірек қуысы ағзалары және көкірек ортасы тарапынан бұзылулар Жиі: жөтел. Жиі емес: ринит. Өте сирек: бронхоспазм, синусит, аллергиялық альвеолит/эозинофильді пневмония. Асқазан-ішек бұзылыстары Жиі: диарея, құсу. Жиі емес: жүрек айнуы, диспепсия, іштің ауыруы. Сирек: ауыз қуысының шырышты қабығының құрғауы. Өте сирек: панкреатит, интестинальді ісіну, сарғаю (гепатоцеллюлярлық немесе холестаздық), гепатит, бауыр жеткіліксіздігі. Тері және тері асты тіндері тарапынан бұзылулар Жиі емес: терінің қышуы, терінің бөртпесі. Сирек: аса жоғары сезімталдық /ангионевроздық ісіну (бет, аяқ-қол, ерін, тіл, көмей және/немесе жұтқыншақ), есекжем, алопеция, псориаз. Өте сирек: қатты терлеу, күлдіреуік, уытты эпидермальді некролиз (Лайел синдромы), Стивенс-Джонсон синдромы, мультиформалы эритема, тері псевдолимфомасы. Бір немесе бірнеше белгілерді қамтитын синдром туралы хабарланды: қызба, васкулит, миалгия, артралгия/артрит, оң антинуклеарлы антиденелердің (АНА) пайда болуы, эритроциттердің шөгу жылдамдығының жоғарылауы (ЭШЖ), эозинофилия және лейкоцитоз, бөртпе, фотосенсибилизация немесе басқа тері көріністері. Бұлшықет, қаңқа және дәнекер тін тарапынан бұзылулар Жиілігі белгісіз: артралгия/артрит, миалгия. Бүйрек және несеп шығару жолының тарапынан бұзылулар Жиі: бүйрек функциясының бұзылуы. Жиі емес: уремия, жедел бүйрек жеткіліксіздігі. Өте сирек: олигурия/анурия. Ұрпақ өрбіту жүйесі мен сүт бездері тарапынан бұзылулар Жиі емес: импотенция. Сирек: гинекомастия. Жалпы бұзылыстар мен енгізу орнындағы реакциялар Жиі емес: астения, қатты шаршау. Зертханалық және құрал-аспаптық деректер Жиі емес: қандағы мочевина концентрациясының жоғарылауы, гиперкреатининемия, «бауыр» трансаминазалары белсенділігінің жоғарылауы, гиперкалиемия. Сирек: гипербилирубинемия, гипонатриемия, ЭШЖ жоғарылауы, антинуклеарлы антиденелер бойынша тесттің оң нәтижелері. Жағымсыз дәрілік реакциялар туындаса медицина қызметкеріне, фармацевтика қызметкеріне немесе дәрілік препараттардың тиімсіздігі туралы хабарламаларды қоса, дәрілік препараттарға жағымсыз реакциялар (әсерлер) бойынша ақпараттық деректер базасына тікелей хабарласыңыз Қазақстан Республикасы Денсаулық сақтау министрлігі Медициналық және фармацевтикалық бақылау комитеті «Дәрілік заттар мен медициналық бұйымдарды сараптау ұлттық орталығы» ШЖҚ РМК http://www.ndda.kz

Симптомдары: артериялық гипотензия, циркуляторлық шок, су-электролиттік бұзылулар, бүйрек жеткіліксіздігі, гипервентиляция, тахикардия, жүрек қағу сезімі, брадикардия, бас айналуы, мазасыздық және жөтел. Емі: физиологиялық вена ішіне енгізу. Артериялық гипотензия пайда болған жағдайда пациентті шалқасынан «жатқызу» керек. Егер мүмкіндік болса, ангиотензинді II инфузиялық енгізуді және/немесе катехоламиндерді вена ішіне енгізуді қолдануға болады. Егер препарат жақында қабылданса, лизиноприлді организмнен шығару бойынша шаралар (мысалы, құстыру, асқазанды шаю, абсорбенттер мен натрий сульфатын қолдану) қабылдау керек. Лизипрексті гемодиализ арқылы организмнен шығаруға болады. Дәрі-дәрмекпен емдеуге төзімді брадикардияның дамуында кардиостимуляторды қолдануға болады. Тіршілік әрекетінің негізгі көрсеткіштерін, қан сарысуындағы электролит мөлшерін және креатинин концентрациясын тұрақты бақылау қажет.

Симптоматикалық гипотензия Артериялық гипертензиясы асқынбаған пациенттерде симптоматикалық гипотензия сирек байқалады. Егер пациентте, мысалы, диуретиктермен емделгенде, тұзды тұтыну шектелгенде, диализ жүргізу кезінде, диарея, құсу, айқын ренин-тәуелді гипертензия кезінде организмде сұйықтық тапшылығы байқалса артериялық гипертензиясы бар пациентерде лизиноприлді қабылдағанда гипотонияның пайда болуы аса ықтимал. Бүйрек жеткіліксіздігі қатар жүретін немесе онсыз жүрек жеткіліксіздігі бар пациенттерде симптоматикалық гипотензияның даму жағдайлары байқалды. Бұл жүрек жеткіліксіздігі анағұрлым ауыр дәрежедегі пациенттерде өте ықтимал, бұл ілмектік диуретиктердің жоғары дозаларын қабылдауда, гипонатриемияда немесе функционалды бүйрек жеткіліксіздігінде көрініс табады. Симптоматикалық гипотония қаупі жоғары пациенттерде терапияның басталуын және дозаны түзетуді мұқият бақылау керек. Осындай көзқарас жүректің ишемиялық ауруы немесе цереброваскулярлық аурулары бар пациенттерге қатысты, оларда артериялық қысымның шамадан тыс төмендеуі миокард инфарктісіне немесе цереброваскулярлық бұзылуларға әкелуі мүмкін. Егер гипотензия пайда болса, пациент шалқасынан жатып, қажет болса вена ішіне физиологиялық ерітінді алуы тиіс. Уақытша гипотензиялық жауап одан әрі дозаларға қарсы көрсетілім болмайды, әдетте көлем жоғарылағаннан кейін артериялық қысым жоғарылағанда қиындықсыз берілуі мүмкін. Артериялық қысымы қалыпты немесе төмен жүрек жеткіліксіздігі бар кейбір пациенттерде Лизипрекс қолданған кезде жүйелі артериялық қысымның қосымша төмендеуі мүмкін. Бұл әсер күтіледі және әдетте емдеуді тоқтатуға себеп болмайды. Егер гипотония симптоматикалық болса, дозаны азайту немесе Лизипрекс қабылдауды тоқтату қажет болуы мүмкін. Жедел миокард инфарктісі кезіндегі гипотензия Вазодилататормен емдегеннен кейін гемодинамиканың әрі қарай күрделі нашарлау қаупіне ұшырайтын жедел миокард инфарктісі бар пациенттерді Лизипрекс препаратымен емдеуді бастамаған жөн. Бұл систолалық артериялық қысым 100 мм с.б. немесе төмен пациенттер немесе кардиогенді шогы бар пациенттер. Инфаркттан кейінгі алғашқы 3 күн ішінде, егер систолалық артериялық қысым 120 мм с.б. немесе төмен болса, дозаны азайту керек. Егер систолалық артериялық қысым 100 мм с.б. немесе төмен болса, демеуші дозаларды 5 мг-ға дейін немесе уақытша 2,5 мг-ға дейін азайту керек. Егер гипотония сақталса (систолалық артериялық қысым 1 сағаттан астам 90 мм с.б. төмен болса), Лизипрекс қолданудан бас тарту керек. Аортальді және митральді клапанның стенозы/ гипертрофиялық кардиомиопатия Басқа АӨФ тежегіштері сияқты, Лизипрекс митральді қақпақшаның стенозы және қолқа стенозы немесе гипертрофиялық кардиомиопатия сияқты сол жақ қарыншадан ағу обструкциясы бар пациенттерге сақтықпен тағайындалуы керек. Бүйрек функциясының бұзылуы Бүйрек функциясы бұзылған пациенттерде (креатинин клиренсі <80 мл/мин) Лизипрекс бастапқы дозасы пациенттің креатинин клиренсіне сәйкес ( 4.2 бөл. кестені қараңыз), содан кейін пациенттің емдеуге клиникалық жауабына байланысты түзетілуі тиіс. Калий мен креатининді үнемі бақылау бұл пациенттер үшін қалыпты медициналық тәжірибенің бір бөлігі болып табылады. Жүрек жеткіліксіздігі бар пациенттерде АӨФ тежегіштерімен емдеуді бастағаннан кейін гипотензия бүйрек функциясының одан әрі нашарлауына әкелуі мүмкін. Бұл жағдайда жедел бүйрек жеткіліксіздігі туралы хабарланады, әдетте қайтымды. Бүйрек артериясының екі жақты стенозы немесе АӨФ тежегіштерімен емделген жалғыз бүйрек артериясының стенозы бар кейбір пациенттерде қандағы мочевина мен сарысулық креатининнің жоғарылауы байқалды, әдетте терапияны тоқтатқаннан кейін қайтымды. Бұл әсіресе бүйрек жеткіліксіздігі бар пациенттерде болуы мүмкін. Реноваскулярлық гипертония болған кезде ауыр гипотония мен бүйрек жеткіліксіздігінің даму қаупі артады. Бұл пациенттерде емдеуді төмен дозалармен және дозаны мұқият титрлеумен мұқият медициналық бақылаудан бастау керек. Диуретиктермен емдеу жоғарыда айтылғандарға ықпал ететін фактор болуы мүмкін болғандықтан, оларды тоқтату керек және бүйрек функциясын Лизипрекспен емдеудің алғашқы апталарында бақылау керек. Бүйрек тамырларының бұрыннан бар аурулары жоқ артериялық гипертензияға шалдыққан кейбір пациенттерде, әсіресе лизиноприл несеп айдайтын дәрімен бір мезгілде тағайындалған кезде қандағы мочевина мен сарысулық креатинин деңгейінің жоғарылауы дамыды, әдетте шамалы және өтпелі. Бұл бұрыннан бүйрек жеткіліксіздігі бар пациенттерде жиі кездеседі. Диуретикті және/немесе Лизипрекс дозасын азайту және/немесе қабылдауды тоқтату қажет болуы мүмкін. Жедел миокард инфарктісінде Лизипрекспен емдеуді сарысудағы креатинин концентрациясы 177 микромоль/л-ден асатын және/немесе тәулігіне 500 мг-ден асатын протеинурия ретінде анықталатын бүйрек дисфункциясы белгілері бар пациенттерде бастауға болмайды. Егер лизиноприлмен емдеу кезінде бүйрек дисфункциясы пайда болса (сарысудағы креатинин концентрациясы 265 микромоль/л-ден асса немесе емдеуге дейінгі мәннен екі есе артса), дәрігер Лизипрекс қабылдауды тоқтатуды қарастыруы керек. Аса жоғары сезімталдық/ангионевроздық ісіну Бет, аяқ-қол, ерін, тіл, дыбыс саңылауы және/немесе көмей ангиодистрофиясы Лизипрексті қоса, ангиотензин өзгертуші фермент тежегіштерімен емделетін пациенттерде сирек байқалады. Бұл терапия кезінде кез келген уақытта орын алуы мүмкін. Мұндай жағдайларда Лизипрекс препаратын қабылдауды дереу тоқтату керек және пациенттердегі симптомдардың толық жойылуын қамтамасыз ету үшін тиісті емдеу мен мониторингті тағайындау керек. Тек тілдің ісінуі болған жағдайда да, тыныс алу жеткіліксіздігінсіз пациенттерге ұзақ мерзімді бақылау қажет болуы мүмкін, өйткені антигистаминдермен және кортикостероидтармен емдеу жеткіліксіз болуы мүмкін. Сирек жағдайларда көмейдің немесе тілдің ісінуі бар ангионевроздық ісіну өлімге әкелуі мүмкін. Тілдің, көмекейдің немесе көмейдің ісінуі, әсіресе бұрын тыныс алу ағзаларына хирургиялық араласу жасалған пациенттерде тыныс алу жолдарының обструкциясына себеп болуы мүмкін. Мұндай жағдайларда шұғыл терапия дереу жүргізілуі керек. Бұл адреналин енгізуді және/немесе тыныс алу жолдарының өткізгіштігін қамтамасыз ету шараларын қамтуы мүмкін. Пациент симптомдар толық және тұрақты түрде жойылғанша мұқият медициналық бақылауда болуы тиіс. АӨФ тежегіштерін қабылдаған негроидтық нәсілдегі пациенттерде ангионевроздық ісіну басқа нәсілді өкілдерге қарағанда жиі байқалды. Анамнезінде АӨФ тежегіштерімен емге байланысты емес ангионевроздық ісінуі бар пациенттерде АӨФ тежегішін қабылдау кезінде ангионевроздық ісінудің даму қаупі жоғары болуы мүмкін. АӨФ тежегіштерін сакубитрилмен/валсартанмен бір мезгілде қолдану ангионевроздық ісіну даму қаупінің жоғарылауына байланысты қолдануға болмайды. Сакубитрилмен/валсартанмен емдеуді лизиноприлдің соңғы дозасынан кейін 36 сағаттан ерте бастауға болмайды. Лизипрекс препаратымен емдеуді сакубитрил/валсартанның соңғы дозасынан кейін 36 сағаттан ерте бастауға болмайды. АӨФ тежегіштерін рацекадотрилмен, mTOR тежегіштерімен (мысалы, сиролимус, эверолимус, темсиролимус) және вилдаглиптинмен бір мезгілде қабылдау ангионевроздық ісіну (мысалы, тыныс алу жолдарының немесе тілдің ісінуі, тыныс алудың бұзылуы немесе болмауы) қаупінің жоғарылауына әкелуі мүмкін. Рацекадотрилді, mTOR тежегіштерін (мысалы, сиролимус, эверолимус, темсиролимус) және вилдаглиптинді АӨФ тежегіштерін қабылдап жүрген пациентте қабылдағанда сақ болу керек. Гемодиализдегі пациенттердегі анафилактоидты реакциялар Анафилактоидтық реакциялар қарқыны жоғары ағынды жарғақшалар (мысалы, AN 69) қолданылған гемодиализ жасалған және бір мезгілде АӨФ тежегіштерін алған пациенттерде тіркелді. Бұл пациенттерде диализ жарғақшасының басқа типін немесе басқа гипертензиялық дәрі қолдану мүмкіндігін қарастырған жөн. Тығыздығы төмен липопротеин (ТТЛП) аферезі кезіндегі анафилактоидтық реакциялар Сирек жағдайларда декстран сульфатын қолдана отырып, ТТЛП аферезін жүргізу кезінде АӨФ тежегіштерін қабылдайтын пациенттерде өмірге қауіп төндіретін анафилактоидтық реакциялар дамуы мүмкін. Анафилактоидтық реакцияның дамуын болдырмау үшін аферездің әр сеансының алдында АӨФ тежегіштерін қолдануды тоқтату керек. Десенсибилизация Десенсибилизациялық терапия (мысалы, жарғаққанаттылардың уына қарсы) аясында АӨФ тежегіштерін қабылдайтын пациенттерде анафилактоидтық реакциялар дамиды. Егер гименоптерге әрбір десенсибилизация алдында АӨФ тежегіштерімен емдеуді уақытша тоқтатсаңыз, оның алдын алуға болады, бірақ АӨФ кездейсоқ қолдану анафилактоидтық реакцияға түрткі болуы мүмкін. Бауыр функциясының бұзылуы АӨФ тежегіштерін қолдану бауыр фульминантты некрозына дейін үдеген және (сирек жағдайларда) өлімге әкелетін холестаздық сарғаюдың дамуына әкелуі мүмкін. Бұл синдромның даму механизмі анық емес. Сондықтан қан плазмасындағы бауыр трансаминазаларының белсенділігі жоғарылағанда және холестаз симптомдары пайда болған кезде препарат қабылдауды тоқтату керек. Нейтропения/агранулоцитоз АӨФ тежегіштерін қабылдайтын пациенттерде нейтропения/агранулоцитоз, тромбоцитопения және анемия дамуы мүмкін. Бүйрек функциясы қалыпты болғанда және асқынулар болмаған кезде нейтропения сирек дамиды. Нейтропения мен агранулоцитоз қайтымды және АӨФ тежегіштерін тоқтатқаннан кейін өтеді. Лизиноприлді дәнекер тінінің аурулары бар, иммуносупрессанттармен емдеу курсынан өтіп жатқан тамырға қатысты көріністері бар пациенттерде, сондай-ақ аллопуринолмен немесе прокаинамидпен, әсіресе бүйрек функциясы бұзылған пациенттерде аса сақтықпен қолдану қажет. Мұндай пациенттерде айқын нейтропения мен агранулоцитоздың даму ықтималдығы жоғары болғандықтан, кейбір жағдайларда антибиотиктермен қарқынды терапияға төзімді ауыр инфекциялардың даму қаупі артады. Мұндай пациенттерде лизиноприлді қолданған жағдайда қан лейкоциттерін тұрақты бақылауды жүргізу ұсынылады, бұл ретте пациенттерге инфекцияның кез келген белгілері туралы дәрігерге хабарлау қажеттігі туралы ескерту керек. Ренин-ангиотензин-альдостерон жүйесінің (РААЖ) қосарлы блокадасы Сезімтал пациенттерде, әсіресе осы жүйеге әсер ететін препараттармен бір мезгілде қолданғанда артериялық гипотензия, естен тану, инсульт, гиперкалиемия және бүйрек функциясының бұзылуы (оған қоса жедел бүйрек жеткіліксіздігі) жағдайлары туралы хабарланды. Сондықтан АӨФ тежегіштерін АӨФ II немесе алискиренмен біріктіру нәтижесінде РААЖ қосарлы блокадасы ұсынылмайды. Қант диабеті және/немесе орташа немесе ауыр бүйрек жеткіліксіздігі (ШСЖ дене беткейі ауданының 60 мл/мин/1,73 м2-ден аз) бар пациенттерде АӨФ тежегіштерін құрамында алискирен бар препараттармен бір мезгілде қолдануға болмайды және басқа пациенттерге ұсынылмайды. Диабеттік нефропатиясы бар пациенттерде АӨФ тежегіштерін АРА II-мен бір мезгілде қолдануға болмайды және басқа пациенттерде ұсынылмайды. Нәсілдік тиесілілігі АӨФ тежегіштері басқа нәсілдегі пациенттермен салыстырғанда негроид нәсілді пациенттерде ангионевроздық ісінудің дамуын жиі тудырады. Басқа АӨФ тежегіштері сияқты, лизиноприл де негроид нәсілді пациенттерде АҚ төмендетуде тиімділігі төмен болуы мүмкін, бұл артериялық гипертензиядан зардап шегетін негроид нәсілді пациенттер популяциясында ренин деңгейі төмен адамдардың жоғары жиілігі салдарынан болуы ықтимал. Жөтел АӨФ тежегіштерін қолданған кезде жөтел байқалды. Жөтел құрғақ, ұзаққа созылады, ол АӨФ тежегіштерімен емдеуді тоқтатқаннан кейін кетеді. Жөтелдің дифференциалды диагнозында АӨФ тежегіштерін қолданудан туындаған жөтелді де ескеру қажет. Хирургиялық араласу/жалпы анестезия Хирургиялық араласу алдында (стоматологиялық хирургияны қоса) дәрігерге/анестезиологқа АӨФ тежегіштерін қолдану туралы хабарлау керек. Ауқымды хирургиялық араласуларда, сондай-ақ АҚ төмендеуін тудыратын басқа дәрілік заттарды қолданғанда, ангиотензин II түзілуін бөгей отырып лизиноприл АҚ болжанбаған төмендеуіне әкелуі мүмкін. Гиперкалиемия АӨФ тежегіштері гиперкалиемияны тудыруы мүмкін, өйткені олар альдостеронның бөлініп шығуын тежейді. Бүйрек функциясы қалыпты пациенттерде әсер әдетте төмен, алайда, бүйрек функциясы бұзылған пациенттерде және/немесе құрамында калий бар тағамдық қоспалар (құрамында калий бар тұз алмастырғыштарын қоса), калий жинақтаушы диуретиктерді, триметоприм, ко-тримоксазол (триметоприм+сульфаметоксазол) және әсіресе альдостерон антагонистері немесе ангиотензин рецепторларының блокаторларын қабылдайтын пациенттерде гиперкалиемия пайда болуы мүмкін. Калий жинақтаушы диуретиктер мен ангиотензин рецепторларының блокаторларын АӨФ тежегіштерін қабылдайтын пациенттерде сақтықпен қолдану керек, сондай-ақ бүйрек функциясы мен қан сарысуындағы калий мөлшерін бақылау керек. Егер жоғарыда аталған препараттарды АӨФ тежегіштерімен емдеу аясында қабылдау қажет деп танылса, қан сарысуындағы калий деңгейін үнемі бақылау ұсынылады. Қант диабеті бар пациенттер Гипогликемиялық препараттарды немесе инсулинді қабылдайтын қант диабетіне шалдыққан пациенттерде АӨФ тежегіштерімен емдеудің бірінші айында қандағы глюкоза деңгейін мұқият бақылау қажет. Литий препараттары Әдетте литий мен лизиноприлді біріктіру ұсынылмайды. Жүктілік Жүктілік кезінде АӨФ тежегіштерімен емдеуді бастауға болмайды. Егер АӨФ тежегіштерімен емдеуді жалғастыру қажет деп танылса, жүктілікті жоспарлайтын пациенттерді жүктілік кезінде қолданудың қауіпсіздік бейіні белгілі альтернативті гипотензиялық дәрілерге ауыстыру керек. Жүктілікті растаған кезде АӨФ тежегіштерімен емдеуді дереу тоқтатып, қажет болғанда альтернативті ем тағайындау керек (4.3 және 4.6 бөл. қараңыз). Егде жас Егде жастағы пациенттерде лизиноприлдің стандартты дозаларын қолдану қандағы препараттың жоғары концентрациясына әкеледі, сондықтан егде жастағы және жас пациенттерде препараттың гипотензиялық әсерінде ешқандай айырмашылықтар анықталмағанына қарамастан, дозаны анықтауда ерекше сақтық қажет. Бүйрек трансплантациясы Жақында бүйрек трансплантациясын бастан өткерген пациенттерде лизиноприлді қолдану тәжірибесі жоқ. Алкоголь Емдеу кезеңінде алкогольдік сусындарды тұтыну ұсынылмайды, өйткені этанол АӨФ тежегіштерінің гипертензияға қарсы әсерін күшейтеді. Бастапқы гиперальдостеронизм Бастапқы гиперальдостеронизмде әсері ренин-ангиотензин жүйесінің тежелуіне негізделген гипотензиялық препараттар көбінесе тиімсіз, сондықтан лизиноприлді қолдану ұсынылмайды. Препараттың көлік құралын немесе қауіптілігі зор механизмдерді басқару қабілетіне әсер ету ерекшеліктері Лизипрексті автокөлікті басқаратын және бас айналуы немесе шаршау қаупіне байланысты аса зейін қоюды және реакция жылдамдығын қажет ететін қызмет түрлерімен айналысатын пациенттерге сақтықпен қолдану керек.

Жүктілік Жүктіліктің бірінші триместрінде АӨФ тежегіштерін қолдану ұсынылмайды. Жүктіліктің екінші және үшінші триместрінде АӨФ тежегіштерін қолдануға болмайды. Жүктіліктің бірінші триместрінде АӨФ тежегіштерін қабылдаумен байланысты тератогенділік қаупі туралы эпидемиологиялық деректер сенім тудырмайды, алайда қауіптің шамалы өсуін жоққа шығаруға болмайды. Егер АӨФ тежегіштерімен емдеуді жалғастыру қажет деп танылмаса, жүктілікті жоспарлайтын пациенттерді жүктілік кезінде қолданудың қауіпсіздік бейіні белгілі альтернативті гипотензиялық дәрілерге ауыстыру керек. Егер жүктілік расталса, АӨФ тежегіштерімен емдеуді дереу тоқтатып, қажет болғанда альтернативті емдеуді бастау керек. Жүктіліктің екінші және үшінші триместрінде әйелдерде АӨФ тежегіштерін қолдану фетоуыттылықты (бүйрек функциясының төмендеуі, су аздығы, бассүйек сүйектенуінің баяулауы) және неонатальді уыттылықты (бүйрек жеткіліксіздігі, артериялық гипотензия, гиперкалиемия) тудыратыны белгілі. Егер жүктіліктің екінші триместрінен бастап АӨФ тежегіштері қолданылса, бүйрек пен бассүйек функциясына ультрадыбыстық зерттеу ұсынылады. Аналары АӨФ тежегіштерін қабылдаған нәрестелерге артериялық гипотензияны уақтылы анықтау үшін мұқият бақылау жүргізу ұсынылады. Лактация Қолжетімді ақпараттың болмауына байланысты емшек емізу кезінде лизиноприлді қолдану ұсынылмайды. Қауіпсіздік бейіні анықталған альтернативті препараттарды, әсіресе жаңа туған немесе шала туылған балаларды емізу кезінде қолданған жөн.

Гипертензияға қарсы дәрілер Лизипрексті басқа гипертензияға қарсы препараттармен (мысалы, глицерил тринитраты және басқа нитраттар немесе басқа вазодилататорлар) бірге қолданған кезде артериялық қысымның түсуі мүмкін. Клиникалық сынақ деректері РААЖ әсер ететін тек біт препаратты қолданумен салыстырғанда АӨФ тежегіштерімен, ангиотензин II рецепторларының блокаторларымен немесе алискиренмен біріктіру кезінде ренин-ангиотензин-альдостерон жүйесінің (РААЖ) қосарлы блокадасы артериялық гипотензия, гиперкалиемия және бүйрек функциясының төмендеуі (жедел бүйрек жеткіліксіздігін қоса) сияқты жағымсыз құбылыстар қаупінің жоғарылауымен байланысты екенін көрсетті. Ангионевроздық ісінудің даму қаупін арттыратын дәрілік заттар АӨФ тежегіштерін сакубитрилмен/валсартанмен бір мезгілде қолдануға болмайды, себебі бұл ангионевроздық ісінудің даму қаупін арттырады. АӨФ тежегіштерімен және рапамицин (mTOR) тежегіштерімен (мысалы, темсиролимус, сиролимус, эверолимус) немесе бейтарап эндопептидаза (БЭП) тежегіштеріменмен (мысалы, рацекадотрил), вилдаглиптинмен немесе плазминогеннің тіндік активаторларымен қатар емдеу ангионевроздық ісінудің даму қаупін арттыруы мүмкін. Диуретиктер Лизиноприлмен бір мезгілде диурездік дәрілерді қабылдау, әдетте, қосымша гипотензиялық әсерге ие. Диуретиктермен ем алып жүрген пациенттер, әсіресе жақында диуретикалық терапияны бастағандарда, кейде лизиноприл тағайындаған кезде артериялық қысымның шамадан тыс төмендеуін сезінуі мүмкін. Симптоматикалық гипотонияның даму қаупін Лизипрекспен емдеуді бастар алдында диуретик қабылдауды тоқтату арқылы азайтуға болады. Құрамында калий бар тағамдық қоспалар, калий жинақтаушы диуретиктер немесе құрамында калий бар тұз алмастырғыштар және қан сарысуындағы калий деңгейін жоғарылататын басқа да препараттар Сарысудағы калий деңгейі әдетте қалыпты шектерде қалса да, лизиноприл қабылдаған кейбір пациенттерде гиперкалиемия болуы мүмкін. Калий жинақтаушы диуретиктерді (мысалы, спиронолактон, триамтерен немесе амилорид), құрамында калий бар тағамдық қоспаларды немесе құрамында калий бар тұз алмастырғыштарды бір мезгілде қабылдау, әсіресе бүйрек функциясы бұзылған пациенттерде қан сарысуындағы калийдің едәуір өсуіне әкелуі мүмкін. Лизипрекс препаратын триметоприм және ко-тримоксазол (триметоприм/сульфаметоксазол) сияқты қан сарысуындағы калий деңгейін жоғарылататын басқа препараттармен бір мезгілде тағайындағанда да сақтық таныту керек, өйткені триметоприм калий жинақтаушы диуретик амилоридке ұқсас әсер ететіні белгілі. Осылайша, лизиноприлді жоғарыда аталған препараттармен біріктіру ұсынылмайды. Бір мезгілде қолдану қажет болғанда препараттарды сақтықпен және қан сарысуындағы калий мөлшерін мезгіл-мезгіл мониторингілеумен қолдану керек. Лизипрекс препаратын калий жинақтаушы диуретиктермен бір мезгілде қолданғанда оларды қолданудан туындаған гипокалиемияны азайтуға болады. Циклоспорин Циклоспоринмен АӨФ тежегіштерін бір мезгілде қолданғанда гиперкалиемия пайда болуы мүмкін. Қан сарысуындағы калий мөлшерін мониторингілеу ұсынылады. Гепарин Гепаринмен АӨФ тежегіштерін бір мезгілде қолданғанда гиперкалиемия пайда болуы мүмкін. Қан сарысуындағы калий мөлшерін мониторингілеу ұсынылады. Литий препараттары АӨФ тежегіштері мен литий препараттарын бір мезгілде қолданғанда қан сарысуындағы литий концентрациясының қайтымды жоғарылауы және уытты әсерлердің пайда болуы байқалды. Тиазидтік диуретиктерді бір мезгілде қабылдау литийдің уытты әсерінің даму қаупін арттыруы және АӨФ тежегіштерін қолдану аясында литийдің уыттылығының жоғарылау қаупін арттыруы мүмкін. Лизиноприлді литий препараттарымен бір мезгілде қолдану ұсынылмайды, бірақ бұл біріктірілімді қолдану қажет жағдайда қан сарысуындағы литийді мұқият бақылау керек. Қабынуға қарсы стероидты емес дәрілік заттар (ҚҚСП), оған қоса күніне ≥3 г ацетилсалицил қышқылы АӨФ тежегіштерін қабынуға қарсы стероидты емес препараттармен (яғни ацетилсалицил қышқылымен, ЦОГ-2 тежегіштерімен және селективті емес ҚҚСП) бір мезгілде қолданғанда, гипертензияға қарсы әсердің әлсіреуі мүмкін. АӨФ тежегіштерін және ҚҚСП бір мезгілде қабылдау бүйрек функциясының жедел жеткіліксіздігін қоса, бүйрек функциясының нашарлау қаупінің жоғарылауына және әсіресе, бүйрек функциясы бастапқыдан жеткіліксіз пациенттерде қан сарысуындағы калий деңгейінің жоғарылауына әкелуі мүмкін. Бұл әсерлер әдетте қайтымды. Бұл біріктірілім, әсіресе егде жастағы адамдарда сақтықпен тағайындалуы тиіс. Пациенттер сұйықтықтың жеткілікті мөлшерін алуы тиіс. Одан өзге, біріктірілген емді тағайындағаннан кейін бүйрек функциясын бақылау қажеттілігін қарастырып, оны болашақта мезгіл-мезгіл жүргізу керек. Алтын препараттары Құрамында алтын (мысалы, натрий ауротиомалаты) бар инъекциялық препарат енгізілгеннен кейін нитритоидты реакциялар (гиперемияны, жүрек айнуын, бас айналуды және артериялық гипотензияны қоса, өте айқын болуы мүмкін вазодилатация симптомдары) АӨФ тежегіштерімен ем қабылдаған пациенттерде жиі байқалды. Трициклдік антидепрессанттар / нейролептиктер/жалпы анестезияға арналған дәрілер Жалпы анестезияға арналған дәрілерді, трициклдік антидепрессанттарды және нейролептиктерді АӨФ тежегіштерімен бір мезгілде қабылдау артериялық қысымның одан әрі төмендеуіне әкелуі мүмкін.с Симпатомиметиктер Симпатомиметиктер АӨФ тежегіштерінің гипертензияға қарсы әсерін төмендетуі мүмкін. Гипогликемиялық дәрілік заттар Эпидемиологиялық зерттеулер АӨФ тежегіштері мен гипогликемиялық дәрілерді (инсулиндер, ішуге арналған гипогликемиялық препараттар гипогликемияның даму қаупімен гипогликемиялық әсерді күшейтуі мүмкін екенін көрсетті. Бұл құбылыстың дамуы препараттардың біріктірілімімен емдеудің алғашқы апталарында, сондай-ақ бүйрек функциясы бұзылған пациенттерде болуы мүмкін. Ацетилсалицил қышқылы, тромболитиктер, бета-блокаторлар, нитраттар Лизипрексті ацетилсалицил қышқылымен (кардиологиялық дозаларда), тромболитиктермен, бета-блокаторлармен және/немесе нитраттармен бір мезгілде қолдануға болады.

Сақтау мерзімі 2 жыл Жарамдылық мерзімі өткеннен кейін қолдануға болмайды. Сақтау шарттары 25 °С-ден аспайтын температурада. Балалардың қолы жетпейтін жерде сақтау керек!