Эквамер® капсулы 10 мг/5мг/10 мг

Бір капсуланың құрамында 10 мг/5 мг / 10 мг доза белсенді заттар: лизиноприл – 10,00 мг (10,88 мг лизиноприл дигидраты түрінде), амлодипин – 5,00 мг (6,94 мг амлодипин бесилаты түрінде), розувастатин - 10,00 мг (10,40 мг кальций розувастатині түрінде). қосымша заттар: микрокристалды целлюлоза (12 тип), микрокристалды целлюлоза (101 тип), лактоза моногидраты, натрий крахмалы гликоляты (А типі), магний гидроксиді, магний стеараты, Опадрай II 85f32410 сары (құрамында: поливинил спирті, титанның қостотығы (Е 171), макрогол 3350, тальк, темірдің сары тотығы (Е 172)). қатты желатинді капсуланың құрамы: патенттелген көк (Е 131), азорубин (Е 122), «күн батар түстес» сары (Е 110), титанның қостотығы (Е 171), желатин. 10 мг/5 мг / 20 мг доза белсенді заттар: лизиноприл – 10,00 мг (10,88 мг лизиноприл дигидраты түрінде), амлодипин – 5,00 мг (6,94 мг амлодипин бесилаты түрінде), розувастатин - 20,00 мг (20,80 мг кальций розувастатині түрінде). қосымша заттар: микрокристалды целлюлоза (12 тип), микрокристалды целлюлоза (101 тип), лактоза моногидраты, натрий крахмалы гликоляты (А типі), магний гидроксиді, магний стеараты, Опадрай II 85f32410 сары (құрамында: поливинил спирті, титанның қостотығы (Е 171), макрогол 3350, тальк, темірдің сары тотығы (Е 172)). қатты желатинді капсуланың құрамы: азорубин (Е 122), титанның қостотығы (Е 171), желатин. 20 мг/10 мг / 10 мг доза белсенді заттар: лизиноприл – 20,00 мг (21,76 мг лизиноприл дигидраты түрінде ), амлодипин – 10,00 мг (13,88 мг амлодипин бесилаты түрінде), розувастатин – 10,00 мг (10,40 мг кальций розувастатині түрінде). қосымша заттар: микрокристалды целлюлоза (12 тип), микрокристалды целлюлоза (101 тип), лактоза моногидраты, натрий крахмалы гликоляты (А типі), магний гидроксиді, магний стеараты, Опадрай II 85f32410 сары (құрамында: поливинил спирті, титанның қостотығы (Е 171), макрогол 3350, тальк, темірдің сары тотығы (Е 172)). қатты желатинді капсуланың құрамы: азорубин (Е 122), индигокармин (Е 132), титанның қостотығы (Е 171), желатин. 20 мг/10 мг / 20 мг доза белсенді заттар: лизиноприл – 20,00 мг (21,76 мг лизиноприл дигидраты түрінде), амлодипин – 10,00 мг (13,88 мг амлодипин бесилаты түрінде), розувастатин – 20,00 мг (20,80 мг кальций розувастатині түрінде). қосымша заттар: микрокристалды целлюлоза (12 тип), микрокристалды целлюлоза (101 тип), лактоза моногидраты, натрий крахмалы гликоляты (А типі), магний гидроксиді, магний стеараты, Опадрай II 85f32410 сары (құрамында: поливинил спирті, титанның қостотығы (Е 171), макрогол 3350, тальк, темірдің сары тотығы (Е 172)). қатты желатинді капсуланың құрамы: патенттелген көк (Е 131), азорубин (Е 122), «күн батар түстес» сары (Е 110), титанның қостотығы (Е 171), желатин. Сыртқы түрінің, иісінің, дәмінің сипаттамасы 10 мг/5 мг / 10 мг доза Қатты желатинді ашық қызғылт түсті капсулалар, өлшемі №1. Капсулалардың ішіндегісі - 1 дөңгелек, екі беті дөңес ақ түсті таблетка (құрамында лизиноприл және амлодипин бар) және 1 дөңгелек, екі беті дөңес, сары түсті үлбірлі қабықпен қапталған таблетка (құрамында розувастатин бар). 10 мг/5 мг / 20 мг доза Қатты желатинді қызғылт түсті капсулалар, өлшемі № 1. Капсулалардың ішіндегісі - 1 дөңгелек, екі беті дөңес ақ түсті таблетка (құрамында лизиноприл және амлодипин бар) және 2 дөңгелек, екі беті дөңес, сары түсті үлбірлі қабықпен қапталған таблетка (құрамында розувастатин бар). 20 мг/10 мг / 10 мг доза Қатты желатинді күлгін түсті капсулалар, өлшемі № 1. Капсулалардың ішіндегісі - 2 дөңгелек, екі беті дөңес ақ түсті таблетка (құрамында лизиноприл және амлодипин бар) және 1 дөңгелек, екі беті дөңес, сары түсті үлбірлі қабықпен қапталған таблетка (құрамында розувастатин бар). 20 мг/10 мг / 20 мг доза Қатты желатинді қою күлгін түсті капсулалар, өлшемі № 0. Капсулалардың ішіндегісі - 2 дөңгелек, екі беті дөңес ақ түсті таблеткалар (құрамында лизиноприл және амлодипин бар) және 2 дөңгелек, екі беті дөңес, сары түсті үлбірлі қабықпен қапталған таблетка (құрамында розувастатин бар).

Эквамер препараты артериялық гипертензияны және қатар жүретін дислипидемияны емдеуде Эквамер препаратының құрамындағыдай бірдей дозада амлодипин, лизиноприл және розувастатинді қабылдаумен жағдайы адекватты бақыланатын ересек пациенттерде орын басатын терапия ретінде көрсетілген: • бастапқы гиперхолестеринемия (отбасылық гетерозиготалы гиперхолестеринемияны қоспағанда, Фредриксон жіктеуі бойынша IIа типі) немесе аралас гиперхолестеринемия (Фредриксон жіктеуі бойынша IIb типі), диета және басқа дәрілік емес әдістер (мысалы, жаттығу, дене салмағының төмендеуі) жеткіліксіз болған кезде; • отбасылық гомозиготалы гиперхолестеринемия диеталық терапияға және басқа липидті төмендететін терапияға қосымша ретінде немесе диета не басқа липидті төмендететін терапия (мысалы, ТТЛП-аферез) жеткілікті тиімді болмаған кезде; • басқа қауіп факторларын түзетуге қосымша ретінде пациенттердегі жоғары қауіпті негізгі жүрек-қантамыр асқынуларының бастапқы профилактикасы.

Эквамер – біріктірілген гипотензивті және гиполипидемиялық препарат. Эквамер препаратының құрамына үш әсер ететін зат – амлодипин, лизиноприл және розувастатин кіреді. Эквамер препаратының әсер ету механизмі әсер ететін заттардың фармакологиялық қасиеттеріне негізделген. Амлодипин Амлодипин – дигидропиридин тобынан кальций иондарының кіру тогының тежегіші («баяу» кальций өзекшелерінің блокаторы немесе кальций иондарының антагонисті), кальций иондарының миокардтың тегіс бұлшықет жасушаларына және қантамырларына трансжарғақшалық өтуін бөгейді. Амлодипиннің гипотензиялық әсерінің механизміне тікелей қантамырлардың тегіс бұлшықеттеріне босаңсытқыш әсері түрткі болады. Амлодипиннің стенокардия көріністерін жеңілдететін нақты механизмі белгісіз, бірақ амлодипин екі механизм арқылы жалпы ишемиялық жүктемені азайтады: -амлодипин шеткері артериолаларды кеңейтеді, осылайша жалпы шеткері кедергіні (жүктемеден кейінгі) азайтады. Жүректің жиырылу жиілігі тұрақты болып қалатындықтан, бұл миокардтың энергия жұмсауының және оған оттегі қажеттілігінің төмендеуіне алып келеді. -амлодипиннің әсер ету механизмі қалыпты қан айналымы бар жерлерде де, ишемия аймақтарында да негізгі коронарлық артериялар мен артериолалардың кеңеюін қамтуы мүмкін. Бұл вазоспазмдық стенокардиямен (Принцметал стенокардиясы немесе нұсқалық стенокардия) ауыратын пациенттерде миокардқа оттегінің түсуін арттыруға әкеледі. Амлодипинді тәулігіне бір рет қабылдау артериялық гипертензиясы бар пациенттерде 24 сағат бойы (пациенттің «жатқан» және «тұрған» қалпында) артериялық қысымның клиникалық маңызды төмендеуіне әкеледі. Әсердің баяу басталуына байланысты артериялық қысымның тез төмендеуі байқалмайды. Стенокардиямен ауыратын пациенттерде амлодипинді тәулігіне бір рет қабылдау физикалық жүктемені орындау уақытын арттырады, стенокардия ұстамасы мен ST сегментінің депрессиясының дамуын кешіктіреді (1 мм-ге), стенокардия ұстамаларының жиілігін және нитроглицеринді тұтынуды азайтады. Амлодипин зат алмасуға немесе қан плазмасы липидтерінің концентрациясына ешқандай жағымсыз әсер етпейді және оны бронх демікпесі, қантты диабет және подагра бар пациенттерді емдеуде қолдануға болады. Жүрек функциясының жеткіліксіздігі NYHA жіктеуі бойынша II-IV функционалдық классты (ФК) жүрек функциясының жеткіліксіздігі бар пациенттерде гемодинамика және физикалық жүктемемен бақыланатын клиникалық зерттеулердің нәтижелері амлодипиннің клиникалық нашарлауға әкелмейтінін көрсетті, мұны физикалық жүктемеге төзімділікті өлшеу, солжақ қарыншаның шығару фракциясы және клиникалық симптоматика нәтижелері дәлелдеді. Дигоксинмен, диуретиктермен және АӨФ тежегіштерімен ем қабылдаған NYHA жіктеуі бойынша III-IV ФК жүрек функциясының жеткіліксіздігі бар пациенттерге препараттың әсерін бағалаудың плацебо-бақыланатын зерттеуінің (PRAISE) нәтижелері амлодипиннің өлім қаупінің немесе біріктірілген соңғы нүктенің: өлім мен жүрек функциясының жеткіліксіздігінің жоғарылауына әкелмейтінін көрсетті. NYHA жіктеуі бойынша III және IV ФК жүрек функциясының жеткіліксіздігі бар, клиникалық симптомдарсыз немесе жүректің бастапқы ишемиялық ауруының болуын көрсететін объективті белгілерсіз, AӨФ тежегіштерінің, оймақгүл препараттары мен диуретиктердің тұрақты дозаларын алатын пациенттерге амлодипиннің әсерін зерттеу бойынша ұзақ мерзімді, плацебо-бақыланатын зерттеудің (PRAISE-2) нәтижелері амлодипиннің жүрек-қантамыр ауруларына байланысты өлімнің жалпы көрсеткіштеріне әсер етпейтінін көрсетті. Пациенттердің бұл тобында өкпенің ісінуі жағдайлары жиі тіркелді. Гипотензивті және гиполипидемиялық препараттардың жүрек ұстамаларының жиілігіне (ALLHAT) әсерін зерттеу Терапияның жаңа сызбаларын салыстыру мақсатында: амлодипин 2,5-10 мг/тәулік (кальций өзекшелерінің блокаторы) немесе лизиноприл 10-40 мг/тәулік (АӨФ тежегіші), бірінші қатардағы терапия ретінде және жеңіл және орташа артериялық гипертензия кезінде хлорталидон тиазидті диуретик 12,5-25 мг/тәулік «Гипотензивті және гиполипидемиялық препараттардың жүрек ұстамаларының жиілігіне әсерін зерттеу» (ALLHAT) деп аталатын аурушаңдықты және өлімді рандомизацияланған, салыстырмалы жасырын зерттеу жүргізілді. 55 және одан жоғары жастағы артериялық гипертензиямен ауыратын 33 357 пациенттің барлығы рандомизацияланды және орташа есеппен 4,9 жыл бақылауда болды. Пациенттерде ЖИА (жүректің ишемиялық ауруы) кем дегенде бір қосымша қауіп факторы, оның ішінде анамнезінде миокард инфарктісі немесе инсульт (зерттеуге енгізілгенге дейін >6 ай) немесе атеросклероздық генезді құжатталған басқа ЖҚА (жүрек-қантамыр ауруы) (барлығы 51,5%), 2 типті қантты диабет (36,1%), ХС-ТЖЛП <35 мг/дл (11,6%), электрокардиография немесе эхокардиография негізінде диагноз қойылған солжақ қарыншаның гипертрофиясы (20,9%), зерттеуге енгізілген кезде шылым шегу (21,9%) анықталды. Бастапқы соңғы нүкте өлімге әкелетін ЖИА немесе өлімге әкелмейтін миокард инфарктісі кешені болды. Амлодипинмен және хлорталидонмен емдеу арасындағы бастапқы соңғы нүктеде айтарлықтай айырмашылықтар байқалмады: салыстырмалы қауіп (СҚ) 0,98; 95% СА [0,90-1,07], p=0,65. Екінші соңғы нүктелер арасында жүрек функциясы жеткіліксіздігінің жиілігі (жүрек-қантамырлық біріктірілген соңғы нүктенің компоненті) амлодипин қабылдаған топта хлорталидон қабылдаған топпен салыстырғанда айтарлықтай жоғары болды (7,7% салыстырғанда 10,2%, СҚ 1,38, 95% СА [1,25–1,52], p <0,001). Бұл жағдайда амлодипинмен емдеу мен хлорталидонмен емдеу арасында жалпы өлімде айтарлықтай айырмашылықтар болған жоқ: СҚ 0,96, 95% СА [0,89-1,02], p=0,20. Бала жасындағы пациенттер (6 және одан жоғары) 6-17 жас аралығындағы, негізінен қайталама артериялық гипертензиясы бар 268 баланың қатысуымен жүргізілген зерттеуде 2,5 мг және 5,0 мг амлодипинді плацебомен салыстыру амлодипиннің екі дозасы да систолалық артериялық қысымды плацебоға қарағанда едәуір төмендететінін көрсетті. Амлодипиннің екі дозасының арасындағы айырмашылық статистикалық тұрғыдан маңызды болмады. Амлодипиннің өсуге, жыныстық жетілуге және жалпы дамуға ұзақ мерзімді әсері бойынша зерттеулер жүргізілген жоқ. Ересек жаста жүрек-қантамыр себептерінен болатын аурушаңдық және өлімді азайту мақсатында балаларда амлодипинді қолданудың ұзақ мерзімді тиімділігі де анықталған жоқ. Лизиноприл Әсер ету механизмі Лизиноприл пептидилдипептидаза ферментінің тежегіші болып табылады. Ол ангиотензин I тамыртарылтатын пептидке, ангиотензин II айналуын катализдейтін AӨФ-ны тежейді. Ангиотензин II сонымен қатар бүйрек үсті безінің қыртысымен альдостерон секрециясын стимуляциялайды. АӨФ тежелуі ангиотензин II концентрациясының төмендеуіне әкеледі, нәтижесінде тамыр тарылтатын белсенділік төмендейді және альдостерон секрециясы азаяды. Соңғысы қан сарысуындағы калий мөлшерінің жоғарылауына әкелуі мүмкін. Фармакодинамикасы Лизиноприл артериялық қысымды төмендететін механизмнің негізінде, ең алдымен, ренин-ангиотензин-альдостерон жүйесінің тежелуі жатыр деп есептелетіндіктен, лизиноприл тіпті ренин мөлшері төмен артериялық гипертензиясы бар пациенттерде де артериялық қысымды төмендетеді. AӨФ брадикининді бұзатын фермент кининаза II ұқсас. Лизиноприлдің емдік әсерлерінде күшті тамыр кеңейтетін пептид брадикининнің жоғары концентрациясы рөл атқара ма, жоқ па, әлі анықталмаған. Клиникалық тиімділігі және қауіпсіздігі Лизиноприлдің жүрек функциясының жеткіліксіздігі кезіндегі аурушаңдық пен өлімге әсері лизиноприлдің жоғары дозасын (күніне бір рет 32,5 мг немесе 35 мг) төмен дозамен (күніне бір рет 2,5 мг немесе 5 мг) салыстыру арқылы зерттелді. Зерттеуге 46 айға тең келесі орташа бақылау кезеңімен 3164 пациент қатысты (тірі қалған пациенттер үшін). Лизиноприлдің жоғары дозасы біріктірілген соңғы нүкте бойынша қауіптің 12% төмендеуін қамтамасыз етті: төмен дозамен салыстырғанда барлық себептерден болатын өлім және барлық себептер бойынша ауруханаға жатқызу (p = 0,002) және барлық себептен болатын өлім қаупінің және жүрек-қантамыр аурулары бойынша ауруханаға жатқызудың 8% төмендеуі (p = 0,036). Барлық себептерден болатын өлім қаупінің (8%; p = 0,128) және жүрек-қантамыр себептерінен болатын өлімнің (10%; p = 0,073) төмендеуі байқалды. Ретроспективті талдауда лизиноприлдің жоғары дозаларын қабылдаған пациенттерде жүрек функциясының жеткіліксіздігіне байланысты ауруханаға жатқызу саны төмен дозаларды қабылдаған пациенттермен салыстырғанда 24% - ға (p = 0,002) азайды. Лизиноприлдің жоғары және төмен дозаларын қабылдаған пациенттерде байқалған симптоматикалық жақсару бірдей болды. Зерттеу нәтижелері лизиноприлдің жоғары немесе төмен дозаларын қабылдаған пациенттердегі жағымсыз құбылыстардың жалпы бейіндері сипаты жағынан да, сандық параметрлер бойынша да ұқсас екенін көрсетті. Артериялық гипотензия немесе бүйрек функциясының бұзылуы сияқты AТФ тежелуі нәтижесінде туындаған болжамды жағымсыз құбылыстар түзетуге жақсы жауап берді және емдеуді тоқтатуға сирек әкелді. Жөтел төмен дозаны қабылдаған пациенттерге қарағанда лизиноприлдің жоғары дозаларын қабылдаған пациенттерде сирек кездесті. GISSI-3 зерттеуінде бақылау тобына қатысты 6 апта бойы жеке немесе біріктірілімде қолданылған лизиноприл мен глицерилтринитратының (нитроглицерин) әсерін салыстыру үшін 2x2 факторлық дизайн пайдаланылды. Жедел миокард инфарктісінен кейін 24 сағат ішінде ем қабылдаған 19394 пациентті қамтыған зерттеуде лизиноприл бақылаумен салыстырғанда (2p=0,03) өлім қаупінің статистикалық маңызды 11% төмендеуін қамтамасыз етті. Нитроглицеринді қабылдаған кезде қауіптің төмендеуі статистикалық тұрғыдан маңызды болмады, дегенмен лизиноприл мен нитроглицериннің біріктірілімі бақылаумен салыстырғанда (2p=0,02) өлім қаупінің статистикалық маңызды 17% төмендеуіне әкелді. Егде жастағы адамдар (жасы >70 жас) мен өлім қаупі жоғары пациенттер ретінде алдын ала анықталған әйелдердің қосалқы топтарында біріктірілген соңғы нүктеге қатысты: өлім мен жүрек функциясында айтарлықтай артықшылық байқалды. Барлық пациенттер үшін, сондай-ақ қаупі жоғары қосалқы топтар үшін біріктірілген соңғы нүкте 6 айдан кейін лизиноприл немесе лизиноприл плюс нитроглицеринді 6 апта бойы қабылдаған пациенттерде айтарлықтай жақсарды, бұл лизиноприлдің профилактикалық әсерін көрсетті. Кез келген вазодилатациялық терапияны қолданған кездегі сияқты, лизиноприлмен емдеу кезінде артериялық гипотензияның дамуы мен бүйрек функциясының бұзылуының жоғары жиілігі байқалды, бірақ бұл құбылыстар өлімнің пропорционалды өсуімен қатар жүрмеді. Артериялық гипертензиямен және микроальбуминуриямен бастапқы нефропатиясы бар 2 типті қантты диабетпен ауыратын пациенттерде лизиноприлді кальций өзекшелерінің блокаторымен салыстырған салыстырмалы жасырын, рандомизацияланған көп орталықты зерттеуде (N = 335) 12 ай бойы тәулігіне бір рет 10-20 мг лизиноприлді қабылдау систолалық/диастолалық артериялық қысымды 13/10 мм сын.бағ., ал альбуминнің несеппен шығарылуын 40% төмендетті. Артериялық қысымның бірдей төмендеуін тудырған кальций өзекшелерінің блокаторымен салыстырғанда, лизиноприл қабылдаған пациенттерде альбуминнің несеппен шығарылуының айтарлықтай төмендеуі анықталды, бұл гипертензияға қарсы әсерге қосымша, лизиноприлдің АӨФ тежегіш әсері бүйрекке тікелей әсер ету арқылы микроальбуминурияны да төмендететінін көрсетеді. Лизиноприлмен емдеу гликемияны бақылауға әсер етпейді, бұл гликирленген гемоглобин (HbA1c) деңгейіне айтарлықтай әсердің жоқтығымен расталады. Ренин-ангиотензин жүйесіне әсер ететін дәрілер. Екі ірі рандомизацияланған, бақыланатын зерттеуде (ONTARGET [телмисартанды монотерапияда және рамиприлмен бірге қолданғанда соңғы нүктеге жеткенге дейінгі зерттеу] және VA NEPHRON-D [Ардагерлер істері жөніндегі министрлік жүргізетін диабеттік нефропатия кезіндегі зерттеу]) ангиотензин II рецепторларының антагонистімен AӨФ тежегішін бірге қолдану зерттелді. ONTARGET зерттеуі анамнезінде жүрек-қантамырлар немесе цереброваскулярлық аурулары немесе нысана ағзалардың зақымдану белгілерімен 2 типті қантты диабеті бар пациенттерге жүргізілді. VA NEPHRON-D зерттеуі 2 типті қантты диабеті және диабеттік нефропатиясы бар пациенттерге жүргізілді. Бұл зерттеулер бүйрек функциясына және/немесе жүрек-қантамыр жүйесіне және өлімге айтарлықтай қолайлы әсер етпеді, сонымен бірге монотерапиямен салыстырғанда гиперкалиемия, бүйректің жедел зақымдануы және/немесе артериялық гипотензия қаупінің жоғарылауы байқалды. Ұқсас фармакодинамикалық сипаттамаларды ескере отырып, бұл нәтижелер АӨФ басқа тежегіштері мен ангиотензин II рецепторларының антагонистері үшін де маңызды. Осыған байланысты диабеттік нефропатиясы бар пациенттерде АӨФ тежегіштері мен ангиотензин II рецепторларының антагонистерін бірге қолдану ұсынылмайды. Сонымен қатар, ALTITUDE (2 типті қантты диабеті бар пациенттерде алискиреннің әсерін зерттеу, мұнда соңғы нүктелер ретінде жүрек-қантамыр жүйесі мен бүйрек функциясына әсері бағаланды) зерттеуі жүргізілді, онда 2 типті қантты диабеті және бүйректің созылмалы ауруы, жүрек-қантамыр аурулары немесе екі ауру да бар пациенттерде стандартты терапияға (АӨФ тежегіші немесе ангиотензин II рецепторларының антагонисті) алискиренді қосудың артықшылықтары тексерілді. Зерттеу жағымсыз нәтижелер қаупінің жоғарылауына байланысты мерзімінен бұрын аяқталды. Жүрек-қантамыр себептерінен болатын өлім мен инсульт плацебо тобына қарағанда алискирен қосылған топта әлдеқайда жиі байқалды, сонымен қатар плацебо тобына қарағанда алискирен тобында жағымсыз құбылыстар мен ауыр жағымсыз құбылыстар (гиперкалиемия, артериялық гипотензия және бүйрек функциясының бұзылуы) жиі байқалды. Балалар мен жасөспірімдер Клиникалық зерттеуде салмағы 50 кг-дан аз артериялық гипертензияға шалдыққан 6-16 жас аралығындағы 115 бала күніне бір рет 0,625 мг, 2,5 мг немесе 20 мг лизиноприл, ал салмағы 50 кг немесе одан жоғары пациенттер күніне бір рет 1,25 мг; 5 мг немесе 40 мг лизиноприл қабылдады. 2 аптадан кейін күніне бір рет қабылданған лизиноприл артериялық қысымды 1,25 мг-ден жоғары дозада көрінетін, тұрақты гипертензияға қарсы тиімділікпен дозаға тәуелді түрде төмендетті. Бұл әсер лизиноприлдің орташа және жоғары дозалы топтарына рандомизацияланған пациенттерге қарағанда, плацебо тобына рандомизацияланған пациенттерде көбірек диастолалық артериялық қысым шамамен 9 мм с.б. көтерілген кезде, тоқтату фазасында расталды. Лизиноприлдің дозаға тәуелді гипертензияға қарсы әсері бірнеше демографиялық қосалқы топтарда бірдей болды: жас, Таннер шкаласы бойынша сатылар, жыныс және нәсіл. Розувастатин Әсер ету механизмі Розувастатин - HMG-CoA-редуктазаның селективті және бәсекеге қабілетті тежегіші, 3-гидрокси-3-метилглутарил А коферментін холестериннің ізашары мевалонатқа айналдыратын фермент. Розувастатин әсерінің негізгі нысаны - бауыр, холестерин (ХС) концентрациясын төмендетуге арналған нысана ағза. Розувастатин бауыр жасушаларының бетіндегі ТТЛП рецепторларының санын көбейтеді, осылайша ТТЛП қармалуы мен катаболизмін арттырады және бауырдағы ТӨТЛП синтезін тежейді, осылайша ТӨТЛП мен ТТЛП жалпы санын азайтады. Фармакодинамикалық әсерлер Розувастатин ХС-ТТЛП, жалпы ХС және триглицеридтердің (TГ) жоғары концентрациясын төмендетеді және ХС-ТЖЛП концентрациясын арттырады. Ол сондай-ақ Aпo B (аполипопротеин В), ХС-неТЖЛП, ХС-ТӨТЛП, ТГ-ТӨТЛП концентрациясын төмендетеді және Aпo A‑I концентрациясын арттырады (2-кестені қараңыз). Розувастатин сонымен қатар ХС-ТТЛП/ХС-ТЖЛП, жалпы ХС/ХС-ТЖЛП және ХС-неТЖЛП/ХС-ТЖЛП және Апо В/Апо А-I қатынасын төмендетеді. 2-кесте. Бастапқы гиперхолестеринемиясы бар пациенттерде дозаға тәуелді әсер (IIа және IIb типі) (бастапқы мәндермен салыстырғанда пайыздық өзгерістердің орташа мәндері келтірілген): Доза — N — ХС-ТТЛП — Жалпы ХС — ХС-ТЖЛП — ТГ — ХС-неТЖЛП — Апо В — Апо А-I Плацебо — 13 — −7 — −5 — 3 — −3 — −7 — −3 — 0 5 мг — 17 — −45 — −33 — 13 — −35 — −44 — −38 — 4 10 мг — 17 — −52 — −36 — 14 — −10 — −48 — −42 — 4 20 мг — 17 — −55 — −40 — 8 — −23 — −51 — −46 — 5 40 мг — 18 — −63 — −46 — 10 — −28 — −60 — −54 — 0 Емдік әсер розувастатинмен емдеуді бастағаннан кейінгі бірінші аптада пайда болады және емдеудің 2 аптасынан кейін мүмкін болатын ең жоғары деңгейдің 90%-ына жетеді. Ең жоғары емдік әсерге әдетте 4-ші аптада қол жеткізіледі және кейіннен сақталады. Клиникалық тиімділігі және қауіпсіздігі Розувастатин нәсіліне, жынысына немесе жасына қарамастан гипертриглицеридемиясы бар немесе онсыз гиперхолестеринемиямен ауыратын ересек пациенттерде, соның ішінде қантты диабеті және отбасылық гиперхолестеринемиясы бар пациенттерде тиімді. III фазаны зерттеулердің жиынтық деректерін талдау кезінде розувастатиннің Еуропалық атеросклерозды зерттеу қоғамының (EAS; 1998) мақсатты мәндеріне сәйкес көрсеткіштерді төмендету мақсатында IIа және IIb типті гиперхолестеринемиямен ауыратын пациенттердің көпшілігін (ХС-ТТЛП орташа бастапқы көрсеткіштері шамамен 4,8 ммоль/л) емдеуде тиімді екендігі көрсетілді; 10 мг дозада розувастатинмен ем қабылдаған пациенттердің шамамен 80 %-ында EAS (<3 ммоль/л) ұсынған ХС-ТТЛП мақсатты көрсеткіштеріне қол жеткізілді. Үлкен зерттеуде гетерозиготалы отбасылық гиперхолестеринемиясы бар 435 пациент күшейтілген титрлеу режимінде 20-дан 80 мг-ға дейінгі дозада розувастатин қабылдады. Барлық дозалар липидтердің концентрациясына және емдік мақсаттарға қол жеткізуге қолайлы әсер етті. 40 мг тәуліктік дозаға дейін титрлегеннен кейін (емдеудің 12 аптасы) ХС-ТТЛП концентрациясы 53% - ға төмендеді. Пациенттердің 33 %-ында EAS (<3 ммоль/л) ұсынған ХС-ТТЛП мақсатты көрсеткіштеріне қол жеткізілді. Күшейтілген титрлеуді қолдана отырып жүргізілген ашық зерттеуде отбасылық гиперхолестеринемияның гомозиготалы түрі бар 42 пациенттің розувастатинді 20 40 мг дозада енгізуге жауабы бағаланды. Жалпы популяцияда ХС-ТТЛП концентрациясының орташа төмендеуі 22 %-ды құрады. Пациенттердің шектеулі санын қамтитын клиникалық зерттеулерде розувастатиннің фенофибратпен біріктірілімде қолданған кезде ТГ концентрациясын төмендетуге бағытталған қосымша әсері бар және ниацинмен біріктірілімде қолданған кезде ХС-ТЖЛП концентрациясын жоғарылататыны көрсетілді (4.4- бөлімді қараңыз). Көп орталықты салыстырмалы жасырын плацебо - бақыланатын клиникалық зерттеуде (METEOR) жүректің ишемиялық ауруы қаупі төмен 45 пен 70 жас аралығындағы 984 пациент (10 жылдан астам уақыт бойы қауіптің Фремингем шкаласы (ҚФШ) бойынша<10%) және ХСТТЛП орташа көрсеткіші 4,0 ммоль / л(154,5 мг / дл), бірақ атеросклероздың субклиникалық түрімен (интима -медиа кешенінің (ИМК) қалыңдығы бойынша анықталады) тәулігіне 40 мг дозада розувастатин немесе 2 жыл бойы плацебо алу үшін рандомизацияланды. Розувастатин күретамырдың 12 аймағында ИМК қалыңдау жылдамдығын айтарлықтай баяулатты, плацебомен салыстырғанда -0,0145 мм/жыл [95% сенімділік аралығы -0,0196, -0,0093; p < 0,0001]. Бастапқы көрсеткіштен салыстырғанда өзгеріс плацебо тобындағы +0,0131 мм/жыл (1,12 %/жыл [p < 0,0001]) өршуімен салыстырғанда розувастатин тобында жылына -0,0014 мм (-0,12%/жыл [сенімсіз]) болды. ИМК қалыңдығының төмендеуі мен жүрек-қантамырлық асқынулардың даму қаупінің төмендеуі арасындағы тікелей корреляция әлі анықталған жоқ. METEOR зерттеуінде зерттелген пациенттер популяциясында жүректің ишемиялық ауруының қаупі төмен болды және бұл популяция 40 мг дозада розувастатинмен емдеу үшін мақсатты популяцияға сәйкес келмейді. Жоғары дозаны (мысалы, 30-40 мг) гиперхолестеринемияның ауыр түрлері және жүрек-қантамыр асқынуларының жоғары қаупі бар пациенттерге ғана тағайындау керек (4.2-бөлімді қараңыз). Бастапқы профилактика үшін статиндерді қолдану негіздемесін зерттеуде: розувастатинді интервенциялық зерттеу (JUPITER): 17 802 ер (≥50 жас) және әйел (≥60 жас) адамдардың қатысуымен розувастатиннің жүрек-қантамырлық ауыр асқынулардың жиілігіне әсерін бағалау жүргізілді. Қатысушылар плацебо (n = 8901) немесе розувастатинді тәулігіне бір рет 20 мг дозада (n = 8901) алу үшін рандомизацияланды; қатысушыларды бақылау 2 жыл бойы жалғасты. Розувастатин тобындағы ХС-ТТЛП концентрациясы плацебо тобымен салыстырғанда 45% - ға (p < 0,001) төмендеді. Қаупі жоғары және бастапқы балы ҚФШ бойынша >20 % (1558 пациент) пациенттердің қосалқы тобының деректерін ретроспективті талдауда плацебомен салыстырғанда розувастатин тобында жүрек-қантамырлары ауруы, инсульт және миокард инфарктісінен (p = 0,028) болған өлім біріктірілген соңғы нүктенің айтарлықтай төмендеуі байқалды. 1000 пациент-жасқа асқынулардың жиілігіне негізделген тәуекелдің абсолютті төмендеуі 8,8 құрады. Осы жоғары тәуекел тобындағы жалпы өлім өзгеріссіз қалды (p = 0,193). Қаупі жоғары (барлығы 9302 пациент) және қауіпті бағалаудың бастапқы балы ≥5 % (65 жастан асқан пациенттерді қосу үшін экстраполяцияланған) пациенттердің қосалқы тобының деректерін ретроспективті талдауда біріктірілген соңғы нүктенің плацебомен салыстырғанда розувастатин тобында жүрек-қан тамырлары ауруы, инсульт және миокард инфарктісінен болатын өлім (p = 0,0003) айтарлықтай төмендеуі анықталды. 1000 пациент-жасқа асқынулардың жиілігіне негізделген қауіптің абсолютті төмендеуі 5,1 құрады. Осы жоғары қауіп тобындағы жалпы өлім өзгеріссіз қалды (p = 0,076). JUPITER зерттеуінде розувастатин тобындағы пациенттердің 6,6% және плацебо тобындағы пациенттердің 6,2% жағымсыз құбылыстардың дамуына байланысты емдеуді тоқтатты. Емдеуді тоқтатуға әкелетін ең көп таралған жағымсыз құбылыстарға мыналар жатады: миалгия (розувастатин тобында 0,3%, плацебо тобында 0,2%), іш аймағының ауыруы (розувастатин тобында 0,03%, плацебо тобында 0,02%) және бөртпе (розувастатин тобында 0,02%, плацебо тобында 0,03%). Жиі немесе плацебо тобындағыдай жиілікте байқалған ең жиі байқалған жағымсыз құбылыстар несеп шығару жолдарының инфекциясын (розувастатин тобында 8,7%, плацебо тобында 8,6%), назофарингит (розувастатин тобында 7,6%, плацебо тобында 7,2%), арқаның ауыруы (розувастатин тобында 7,6 %, плацебо тобында 6,9%) және миалгияны (розувастатин тобында 7,6%, плацебо тобында 6,6%) қамтыды. Балаларда қолдану Салыстырмалы жасырын, рандомизацияланған, көп орталықты, плацебо бақыланатын 12 апталық зерттеуде (n = 176, 97 ұл және 79 қыз), содан кейін розувастатин дозасын титрлеудің 40 апталық ашық фазасы (n= 173, 96 ұл және 77 қыз), гетерозиготалы отбасылық гиперхолестеринемиямен 10-17 жас аралығындағы пациенттер (Таннер шкаласы бойынша II−V саты, қыздар етеккір басталғаннан кейін кем дегенде 1 жыл өткен соң) розувастатинді 12 апта бойы күн сайын 5, 10 немесе 20 мг дозасында немесе плацебо қабылдады, содан кейін барлық пациенттер розувастатинді 40 апта бойы күн сайын қабылдады. Зерттеуге енгізілген кезде пациенттердің шамамен 30%-ы 10-13 жаста болды және шамамен 17, 18, 40 және 25% Таннер шкаласы бойынша сәйкесінше II, III, IV, және V сатыларға сәйкес келді. Розувастатинмен 5, 10 немесе 20 мг дозада емдегенде, плацебо тобындағы 0,7%-бен салыстырғанда, ХС-ТТЛП концентрациясы 38,3, 44,6 және 50,0% - ға төмендеді. Тәулігіне 1 рет ең жоғары 20 мг құрайтын мақсатты дозаға дейін титрлеудің 40 апталық ашық кезеңі аяқталғаннан кейін 173 пациенттің 70-і (40,5 %) ХС-ТТЛП концентрациясының 2,8 ммоль/л-ден аз мақсатты мәніне жетті. Зерттелетін емнің 52 аптасынан кейін бойға, салмаққа, дене салмағының индексіне немесе жыныстық жетілуге әсері анықталмады (4.4-бөлімді қараңыз). Бұл зерттеу (n = 176) сирек кездесетін жағымсыз құбылыстарды салыстыруға арналмаған. Розувастатин сонымен қатар 6 мен 17 жас аралығындағы гетерозиготалы отбасылық гиперхолестеринемиясы бар 198 бала мен жасөспірімде (88 ұл және 110 қыз, Таннер шкаласы бойынша <II–V саты) мақсатты дозаға дейінгі екі жылдық ашық титрлеу кезеңінде зерттелді. Бастапқы доза барлық пациенттер үшін тәулігіне бір рет ішуге 5 мг құрады. 6 жастан 9 жасқа дейінгі пациенттерге (n = 64) дозаны тәулігіне бір рет ең жоғары 10 мг-ға дейін, ал 10-17 жастағы пациенттерге (n = 134) - тәулігіне бір рет 20 мг ең жоғары дозаға дейін арттыруға болады. Розувастатинмен емдеудің 24 айынан кейін ТТЛП холестериннің бастапқы мәнімен салыстырғанда орташа пайыздық төмендеу - 43 %-ды құрады(бастапқы мәні: 236 мг/дл, 24 ай: 133 мг/дл). Әрбір жас тобы үшін ХС-ТТЛП бастапқы мәндерінің орташа пайыздық төмендеуі - 43 % (бастапқы мәні: 234 мг/дл, 24 ай: 124 мг/дл), -45 % (бастапқы көрсеткіші: 234 мг/дл, 24 ай: 124 мг/дл) және -35 % (бастапқы көрсеткіші: 241 мг/дл, 24 ай: 153 мг/дл) сәйкесінше 6-дан <10-ға дейін, 10-нан <14-ке дейін және 14-тен <18 жасқа дейінгі жас тобында. Розувастатинді 5, 10 және 20 мг дозада қабылдаған пациенттер келесі қайталама липидті және липопротеиндік айнымалыларға қатысты бастапқы деңгеймен салыстырғанда статистикалық маңызды орташа өзгерістерге қол жеткізді: ХС-ТЖЛП, жалпы ХС, ХС-неТЖЛП, ХС-ТТЛП/ХС-ТЖЛП, жалпы ХС/ХС-ТЖЛП, жалпы ХС/ХС-ТЖЛП, ХС-неТЖЛП/ХС-ТЖЛП, Aпo B (аполипопротеин В), Aпo B/Aпo А-1. Бұл өзгерістер липидтер тарапынан емдеуге жауаптың жақсаруына ықпал етті және 2 жыл бойы сақталды. 24 айлық емдеуден кейін бойға, салмаққа, ДСИ немесе жыныстық жетілуге ешқандай әсері анықталған жоқ (4.4-бөлімді қараңыз). Розувастатин гомозиготалы отбасылық гиперхолестеринемиясы бар 14 бала мен жасөспірімде (6 жастан 17 жасқа дейін) плацебомен салыстырғанда тәулігіне бір рет қабылданатын 20 мг дозамен рандомизацияланған, салыстырмалы жасырын плацебо бақыланатын көп орталықты айқас зерттеуде зерттелді. Зерттеуге диетаның белсенді 4 апталық кіріспе кезеңі кірді, оның барысында пациенттер 10 мг розувастатин алды, бұл айқас емдеу кезеңі, ол плацебомен емдеудің алдыңғы немесе кейінгі 6 апталық кезеңімен 20 мг дозада розувастатинмен емдеудің 6 апталық кезеңінен және барлық пациенттер 20 мг розувастатин қабылдаған 12 апталық демеуші кезеңнен тұрды. Зерттеуге енгізілген эзетимиб немесе аферез қабылдаған пациенттер бұл емдеуді зерттеу барысында жалғастырды. ХС-ТТЛП статистикалық маңызды (р = 0,005) төмендеуі (22,3 %, 8,4 мг/дл немесе 2,2 ммоль/л) плацебомен салыстырғанда 20 мг дозада розувастатинмен 6 апта емдегеннен кейін байқалды. Жалпы ХС (20,1 %, p = 0,003), ХС-неТЖЛП(22,9 %, p = 0,003) және Апо В (17,1 %, p = 0,024) деңгейінің статистикалық маңызды төмендеуі байқалды. Сондай-ақ, плацебомен салыстырғанда 20 мг дозада розувастатинмен 6 апталық емдеуден кейін жалпы ХС, ХС-ТТЛП/ХС-ТЖЛП, жалпы ХС/ХС-ТЖЛП, ХС-неТЖЛП/ХС-ТЖЛП және Апо В/Апо А-1 концентрацияларында төмендеу байқалды. Гомозиготалы отбасылық гиперхолестеринемиясы бар балалар мен жасөспірімдерде плацебо емінің 6 аптасынан кейін 20 мг дозада розувастатинмен 6 апта емдеуден кейін ХС-ТТЛП концентрациясының төмендеуі үздіксіз терапияның 12 аптасы ішінде сақталды. Бір пациентте дозаны жоғарылатқаннан кейін 40 мг қолдану арқылы 6 апта емдеуден кейін ХС-ТТЛП (8,0 %), жалпы ХС (6,7 %) және ХС-неТЖЛП (7,4 %) одан әрі төмендеуі байқалды. 90 аптаға дейін 20 мг розувастатин қабылдаған осы пациенттердің 9-ында кеңейтілген ашық емдеу кезінде ХС-ТТЛП концентрациясының төмендеуі -12,1% - дан -21,3% - ға дейін сақталды. Күшейтілген титрлеуді (жоғарыдан қараңыз) қолдана отырып, ашық зерттеуден гомозиготалы отбасылық гиперхолестеринемиясы бар бағалауға болатын 7 бала мен жасөспірімде (8-ден 17 жасқа дейін) ХС-ТТЛП (21,0%), жалпы ХС (19,2%) және ХС-неТЖЛП (21,0%) концентрациясының төмендеу пайызы бастапқы деңгейден 20 мг дозада розувастатинмен емдеудің 6 аптасынан кейін гомозиготалы отбасылық гиперхолестеринемиямен ауыратын балалар мен жасөспірімдерде жоғарыда аталған зерттеуге сәйкес келді. Еуропалық дәрілік заттар агенттігі гомозиготалы отбасылық гиперхолестеринемияны, бастапқы біріктірілген (аралас) дислипидемияны емдеген кезде және жүрек-қантамыр ауруларының алдын алуда балалар популяциясының барлық қосалқы топтарында құрамында розувастатин бар референтті дәрілік препаратпен зерттеу нәтижелерін ұсыну міндеттемесінен босатты.

Дозалау режимі Әдетте, белгіленген дозалары бар біріктірілген препарат бастапқы терапияға жарамайды. Эквамер препараты амлодипин, лизиноприл және розувастатинді осы препаратпен бірдей дозада қабылдап жүрген ересек пациенттерде орын басатын терапия ретінде қолданылады және титрленген оңтайлы демеуші дозалары төмендегідей: Титрленген оңтайлы демеуші дозалар — Эквамер препараты, капсулалар амлодипин – 5 мг, лизиноприл – 10 мг және розувастатин – 10 мг — дозасы 10 мг/5 мг/10 мг капсулалар амлодипин – 5 мг, лизиноприл – 10 мг және розувастатин – 20 мг — дозасы 10 мг/5 мг/20 мг капсулалар амлодипин – 10 мг, лизиноприл – 20 мг және розувастатин – 10 мг — дозасы 20 мг/10 мг/10 мг капсулалар амлодипин – 10 мг, лизиноприл – 20 мг және розувастатин – 20 мг — дозасы 20 мг/10 мг/20 мг капсулалар Эквамер препаратының ұсынылатын дозасы - тәулігіне 1 капсула. Ең жоғары тәуліктік доза - 1 капсула. Эквамер препаратын қабылдауды өткізіп алған кезде келесі капсуланы әдеттегі уақытта қабылдау керек. Препаратты қабылдауды өткізіп алғанның орнын толықтыру үшін қос дозаны қабылдауға болмайды. Егер препараттың дозасын түзету қажет болса, дозаларды титрлеуді амлодипин, лизиноприл және розувастатинді бөлек қолдану арқылы жүргізу керек. Пациенттердің ерекше топтары Бүйрек функциясының жеткіліксіздігі бар пациенттер Эквамер препаратымен емдеу кезінде бүйрек функциясын, қан плазмасындағы калий мен натрийдің мөлшерін бақылау керек. Бүйрек функциясы нашарлаған жағдайда Эквамер препаратын тоқтату керек. Мұндай пациенттерге жеке белсенді компоненттердің дозаларын жеке таңдау ұсынылады. Бүйрек функциясының ауыр жеткіліксіздігі бар пациенттерде Эквамер препаратын барлық дозаларда қолдануға болмайды. Бауыр функциясының жеткіліксіздігі бар пациенттер Эквамер препаратын белсенді фазадағы бауыр аурулары бар пациенттерге және бауыр функциясының ауыр бұзылулары бар пациенттерге (Чайлд-Пью шкаласы бойынша 9 баллдан жоғары) қолдануға болмайды. Бауыр функциясының жеңіл және орташа жеткіліксіздігі бар пациенттерге ұсынылатын дозалар белгіленбеген. Дозаны таңдауды сақтықпен жүргізу керек, емдеуді ұсынылған ең аз дозадан бастау керек. Балалар мен жасөспірімдер (18 жасқа дейін) Балалар мен жасөспірімдерде Эквамер препаратының қауіпсіздігі мен тиімділігі анықталмаған. Егде жастағы пациенттер (65 жастан асқан) Егде жастағы пациенттерде Эквамер препаратын сақтықпен қолдану керек. Жасқа байланысты амлодипин мен лизиноприлдің тиімділігі немесе қауіпсіздік бейінінің өзгеруі туралы деректер жоқ. 70 жастан асқан пациенттерді емдеген кезде розувастатиннің ұсынылған бастапқы дозасы 5 мг құрайды. Нәсілдік тиістілік Моңғол нәсілдегі пациенттерде жүйелі экспозицияның жоғарылауы анықталды. Моңғол нәсілдегі пациенттерді емдеген кезде розувастатиннің ұсынылған бастапқы дозасы 5 мг құрайды. Генетикалық полиморфизм Генетикалық полиморфизмнің кейбір түрлері розувастатин экспозициясының жоғарылауына әкелуі мүмкін екендігі белгілі. Полиморфизмнің осы түрлерін тасымалдаушы пациенттер үшін розувастатиннің аз тәуліктік дозасы ұсынылады. Миопатияға бейім пациенттер Миопатияға бейімділігі бар пациенттерді емдеген кезде розувастатиннің ұсынылған бастапқы дозасы 5 мг құрайды. Қатар жүретін ем Розувастатин - әртүрлі тасымалдаушы ақуыздар үшін субстрат (мысалы, OATP1B1 және BCRP) болып табылады. Розувастатинді тасымалдау ақуыздарымен өзара әрекеттесу арқылы қан плазмасындағы розувастатиннің концентрациясын жоғарылататын дәрілік препараттармен (мысалы, циклоспорин, протеазаның кейбір тежегіштері, соның ішінде ритонавирдің атазанавирмен, лопинавирмен және/немесе типранавирмен біріктірілімі) бірге қолданғанда миопатия қаупін (рабдомиолизді қоса) арттыруы мүмкін. Бұл препараттарды розувастатинмен бірге тағайындамас бұрын оларды қолдану жөніндегі нұсқаулықпен танысу ұсынылады. Мұндай жағдайларда альтернативті терапияны тағайындау немесе розувастатинді қабылдауды уақытша тоқтату мүмкіндігін бағалау керек. Егер жоғарыда аталған препараттарды қолдану қажет болса, розувастатинмен қатар жүретін терапияның пайдасы мен қаупінің арақатынасын бағалап, оның дозасын азайту мүмкіндігін қарастыру керек. Енгізу әдісі мен жолы Ішке қабылдау үшін. Эквамер препаратын тамақтану уақытына қарамастан қабылдауға болады.

• Амлодипинге немесе дигидропиридиннің басқа туындыларына жоғары сезімталдық. • Лизиноприлге немесе ангиотензин өзгертетін ферменттің (АӨФ) басқа тежегіштеріне жоғары сезімталдық. • Розувастатинге жоғары сезімталдық. • Препараттың қосымша заттарының кез келгеніне жоғары сезімталдық. • Анамнезінде ангионевроздық ісіну, оның ішінде АӨФ тежегіштерін қолданудан болған. • Тұқым қуалайтын немесе идиопатиялық ангионевроздық ісіну. • Ауыр артериялық гипотензия (систолалық артериялық қысым (АҚ) 90 мм с.б. төмен). • Шок (кардиогендік шокты қоса) • Солжақ қарыншаның шығару жолының обструкциясы (аортаның ауыр стенозын қоса) • Жедел миокард инфарктісінен кейінгі жүрек функциясының гемодинамикалық тұрақсыз жеткіліксіздігі. • Қантты диабет немесе бүйрек жеткіліксіздігі бар (шумақтық сүзіліс жылдамдығы (ШСЖ) 60 мл/мин/1,73 м 2-ден аз) пациенттерде Эквамер препаратын құрамында алискирен бар препараттармен бір мезгілде қолдану. • Ангионевроздық ісінудің даму қаупіне байланысты бейтарап эндопептидаза тежегіштерімен (мысалы, құрамында сакубитрил бар препараттармен) бір мезгілде қолдану. • Белсенді фазадағы бауыр ауруы, соның ішінде қан сарысуындағы трансаминазалар белсенділігінің тұрақты жоғарылауын, сондай-ақ трансаминазалар белсенділігінің кез келген жоғарылауын (қалыптың жоғарғы шегінен 3 еседен астам) қоса. • Бүйрек функциясының ауыр бұзылыстары (креатинин клиренсі (КК) 30 мл/мин аз). • Миопатия. • Циклоспоринді бір мезгілде қабылдау. • Софосбувир/велпатасвир/воксилапревир біріктірілімімен бір мезгілде қолдану (4.5- бөлімді қараңыз). • Миоуытты асқынулардың дамуына бейімділік. • Әйелдерде: жүктілік, бала емізу кезеңі, контрацепцияның адекватты әдістерінің болмауы. • 18 жасқа дейінгі балалар (тиімділігі мен қауіпсіздігі анықталмаған). • Лактоза жақпаушылығы, лактаза тапшылығы немесе глюкоза-галактоза мальабсорбциясы. Бауыр функциясының жеткіліксіздігі бар пациенттер Чайлд-Пью шкаласы бойынша 9 баллдан жоғары пациенттерде розувастатинді қолдану тәжірибесі жоқ.

Екі әсер ететін затты бір мезгілде қабылдаған пациенттерде жағымсыз реакциялардың жиілігі әсер ететін заттардың бірін қабылдаған пациенттердегі тиісті жиіліктен аспады. Жағымсыз реакциялар амлодипин және/немесе лизиноприл қабылдаған кезде бұрын тіркелгендерден ерекшеленбеді. Жағымсыз реакциялар әдетте жеңіл, қысқа мерзімді болды және емдеуді тоқтатуға сирек әкелді. Біріктірілген препаратты қабылдаған кездегі ең жиі жағымсыз реакциялар бас ауыруы (8%), жөтел (5%), және бас айналу (3%) болды. Розувастатинмен емдеу кезінде тіркелген жағымсыз реакциялар әдетте айқындылығы аз және уақытша сипатқа ие болды. Амлодипин Өте жиі (≥1/10) • ісінулер. Жиі (≥1/100-ден < 1/10 дейін) • ұйқышылдық, бас айналу, бас ауыру (әсіресе емдеудің басында); • көру қабілетінің бұзылуы (соның ішінде диплопия); • жүректің соғуы сезімі; • бет терісіне «қан тебу»; • ентігу; • іштің ауыруы, жүрек айнуы, диспепсия, дефекация ырғағының өзгеруі (диарея және іш қату); • тобықтың ісінуі, бұлшықеттің құрысуы; • шаршаудың жоғарылауы, астения. Жиі емес (≥1/1 000-нан <1/100-ге дейін) • ұйқысыздық, көңіл-күйдің өзгергіштігі (мазасыздықты қоса), депрессия; • естен тану, тремор, дисгеузия, гипестезия, парестезия; • құлақ шулау; • аритмия (соның ішінде брадикардия, қарыншалық тахикардия, қарыншалар фибрилляциясы; • артериялық гипотензия; • жөтел, ринит • құсу, ауыз қуысының шырышты қабығының құрғауы; • алопеция, тері бөртпесі, экзантема, пурпура, терінің түсінің өзгеруі, гипергидроз, терінің қышуы, есекжем; • артралгия, миалгия, арқаның ауыруы; • кіші дәретке шығудың бұзылуы, никтурия, кіші дәретке жиі шығу; • импотенция, гинекомастия; • кеуденің ауыруы, ауырсыну, әлсіздік; • дене салмағының жоғарылауы, дене салмағының төмендеуі. Сирек (≥1/10 000-нан 1/1 000-ға дейін) • сананың шатасуы. Өте сирек (<1/10 000) • тромбоцитопения, лейкопения; • аллергиялық реакциялар; • гипергликемия; • гипертонус, шеткері нейропатия; • миокард инфарктісі; • васкулит; • панкреатит, гастрит, гиперплазия десен; • гепатит, сарғаю, «бауыр» ферменттерінің белсенділігінің жоғарылауы**; • мультиформалы эритема, ангионевроздық ісіну, эксфолиативті дерматит, Стивенс-Джонсон синдромы, Квинке ісінуі, фотосенсибилизация. Жиілігі белгісіз • экстрапирамидалық бұзылулар; • уытты эпидермалық некролиз. *Көбінесе холестазға сәйкес келеді. Лизиноприл Жиі (≥1/100-ден < 1/10 дейін) • бас айналуы, бас ауыруы; • ортостаздық құбылыстар (соның ішінде артериялық гипотензия); • жөтел; • диарея, құсу; • бүйрек функциясының бұзылуы. Жиі емес (≥1/1 000-нан <1/100-ге дейін) • көңіл-күйдің өзгергіштігі, ұйқының бұзылуы, елестеулер; • вертиго, парестезия, дисгевзия; • миокард инфарктісі, жоғары қауіп тобындағы пациенттерде артериялық қысымның шамадан тыс төмендеуінен болуы мүмкін, тахикардия, жүрек соғуын сезіну; • ми қанайналымының жедел бұзылуы, жоғары қауіп тобындағы пациенттерде артериялық қысымның шамадан тыс төмендеуінен болуы мүмкін, Рейно синдромы • ринит; • іштің ауыруы, жүрек айнуы, асқорытудың бұзылуы; • тері бөртпесі, терінің қышуы; • импотенция; • шаршаудың жоғарылауы, астения; • қан сарысуындағы мочевина мен креатинин концентрациясының жоғарылауы, гиперкалиемия, «бауыр» ферменттерінің белсенділігінің жоғарылауы. Сирек (≥1/10 000-нан 1/1 000-ға дейін) • гемоглобиннің төмендеуі, гематокриттің төмендеуі; • антидиуретикалық гормонның адекватты емес секреция синдромы (АГАЕС); • сананың шатасуы; • иіс сезу қабілетінің бұзылуы; • ауыз қуысының шырышты қабығының құрғақтығы; • псориаз, есекжем, алопеция, жоғары сезімталдық / ангионевроздық ісіну: беттің, қолдың және аяқтың, еріннің, тілдің, дауыс қатпарларының және/немесе көмейдің ангионевроздық ісінуі; • бүйрек функциясының жедел жеткіліксіздігі, уремия; • гинекомастия; • гипербилирубинемия, гипонатриемия. Өте сирек (<1/10 000) • сүйек кемігінің қан өндіру функциясының тежелуі, агранулоцитоз, лейкопения, нейтропения, тромбоцитопения, гемолиздік анемия, анемия, лимфаденопатия; • аутоиммундық бұзылулар; • гипогликемия; • панкреатит, ішектің ангионевроздық ісінуі; • бронхоспазм, аллергиялық альвеолит / эозинофильді пневмония, синусит; • бауыр-жасушалық немесе холестаздық гепатит, сарғаю, бауыр функциясының жеткіліксіздігі; • уытты эпидермалық некролиз, Стивенс-Джонсон синдромы, мультиформалы эритема, күлдіреуік, қатты терлеу, терінің қатерсіз лимфаденозы*; • олигурия, анурия. Жиілігі белгісіз • анафилаксиялық/анафилактоидты реакция; • депрессия симптомдары; • естен тану. ** Келесі симптомдардың біреуі немесе бірнешеуі кіруі мүмкін симптомдар кешені туралы хабарланды: қызба, васкулит, миалгия, артралгия/артрит, антинуклеарлы антиденелерге (АНА) оң реакция, эритроциттердің шөгу жылдамдығының жоғарылауы (ЭШЖ), эозинофилия және лейкоцитоз, тері бөртпесі, фотосенсибилизация немесе тері тарапынан басқа өзгерістер. Қауіпсіздік туралы деректер лизиноприлді әдетте артериялық гипертензиясы бар бала жасындағы пациенттер жақсы көтеретіні және пациенттердің осы жас тобындағы лизиноприлдің қауіпсіздік бейінін ересек пациенттердегі лизиноприлдің қауіпсіздік бейінімен салыстыруға болатынын көрсетеді. Розувастатин Жиі (≥1/100-ден < 1/10 дейін) • қантты диабет1; • бас ауыруы, бас айналуы; • іш қату, жүрек айну, іштің ауыруы; • миалгия; • астения. Жиі емес (≥1/1 000-нан <1/100-ге дейін) • терінің қышуы, бөртпе, есекжем. Сирек (≥1/10 000-нан 1/1 000-ға дейін) • тромбоцитопения; • жоғары сезімталдық реакциялары, ангионевроздық ісінуді қоса; • панкреатит; • «бауыр» ферменттері белсенділігінің жоғарылауы; • миопатия (миозитті қоса), рабдомиолиз, бұлшықеттің жыртылуы, жегі тәрізді синдром. Өте сирек (<1/10 000) • полинейропатия, есте сақтау қабілетінің жоғалуы; • сарғаю, гепатит; • артралгия; • гематурия; • гинекомастия. Жиілігі белгісіз • депрессия; • шеткері нейропатия, ұйқының бұзылуы (ұйқысыздық пен «қорқынышты» түстерді қоса), миастения гравис (gravis); • миастенияның көздік формасы; • жөтел, ентігу; • диарея; • Стивенс-Джонсон синдромы, эозинофилиямен және жүйелі симптомдармен дәрілік реакция (DRESS); • сіңірдің зақымдануы, кейде оның жыртылуымен асқынған, иммуннитетке негізделген некроздаушы миопатия; • ісіну. 1 Жиілік қауіп факторларының болуына немесе болмауына байланысты болады (ашқарынға глюкозаның концентрациясы ≥5,6 ммоль/л, ДСИ>30 кг/м2, триглицеридтердің жоғары концентрациясы, анамнезіндегі артериялық гипертензия). Басқа HMG-CoA-редуктаза тежегіштерімен емдеу кезіндегі сияқты, розувастатинмен емдеу кезінде жағымсыз реакциялардың жиілігі негізінен дозаға тәуелді сипатқа ие. Бүйректерге әсері Розувастатин қабылдаған пациенттерде иммунохроматографиялық тест-жолақтар арқылы анықталған негізінен түтікшелі протеинурия байқалды. Несептегі ақуыз мөлшерінің өзгеруі (іздік мөлшердің болмауынан немесе ++ деңгейіне дейін және одан жоғары болуынан) 10 және 20 мг розувастатин қабылдаған пациенттердің 1% - дан азында және препаратты 40 мг дозада қабылдаған пациенттердің шамамен 3%-ында анықталды. 20 мг дозаны қабылдаған пациенттерде несептегі ақуыз мөлшерінің ең аз өзгеруі байқалды – толық болмауынан немесе іздік концентрациясының + деңгейіне дейін. Көп жағдайда протеинурия емдеуді жалғастыру аясында өздігінен төмендеді немесе жоғалып кетті. Протеинурия мен бүйректің жедел немесе үдемелі ауруы арасында себеп-салдарлық байланыс анықталған жоқ. Розувастатинмен емделген пациенттерде гематурия да байқалды, оның жиілігі төмен болды. Қаңқа бұлшықеттеріне әсері Розувастатинді кез келген дозада, әсіресе >20 мг дозада қабылдаған пациенттерде қаңқа бұлшықеттеріне әсері байқалды, мысалы, миалгия, миопатия (миозитті қоса) және сирек жағдайларда бүйрек функциясының жеткіліксіздігімен бірге және онсыз жүретін рабдомиолиз. Розувастатин қабылдаған пациенттерде креатинфосфокиназа белсенділігінің дозаға тәуелді жоғарылауы байқалды; көп жағдайда ол шамалы, симптомсыз және өтпелі болды. Егер креатинфосфокиназаның белсенділігі жоғарыласа (>5 қалыпты мәндер диапазонының жоғарғы шегінен), емдеуді тоқтату керек. Бауырға әсері Басқа HMG-CoA-редуктаза тежегіштерімен емдеу кезіндегі сияқты, розувастатинмен емделген кейбір пациенттерде бауыр трансаминазалары белсенділігінің дозаға тәуелді жоғарылауы байқалды; көп жағдайда ол шамалы, симптомсыз және өтпелі болды. Кейбір HMG-CoA-редуктаза тежегіштерін қолданғанда келесі жанама әсерлер туралы хабарланды: • сексуальдық дисфункция; • өте сирек жағдайларда өкпенің интерстициалық ауруы, әсіресе ұзақ мерзімді терапия кезінде. Рабдомиолиз, бүйрек және бауыр функциясының ауыр жеткіліксіздігі жағдайларының жиілігі (негізінен бауыр трансаминазалары белсенділігінің жоғарылауы) 40 мг дозаны қабылдаған пациенттерде жоғары болды. Балаларда қолдану КФК қалыпты мәндер диапазонының жоғарғы шегіне қатысты 10 есе жоғарылауы және жоғары физикалық жүктемелерден кейінгі бұлшықет симптоматикасы ересек пациенттермен салыстырғанда балалар мен жасөспірімдерде жиі байқалды. Әйтпесе, розувастатиннің қауіпсіздік бейіні балаларды, жасөспірімдерді және ересек пациенттерді емдеуде ұқсас болды. Жағымсыз дәрілік реакциялар туындағанда медициналық қызметкерге, фармацевтикалық қызметкерге немесе, дәрілік препараттардың тиімсіздігі туралы хабарламаларды қоса, дәрілік препараттарға болатын жағымсыз реакциялар (әсерлер) жөніндегі ақпараттық деректер базасына тікелей хабарласу керек: Қазақстан Республикасы Денсаулық сақтау министрлігі Медициналық және фармацевтикалық бақылау комитетінің «Дәрілік заттар мен медициналық бұйымдарды сараптау ұлттық орталығы» ШЖҚ РМК https://www.ndda.kz

Адамда Эквамер препаратын қолданғанда артық дозалану туралы деректер жоқ. Амлодипин Адамның әдейі артық дозалануы туралы деректер шектеулі. Амлодипиннің артық дозалануы нәтижесінде өкпенің кардиогендік емес ісінуінің дамуы туралы сирек хабарланған, ол кешіктіріліп басталумен (қабылдағаннан кейін 24-48 сағаттан соң) көрінуі мүмкін және өкпені жасанды желдетуді қажет етеді. Өкпенің кардиогендік емес ісінуінің дамуына ықпал ететін факторлар перфузия мен жүрек лықсуын қолдау үшін ерте реанимациялық шаралар (сұйықтықтың шамадан тыс жүктелуін қоса) болуы мүмкін. Симптомдары Мәліметтерге сәйкес, артық дозалану ықтимал рефлекторлы тахикардиямен артық шеткері вазодилатацияға әкелуі мүмкін. Сондай-ақ, айқын және мүмкін ұзақ мерзімді гипотензия, соның ішінде шок дамуы мен өлімге әкелгені туралы хабарланды. Емі Клиникалық маңызды артериялық гипотензия кезінде жүрек-қантамыр жүйесінің функциясын қолдау, соның ішінде жүрек-қантамыр және тыныс алу жүйелерінің көрсеткіштерін жиі бақылау, аяқты жоғары көтеріп жатуды қамтамасыз ету және айналымдағы қан мен диурез көлемін бақылау үшін белсенді шаралар жүргізу қажет. Қантамырларының тонусын және артериялық қысымды қалпына келтіру үшін, оларды қолдануға қарсы көрсетілімдер болмаған жағдайда ғана вазопрессорларды енгізу қажет болуы мүмкін. Кальций глюконатын вена ішіне енгізу кальций өзекшелерінің блокадасынан туындаған әсерлердің кері дамуына оң әсер етуі мүмкін. Кейбір жағдайларда асқазанды шаю тиімді болуы мүмкін. 10 мг амлодипинді қабылдағаннан кейін 2 сағатқа дейінгі аралықта белсендірілген көмірді қабылдау амлодипиннің сіңу жылдамдығын төмендететіні көрсетілді. Амлодипин елеулі дәрежеде қан плазмасы ақуыздарымен байланысатындықтан, гемодиализ тиімсіз. Лизиноприл Адамның артық дозалануы туралы деректер шектеулі. АӨФ тежегіштерімен артық дозаланумен байланысты симптомдарға артериялық гипотензия, қанайналымдық шок, электролиттік теңгерімнің бұзылуы, бүйрек жеткіліксіздігі, гипервентиляция, тахикардия, жүрек соғуы сезімі, брадикардия, бас айналу, үрей және жөтел кіруі мүмкін. Артық дозаланғанда физиологиялық ерітіндіні вена ішіне енгізу ұсынылады. Артериялық гипотензия дамыған жағдайда пациентті аяғын жоғары көтеріп, шалқасынан жатқызу керек. Тиісті мүмкіндік болған жағдайда ангиотензин II инфузиялық енгізудің және/немесе катехоламиндерді вена ішіне енгізудің орындылығын да қарастыруға болады. Егер препаратты жақында қабылдаған болса, лизиноприлді шығару үшін шаралар қабылдау қажет (мысалы, құсу, асқазанды шаю, сорбенттер мен натрий сульфатын енгізу). Лизиноприлді жүйелі қанағымынан гемодиализ арқылы жоюға болады. Дәрі-дәрмектік терапияға төзімді брадикардия дамыған жағдайда жасанды ырғақ жетекшісін қою көрсетілген. Тіршілік әрекетінің негізгі көрсеткіштерін, қан сарысуындағы электролиттердің мөлшерін және креатинин концентрациясын тұрақты бақылау қажет. Розувастатин Розувастатинмен артық дозаланған кезде спецификалы ем жоқ. Артық дозаланғанда симптоматикалық ем және өмірлік маңызды ағзалар мен жүйелердің функцияларын қолдауға бағытталған шараларды жүргізу ұсынылады. Бауыр функциясын және КФК белсенділігін бақылау қажет. Гемодиализдің тиімді болуы екіталай.

Төменде көрсетілген жағдайлардың/аурулардың кез келгені болған жағдайда препаратты қабылдауды бастамас бұрын емдеуші дәрігермен кеңесу қажет: Аорталық стеноз, митральдік стеноз, гипертрофиялық обструктивті кардиомиопатия, артериялық гипотензия, цереброваскулярлық аурулар (соның ішінде, ми қанайналымының жеткіліксіздігі), жүректің ишемиялық ауруы, коронарлық жеткіліксіздік, NYHA жіктеуі бойынша III‒IV функционалдық классты этиологиясы ишемиялық емес жүрек функциясының созылмалы жеткіліксіздігі (ЖСЖ), жедел миокард инфаркті (және жедел миокард инфарктінен кейін 1 ай ішінде), Принцметал стенокардиясы, синус түйінінің әлсіздігі синдромы (айқын тахикардия немесе брадикардия), дәнекер тіннің ауыр аутоиммунды жүйелі аурулары (оның ішінде жүйелі қызыл жегі, склеродермия), миелосупрессия, қантты диабет, калий жинақтайтын диуретиктерді, калий препараттарын және калий негізіндегі тұз алмастырғыштарды қабылдау, гиперкалиемия, гипонатриемия, бүйрек артериясының екі жақты стенозы, жалғыз бүйрек артериясының стенозы, бүйрек трансплантациясынан кейінгі жағдай, бүйрек функциясының жеңіл және орташа дәрежелі ауырлықтағы жеткіліксіздігі (КК 30-80 мл/мин), азотемия, өткізгіштігі жоғары жарғақшаларды пайдалана отырып гемодиализ, алғашқы гиперальдостеронизм, ас тұзын шектейтін диета, айналымдағы қан көлемінің (АҚК) төмендеуімен жүретін жағдай (соның ішінде, құсу, диарея), егде жастағылар, бауыр функциясының жеңіл ауырлық дәрежесіндегі (Чайлд-Пью шкаласы бойынша 5-6 балл) және орташа ауырлық дәрежесіндегі (Чайлд-Пью шкаласы бойынша 7-9 балл) жеткіліксіздігі, CYP3A4 изоферментінің тежегіштерімен немесе индукторларымен бір мезгілде қолдану, алискиренмен немесе құрамында алискирен бар препараттармен, немесе АРА II (РААЖ қосарлы блокадасы кезінде артериялық гипотензияның, гиперкалиемияның және бүйрек функциясы жеткіліксіздігі дамуының жоғары қаупі) бір мезгілде қолдану, гипотиреоз, тұқым қуалайтын бұлшықет ауруларының жеке немесе отбасылық анамнезі және HMG-CoA-редуктазаның басқа тежегіштерін немесе фибраттарды қолданған кездегі бұлшықет уыттылығының алдыңғы анамнезі, алкогольді шамадан көп пайдалану, розувастатиннің плазмалық концентрациясы жоғарылағаны байқалған жағдай, нәсілдік тиістілік (қара және монгол нәсілді пациенттер), фибраттарды бір мезгілде қабылдау, анамнезіндегі бауыр аурулары, сепсис, ауқымды хирургиялық араласулар, жарақат, ауыр метаболизмдік, эндокриндік немесе су-электролиттік бұзылыстар, бақыланбайтын құрысу ұстамалары. Арнайы сақтандырулар Стационарға жатқызу кезінде дәрігерге Эквамер препаратын қабылдағаныңыз туралы хабарлау қажет. Эквамер препаратын қабылдау уақытын өткізіп алған кезде келесі капсуланы әдеттегі уақытта қабылдау керек. Препаратты қабылдауды өткізіп алғанның орнын толықтыру үшін қосарлы дозаны қабылдауға болмайды. Эквамер препаратын қолданған кезде төменде егжей-тегжейлі сипатталған препараттың жекелеген компоненттерін қолдану бойынша ұсынымдарды ескеру қажет. Амлодипинмен байланысты Гипертониялық криз кезінде амлодипинді қолданудың қауіпсіздігі мен тиімділігі анықталмаған. Жүрек функциясының жеткіліксіздігі Жүрек функциясының жеткіліксіздігі бар пациенттерді амлодипинмен емдеу сақтықпен жүргізілуі керек. Амлодипин қабылдаған жүрек функциясының ауыр жеткіліксіздігі бар пациенттерде (NYHA жіктеуі бойынша III-IV функционалды класс) өкпенің ісіну жағдайларының жоғарылағаны анықталды. Кальций өзекшелерінің «баяу» блокаторларын, амлодипинді қоса, жүрек функциясының іркілген жеткіліксіздігі бар пациенттерді емдеу үшін сақтықпен қолдану керек, өйткені олар жүрек-қантамырлары асқынуларының даму қаупін және пациенттердің осы тобында өлімді арттыруы мүмкін. Бауыр функциясының жеткіліксіздігі Бауыр функциясы бұзылған пациенттерде амлодипиннің жартылай шығарылу кезеңі және AUC мәндері артады, мұндай пациенттер үшін ұсынылған дозалар белгіленбеген. Амлодипинмен емдеуді ең аз дозалардан бастау керек. Емдеудің басында және дозаны жоғарылату кезінде абай болу керек. Бауыр функциясының ауыр жеткіліксіздігі бар пациенттерде дозаны титрлеу баяу және дәрігердің мұқият бақылауымен жүргізілуі керек. Егде жастағы пациенттер Егде жастағы пациенттерде дозаны сақтықпен жоғарылату керек. Бүйрек функциясының жеткіліксіздігі Пациенттердің бұл тобында амлодипинді әдеттегі дозада қолдануға болады. Амлодипиннің қан плазмасындағы концентрациясының өзгеруі бүйрек функциясының жеткіліксіздік дәрежесімен өзара байланысты емес. Амлодипин гемодиализдің көмегімен шығарылмайды. Лизиноприлмен байланысты Симптоматикалық артериялық гипотензия Симптоматикалық гипотензия асқынбаған артериялық гипертензиясы бар пациенттерде сирек туындайды. АҚ айқын төмендеуі көбінесе диуретикпен терапиядан, тағамдағы ас тұзын азайтудан, диализден, диареядан және құсудан АҚК төмендеген кезде немесе ренинге тәуелді ауыр гипертензиясы бар пациенттерде туындайды. ЖСЖ бар пациенттерде қатар жүретін бүйрек жеткіліксіздігі болған кезде де, ол болмаған кезде де симптоматикалық артериялық гипотензияның дамуы мүмкін. Ол жүрек функциясының ауыр жеткіліксіздігі бар пациенттерде «ілмекті» диуретиктердің үлкен дозаларын қолдану, гипонатриемия немесе бүйрек функциясының бұзылуы нәтижесінде жиі анықталды. Мұндай пациенттерде терапияны дәрігердің қатаң бақылауымен бастау керек (лизиноприл мен диуретиктердің дозасын сақтықпен таңдау керек). Жүректің ишемиялық ауруы, цереброваскулярлық жеткіліксіздігі бар, АҚ-тың күрт төмендеуі миокард инфарктісіне немесе инсультке әкелуі мүмкін пациенттерге лизиноприлді тағайындаған кезде осындай ережелерді сақтау қажет. Егер артериялық гипотензия пайда болса, пациентті көлденең жатқызу керек, қажет болған жағдайда 0,9% натрий хлориді ерітіндісін вена ішіне енгізу ұсынылады. Өтпелі артериялық гипотензия, әдетте, препаратпен әрі қарай емдеу үшін қарсы көрсетілім болып табылмайды; гиповолемияны түзету нәтижесінде артериялық қысымды қалпына келтіргеннен кейін одан әрі емдеу әдетте асқынусыз өтеді. Жүрек жеткіліксіздігі бар және артериялық қысымы қалыпты немесе төмен кейбір пациенттерде лизиноприлді қолданған кезде жүйелі артериялық қысым қосымша төмендеуі мүмкін. Бұл әсердің болуы мүмкін және ол емдеуді тоқтатуға себеп емес. Егер гипотензия клиникалық көріністерге әкелсе, онда лизиноприл препаратының дозасын төмендету немесе қабылдауды тоқтату ұсынылуы мүмкін. Жедел миокард инфарктісі кезіндегі артериялық гипотензия Лизиноприл терапиясын вазодилататорларды қолданғаннан кейін одан әрі ауыр гемодинамикалық нашарлау қаупі бар жедел миокард инфарктісі бар пациенттерде (систолалық АҚ 100 мм сын.бағ. немесе одан да төмен, кардиогенді шокпен ауыратын пациенттер) бастауға болмайды. Миокард инфарктісінен кейінгі алғашқы 3 күн ішінде систолалық АҚ – 120 мм сын.бағ. немесе одан да төмен болса, лизиноприл препаратының дозасын азайту керек.. Егер систолалық АҚ 100 мм сын.бағ. немесе одан да төмен болса, лизиноприлдің демеуші дозалары 5 мг- ға дейін немесе уақытша 2,5 мг-ға дейін азайтылуы керек. Егер артериялық гипотензия сақталса (систолалық АҚ 1 сағаттан артық 90 мм с. б. аз болса), лизиноприлді қолдануды жалғастыруға болмайды. Аорта және митральды қақпақшалардың стенозы/ гипертрофиялық обструктивті кардиомиопатия Басқа АӨФ тежегіштері сияқты, лизиноприл митральды қақпақшаның стенозы және солжақ қарыншаның шығару жолының бітелуі (аорталық стеноз немесе гипертрофиялық обструктивті кардиомиопатия) бар пациенттерге сақтықпен тағайындалуы керек. Бүйрек функциясының бұзылуы Бүйрек функциясы бұзылған кезде (КК <80 мл/мин) лизиноприлдің бастапқы дозасы КК-ға, содан кейін пациенттің терапияға клиникалық жауабына байланысты таңдалуы керек. Қан сарысуындағы калий мен креатинин концентрациясын дағдылы бақылау мұндай пациенттерді жүргізудің стандартты медициналық практикасының бөлігі болып табылады. Жүрек функциясының жеткіліксіздігі бар пациенттерде АӨФ тежегіштерін тағайындағаннан кейін артериялық гипотензия бүйрек функциясының одан әрі нашарлауына әкелуі мүмкін. Мұндай жағдайда, әдетте қайтымды бүйрек функциясының жедел жеткіліксіздігінің дамуы туралы хабарланды. Бүйрек артериясының екі жақты стенозы немесе жалғыз бүйрек артериясының стенозы бар, АӨФ тежегіштерін қабылдаған кейбір пациенттерде қан мочевинасы мен қан сарысуындағы креатининнің жоғарылауы байқалды, әдетте терапия тоқтатылғаннан кейін қайтымды болды. Бұл әсер көбірек ықтималдықпен бүйрек функциясының жеткіліксіздігі бар пациенттерде байқалады. Қатар жүретін реноваскулярлық гипертензия болған кезде ауыр артериялық гипотензия және бүйрек жеткіліксіздігі қаупі артады. Мұндай пациенттерде емдеуді төмен дозаларды қолданып, дозаны мұқият титрлеу арқылы мұқият медициналық бақылаудан бастау керек. Диуретиктер бұл жағдайды нашарлатуы мүмкін болғандықтан, лизиноприл терапиясының алғашқы апталарында оларды тоқтату және бүйрек функциясын бақылау керек. Артериялық гипертензиясы бар, бүйректің қатар жүретін кез-келген тамыр аурулары жоқ кейбір пациенттерде қан сарысуындағы мочевина мен креатинин концентрациясының жоғарылауы байқалды, әдетте шамалы және қысқа мерзімді, әсіресе лизиноприл мен диуретикті бір мезгілде қолданғанда. Бұл әсер көбірек ықтималдықпен бүйрек функциясының жеткіліксіздігі бар пациенттерде байқалады. Диуретиктің және/немесе лизиноприлдің дозасын азайту және/немесе тоқтату қажет болуы мүмкін. Қан сарысуындағы креатинин концентрациясы 177 мкмоль/л-ден көп және/немесе протеинурия 500 мг/24 сағатта көп анықталатын бүйрек функциясы бұзылған пациенттерде жедел миокард инфарктісі кезінде лизиноприлмен емдеуді бастауға болмайды. Емдеу кезінде бүйрек функциясының бұзылуы туындаған жағдайда (сарысудағы креатинин концентрациясы 265 мкмоль/л-ден жоғары немесе бастапқы деңгеймен салыстырғанда екі есе жоғары) дәрігер лизиноприлді тоқтату мүмкіндігін қарастыруы керек. Аса жоғары сезімталдық/ангионевроздық ісіну Сирек жағдайларда АӨФ тежегіштерін, лизиноприлді қоса, қолданғанда беттің, аяқ-қолдың, еріннің, тілдің, дауыс саңылауының және/немесе көмейдің ангиневроздық ісінуінің дамуы туралы хабарланды. Ісіну емдеудің кез келген уақытында дамуы мүмкін. Бұл жағдайда лизиноприлді дереу тоқтату керек, пациент тиісті ем қабылдауы және симптоматика толық шешілгенге дейін стационарда медициналық бақылауда болуы керек. Ісіну тыныс алу функциясы бұзылмастан, тек тіл аймағында пайда болған жағдайда да, пациентке ұзақ мерзімді бақылау қажет болуы мүмкін, өйткені антигистаминдік препараттармен және кортикостероидтармен емдеу жеткіліксіз болуы мүмкін. Өте сирек жағдайларда көмейдің немесе тілдің ангионевроздық ісінуінің дамуына байланысты өлім туралы хабарланды. Тіл, дауыс саңылауы немесе көмей қамтылған пациенттерде тыныс алу жолдарының бітелу қаупі жоғары, әсіресе анамнезінде тыныс алу жолдарына хирургиялық араласу болған кезде. Мұндай жағдайларда жедел терапия көрсетіледі, ол адреналинді енгізуді және / немесе тыныс алу жолдарының өткізгіштігін сақтауды қамтуы мүмкін. Пациент симптомдар толық және тұрақты шешілгенге дейін қатаң медициналық бақылауда болуы керек. Ангиотензинді өзгертетін фермент тежегіштері басқа нәсілдерге қарағанда қара нәсілге жататын пациенттерде ангионевроздық ісінуді жиі тудыруы мүмкін. Бұрын АӨФ тежегіштерімен емдеуге қатысы жоқ ангионевроздық ісіну байқалған пациенттерде АӨФ тежегіштерін қабылдаған кезде ангионевроздық ісінудің даму қаупі жоғары болуы мүмкін. Ангионевроздық ісінудің даму қаупінің артуына байланысты құрамында сакубитрил (неприлизин тежегіші) бар препараттармен АӨФ тежегіштерін бір мезгілде қабылдауға болмайды. Құрамында сакубитрил (неприлизин тежегіші) бар препараттың бірінші дозасын лизиноприлдің соңғы дозасынан кейін 36 сағаттан ерте қабылдамау керек. Емдеуді құрамында сакубитрил бар препараттың соңғы дозасын қабылдағаннан кейін 36 сағаттан ерте бастамау керек. АӨФ тежегіштерін рацекадотрилмен, mTOR тежегіштерімен (мысалы, сиролимус, эверолимус, темсиролимус), сондай-ақ вилдаглиптинмен бір мезгілде қабылдау ангионевроздық ісінудің даму қаупін арттыруы мүмкін (мысалы, тыныс алу жолдарының немесе тілдің ісінуі, тыныс алу жеткіліксіздігімен немесе онсыз). АӨФ тежегіштерін қабылдайтын пациенттерде рацекадотрилмен, mTOR тежегіштерімен, сондай-ақ вилдаглиптинмен емдеуді сақтықпен бастау керек. Гемодиализде жүрген пациенттердегі анафилактоидты реакциялар Өткізгіштігі жоғары жоғары ағынды диализ жарғақшаларын (мысалы, AN69) пайдалана отырып, гемодиализде жүрген және бір мезгілде АӨФ тежегішін қабылдайтын пациенттерде анафилактоидты реакциялар туралы хабарланады. Мұндай пациенттерде диализдік жарғақшаның басқа түрін немесе басқа кластағы гипотензивті препаратты қолдануға назар аудару керек. Тығыздығы төмен липопротеиннің (ТТЛП) аферезі кезіндегі анафилактоидты реакциялар Сирек жағдайларда декстран сульфатын қолданумен ТТЛП аферезі кезінде АӨФ тежегіштерін қабылдайтын пациенттерде өмірге қауіп төндіретін анафилактоидты реакциялардың дамуы мүмкін. Егер аферезді әр жүргізер алдында АӨФ тежегішін қабылдауды уақытша тоқтатса, мұндай реакцияларды болдырмауға болады. Десенсибилизация Десенсибилизация кезінде (мысалы, жәндіктердің уы), АӨФ тежегішін қабылдайтын пациенттерде тұрақты анафилактоидты реакциялар байқалады. Сол пациенттерде АӨФ тежегіштерімен терапияны уақытша тоқтата тұрған кезде мұндай реакцияларды тудырмауға мүмкіндік болды, бірақ олар осы препараттарды кездейсоқ қабылдаған кезде қайта пайда болды. Бауыр функциясының жеткіліксіздігі Өте сирек жағдайларда АӨФ тежегіштерімен терапия аясында синдром дамыды, ол холестаздық сарғаюдан басталып, фульминантты некрозға дейін дамыды және (кейде) өлімге әкелді. Бұл синдромның даму механизмі зерттелмеген. Егер сарғаю белгілері пайда болса немесе «бауыр» ферменттерінің белсенділігі едәуір артса, лизиноприлмен емдеуді тоқтату қажет, пациенттер тиісті медициналық бақылауда болуы керек. Нейтропения/агранулоцитоз АӨФ тежегіштерін қабылдайтын пациенттерде нейтропения/агранулоцитоз, тромбоцитопения және анемияның дамығаны туралы хабарланды. Бүйрек функциясы қалыпты, басқа ауырлататын факторлары жоқ пациенттерде нейтропения сирек дамиды. Нейтропения мен агранулоцитоз АӨФ тежегіштерімен емдеуді тоқтатқаннан кейін жойылды. Лизиноприлді дәнекер тінінің жүйелі аурулары бар пациенттерде, сондай-ақ иммуносупрессивті терапияны, аллопуринолды немесе прокаинамидті қабылдайтын немесе осы асқыну факторларының үйлесімі бар пациенттерде, әсіресе бүйрек функциясының бұзылуы болса, аса сақтықпен қолдану керек. Кейбір мұндай пациенттерде ауыр инфекциялар дамыды, олар кейбір жағдайларда антибиотикпен қарқынды терапияға жауап бермеді. Егер мұндай пациенттерде лизиноприл қолданылса, онда лейкоциттер санын мезгіл-мезгіл бақылау ұсынылады; сонымен қатар, пациенттерге инфекцияның кез келген белгілері туралы хабарлау қажеттілігі түсіндірілуі керек. Ренин-ангиотензин-альдостерон жүйесінің (РААЖ) қосарлы блокадасы АӨФ тежегіштері, ангиотензин II рецепторларының блокаторлары немесе алискиренді қатар қолданудың артериялық гипотензия, гиперкалиемия және бүйрек функциясының төмендеу (бүйрек функциясының жедел жеткіліксіздігін қоса) қаупін арттырғаны туралы деректер алынды. АӨФ тежегіштерін, ангиотензин II рецепторларының блокаторларын немесе алискиренді біріктіріп қолдану арқылы жүретін РААЖ қосарлы блокадасы осы себепті ұсынылмайды. Егер қосарлы блокада өте қажет болса, онда мұндай емдеу бүйрек функциясын, электролит мөлшерін және артериялық қысымды жиі мұқият бақылау арқылы дәрігердің бақылауымен жүргізілуі керек. Диабеттік нефропатиясы бар пациенттерде АӨФ тежегіштерімен және ангиотензин II рецепторларының блокаторларымен біріктірілген терапияны қолдануға болмайды. Нәсілі Ангиотензин өзгертетін ферменттің тежегіштері басқа нәсілді пациенттерге қарағанда қара нәсілді пациенттерде ангионевроздық ісінуді жиі тудырады. АӨФ басқа тежегіштері сияқты, лизиноприл басқа нәсілді пациенттерге қарағанда қара нәсілді пациенттерде артериялық қысымды төмендетуде тиімділігі төмен болуы мүмкін, бұл артериялық гипертензияға шалдыққан қара нәсілді пациенттерде ренин деңгейі төмен жағдайлардың жоғары жиілігіне байланысты болуы мүмкін. Жөтел АӨФ тежегіштерімен емдеу кезінде жөтелдің пайда болуы туралы хабарланды. Жөтел әдетте құрғақ, тұрақты және препаратты тоқтатқаннан кейін тоқтаған. Жөтелді дифференциациялық диагностикалау кезінде жөтелдің АӨФ тежегіштерінен туындау мүмкіндігін ескеру қажет. Хирургиялық араласу / анестезия Кеңейтілген хирургиялық араласу жүргізілетін немесе артериялық гипотензияға әкелетін препараттармен жалпы анестезия кезінде пациенттерде лизиноприл рениннің компенсаторлық шығарылуынан кейін ангиотензин II түзілуін бөгеуі мүмкін. Егер артериялық гипотензия дамыса, жоғарыда аталған механизмнің нәтижесінде айналымдағы қан көлемінің ұлғаюымен түзетулер енгізуге болады. Гиперкалиемия АӨФ тежегіштері қан сарысуындағы калий мөлшерінің жоғарылауына әкелуі мүмкін, өйткені олар альдостеронның босап шығуын бөгейді. Әдетте, бұл әсер бүйрек функциясы қалыпты пациенттерде клиникалық тұрғыдан білінбейді. Дегенмен, бүйрек функциясы бұзылған, 2 типті қантты диабеті бар пациенттерде немесе құрамында калий бар тағамдық қоспаларды (соның ішінде құрамында калий бар тұз алмастырғыштарды), калий жинақтайтын диуретиктерді (мысалы, спиронолактон, триамтерен немесе амилорид) қабылдайтын пациенттерде және қан сарысуындағы калий мөлшерінің жоғарылауына әкелуі мүмкін басқа препараттарды қабылдайтын пациенттерде (мысалы, гепарин, триметоприм немесе триметоприм/сульфаметоксазол біріктірілген препараты, сонымен қатар ко-тримоксазол деген атаумен белгілі және әсіресе, альдостерон антагонистері немесе ангиотензин рецепторларының блокаторлары) гиперкалиемия байқалуы мүмкін. Калий жинақтайтын диуретиктер мен ангиотензин рецепторларының блокаторларын АӨФ тежегіштерін қабылдайтын пациенттерде сақтықпен қолдану керек. Жоғарыда аталған препараттарды бір мезгілде қолдану қажет болған жағдайда қан сарысуындағы калий мөлшері мен бүйрек функциясына тұрақты бақылау жүргізу қажет. Қантты диабеті бар пациенттер Гипогликемиялық препараттарды ішетін немесе инсулин қабылдайтын қантты диабетке шалдыққан пациенттерде АӨФ тежегіштерімен емдеудің бірінші айында гликемияны мұқият бақылауды жүзеге асыру керек. Литий препараттары Әдетте, литий препараттары мен лизиноприлді бір мезгілде қабылдау ұсынылмайды. Жүктілік Жүктілік кезінде АӨФ тежегіштерімен емдеуді бастамау керек. Егер АӨФ тежегіштерімен емдеуді жалғастыру қажет деп саналмаса, жүктілікті жоспарлаған әйел пациенттерді жүктілік кезінде қолданудың белгілі қауіпсіздік бейіні бар балама гипертензивті дәрілерге ауыстыру керек. Егер жүктілік расталса, АӨФ тежегіштерімен емдеуді дереу тоқтатып, қажет болған жағдайда балама емдеуді тағайындау керек. Розувастатинмен байланысты Тері тарапынан ауыр жағымсыз реакциялар Розувастатинді қолдану кезінде тері тарапынан ауыр жағымсыз реакциялар, соның ішінде Стивенс-Джонсон синдромын және эозинофилиямен және жүйелі көріністермен (DRESS -синдромы) дәрілік реакциялар туралы хабарланды, олар пациенттің өміріне қауіпті немесе өлімге әкелуі мүмкін. Препаратты тағайындау кезінде пациенттер терінің ауыр жағымсыз реакцияларының белгілері мен симптомдары туралы хабардар болуы және мұқият бақылауда болуы қажет. Егер осындай реакцияны көрсететін белгілер мен симптомдар пайда болса, препаратты қабылдауды дереу тоқтату және балама емдеу мүмкіндігін қарастырған жөн. Егер пациент розувастатинді қолданған кезде Стивенс-Джонсон синдромы немесе DRESS-синдром сияқты терінің ауыр жағымсыз реакциясы дамыса, розувастатинмен емдеуді одан әрі жалғастыруға болмайды. Бүйректерге әсері Розувастатинді жоғары дозада, әсіресе 40 мг дозада қабылдаған пациенттерде негізінен түтікшелі негізді протеинурия байқалды, әдетте өтпелі немесе қысқа мерзімді болды, иммунохроматографиялық тест- жолақтары арқылы анықталды. Протеинурия бүйректің жедел немесе үдемелі ауруларының болжамды факторы болған жоқ. Препаратты маркетингтен кейін қолдану тәжірибесі кезінде бүйрек тарапынан елеулі жағымсыз реакциялардың дамуы туралы хабарламалардың жиілігі 40 мг дозаны қолданғанда жоғары болды. Препаратты 30-40 мг дозада қабылдаған пациенттерді стандартты тексеру кезінде бүйрек функциясын бағалау мүмкіндігін қарастырған жөн. Тірек-қимыл аппаратына әсері Розувастатинді кез келген дозада, әсіресе >20 мг дозада қабылдаған пациенттерде миалгия, миопатия және сирек жағдайларда рабдомиолиз сияқты қаңқа бұлшықеттеріне әсері байқалды. Өте сирек жағдайларда эзетимибті HMG-CoA-редуктаза тежегіштерімен біріктіріп қолданғанда рабдомиолиз орын алды. Фармакодинамикалық өзара әрекеттесуді жоққа шығаруға болмайды және осы препараттарды біріктіріп қолданғанда сақ болу керек. Басқа HMG-CoA-редуктаза тежегіштерін қолданғандағы сияқты, розувастатинмен емдеуге байланысты рабдомиолиз жағдайларының жиілігі тіркеуден кейінгі кезеңде 40 мг дозаны қабылдағанда жоғары болды. Жүйке-бұлшықеттік өтуге әсері Статиндерді қабылдаған кезде миастения гравис (gravis) немесе миастенияның көздік формасының пайда болуы немесе ағымының нашарлауы туралы бірнеше жағдайлар хабарланды (4.8-бөлімді қараңыз). Симптомдар күшейген жағдайда препаратты қабылдауды тоқтату керек. Бір немесе басқа статинді қабылдаған кезде (қайта қабылдағанда) рецидивтер туралы хабарланды. Креатинфосфокиназа белсенділігін анықтау КФК белсенділігін қарқынды физикалық жүктемелерден кейін немесе КФК белсенділігінің жоғарылауының басқа ықтимал себебі болған кезде өлшеу ұсынылмайды, себебі бұл нәтижелерді түсіндірудің бұрмалануына әкелуі мүмкін. Егер КФК белсенділігі бастапқы көрсеткіштен едәуір асып кетсе (қалыпты мәндер диапазонының жоғарғы шекарасына қатысты >5), зерттеуді 5-7 күн ішінде қайталау қажет. Егер қайта зерттеу кезінде КФК белсенділігі қалыпты мәндер диапазонының жоғарғы шегінен 5 еседен астам асып кетсе, емдеуді бастау ұсынылмайды. Емдеу басталғанға дейін Басқа HMG-CoA-редуктаза тежегіштерін қолданғандағы сияқты, миопатия/рабдомиолизге бейімділігі бар пациенттерге розувастатинді тағайындаған кезде сақ болу керек. Бұл факторларға мыналар жатады: –бүйрек жеткіліксіздігі; –гипотиреоз; –жеке немесе отбасылық анамнезінде бұлшықеттің тұқым қуалайтын аурулары; –анамнезінде басқа HMG-CoA-редуктаза тежегішін немесе фибраттарды қолданған кезде бұлшықет уыттылығы; –алкогольді шамадан көп пайдалану; –70 жастан үлкен жас; –препараттың қан плазмасындағы концентрациясы жоғарылауы мүмкін жағдайлар; –фибраттарды бір мезгілде қолдану. Бұл пациенттерді емдеу кезінде ықтимал пайдаға қатысты емдеуге байланысты қауіпті таразылау қажет, сонымен қатар клиникалық бақылау ұсынылады. Егер КФК бастапқы белсенділігі айтарлықтай жоғарыласа (қалыпты мәндер диапазонының жоғарғы шекарасына қатысты >5 есе) емдеуді бастау ұсынылмайды. Емдеу кезінде Пациенттерден неден болғаны түсініксіз бұлшықет ауыруы, әлсіздік немесе құрысулар туралы дереу хабарлауды сұрау керек, әсіресе бұл симптомдар жайсыздық сезімімен немесе дене температурасының жоғарылауымен бірге жүрсе. Бұл пациенттерді емдеу кезінде КФК белсенділігін бақылау қажет. КФК белсенділігі айтарлықтай жоғарылаған (қалыпты мәндер диапазонының жоғарғы шекарасына қатысты>5 есе) жағдайда немесе бұлшықет симптомдары қатты байқалса және күні бойы жайсыздық тудырса (тіпті КФК белсенділігі қалыпты мәндер диапазонының жоғарғы шекарасына қатысты ≤5 есе болса да), емдеуді тоқтату керек. Егер симптомдар жойылып, КФК белсенділігі қалыпты жағдайға оралса, мұқият мониторинг жүргізу аясында розувастатинді немесе баламалы HMG-CoA редуктаза тежегішін ең аз дозада қайта тағайындауды қарастырған жөн. Симптомдары жоқ пациенттерде КФК белсенділігіне стандартты мониторинг жүргізу талап етілмейді. Статиндермен, соның ішінде розувастатинмен емдеу кезінде немесе одан кейін иммунитетке негізделген некроздаушы миопатия (IMNM) жағдайлары туралы өте сирек хабарланған. Клиникалық тұрғыдан IMNM проксимальды бұлшықеттердің әлсіздігімен және қан сарысуындағы креатинкиназаның жоғарылауымен сипатталады, ол статинмен емдеуді тоқтатқанына қарамастан сақталады. Розувастатин және қатар ем қабылдаған пациенттердің шағын тобында қаңқа бұлшықеттеріне әсерінің жоғарылауы туралы дәлелдер алынған жоқ. Алайда, гемфиброзил, циклоспорин, никотин қышқылы, азоль фунгицидтері, протеаза тежегіштері және макролидтерді қоса алғанда, фиброй қышқылының туындыларымен бір мезгілде басқа HMG-CoA редуктаза тежегіштерімен ем қабылдаған пациенттерде миозиттер пен миопатиялар жиілігінің жоғарылауы байқалды. Гемфиброзилді кейбір HMG-CoA-редуктаза тежегіштерімен емдеу кезінде қолдану миопатияның даму қаупін арттырады. Осылайша, розувастатинді гемфиброзилмен бірге қолдану ұсынылмайды. Розувастатинмен және фибраттармен немесе никотин қышқылымен біріктірілген ем арқылы липидтер концентрациясын одан әрі өзгертудің артықшылықтарын және мұндай біріктірілімдерді қолданудың ықтимал қауіптерін мұқият таразылау қажет. Фибраттармен біріктірілімде емдегенде 30-40 мг дозаны қолдануға болмайды. Розувастатинді фузидий қышқылының жүйелі препараттарымен бірге немесе фузидий қышқылымен емдеуді тоқтатқаннан кейін 7 күн ішінде қолдануға болмайды. Фузидий қышқылымен жүйелі терапия қажет деп саналатын пациенттерде статинмен емдеуді фузидий қышқылымен емдеудің бүкіл мерзімінде тоқтату керек. Фузидий қышқылы мен статиндердің біріктірілімін қабылдаған пациенттерде рабдомиолиз жағдайлары (өлімге әкелген бірнеше нәтижелерді қоса) туралы хабарланды. Пациенттерге бұлшықет әлсіздігінің, ауырсынудың немесе ауырсыну сезімталдығының қандай да бір симптомдары байқалса, дереу дәрігерге қаралуға кеңес беру керек. Статиндермен емдеуді фузидий қышқылының соңғы дозасын қабылдағаннан кейін жеті күннен соң қайта бастауға болады. Фузидий қышқылын ұзақ уақыт жүйелі қабылдау қажет болған ерекше жағдайларда, мысалы, ауыр инфекцияларды емдеу үшін, розувастатин мен фузидий қышқылын бір мезгілде қолдану қажеттілігі тек әрбір нақты жағдайда және қатаң медициналық бақылауда қарастырылуы керек. Розувастатинді миопатияның болуын болжайтын немесе рабдомиолизге қатысты бүйрек функциясының салдарлық жеткіліксіздігінің дамуына бейім жедел, ауыр аурулары бар пациенттерді емдеу үшін қолдануға болмайды (мысалы, сепсис, артериялық гипотензия, көлемді хирургиялық араласу, жарақат, ауыр метаболизмдік, эндокриндік бұзылу немесе электролиттік тепе-теңдіктің бұзылуы; немесе бақыланбайтын құрысу ұстамалары). Бауырға әсері Басқа HMG-CoA-редуктаза тежегіштерін қолданған жағдайдағы сияқты, алкогольді көп пайдаланатын пациенттерге және/немесе анамнезінде бауыр ауруы бар пациенттерге розувастатинді тағайындаған кезде сақ болу керек. Емдеу басталғанға дейін және емдеу басталғаннан кейін 3 айдан соң бауыр функциясын тексеру ұсынылады. Егер бауыр трансаминазаларының белсенділігі қалыпты мәндер диапазонының жоғарғы шегінен 3 еседен артық болса, онда розувастатинмен емдеуді тоқтату немесе дозаны азайту қажет. Препаратты қолданудың постмаркетингтік тәжірибесінде 40 мг доза қабылдаған пациенттерде бауыр тарапынан ауыр асқынулардың жиілігі (негізінен бауыр трансаминазалары белсенділігінің жоғарылауын қамтиды) жоғары болды. Гипотиреоз немесе нефроздық синдромнан туындаған қайталама гиперхолестеринемиясы бар пациенттерде розувастатинді қолданғанға дейін негізгі ауруын емдеу қажет. Нәсілдік тиістілік Фармакокинетикалық деректер еуропалық нәсілді пациенттермен салыстырғанда моңғол нәсілді пациенттерінде экспозицияның жоғарылағанын көрсетеді. Протеаза тежегіштері Розувастатиннің жүйелі экспозициясының жоғарылауы ритонавирмен біріктірілімде протеазаның әртүрлі тежегіштерімен бір мезгілде розувастатин қабылдаған пациенттерде байқалды. Протеаза тежегіштерін қабылдайтын АИТВ-мен ауыратын пациенттерде розувастатинді қолданғанда липидтердің деңгейін төмендетудің артықшылықтарын да, емдеуді бастаған кезде плазмадағы розувастатин концентрациясын жоғарылату және протеаза тежегіштерін қабылдаған пациенттерде розувастатин дозасын жоғарылату мүмкіндігін де ескеру қажет. Егер розувастатиннің дозасы түзетілмеген болса, протеазаның кейбір тежегіштерімен бір мезгілде қабылдау ұсынылмайды. Өкпенің интерстициалық ауруы Өте сирек жағдайларда кейбір статиндермен емдеу кезінде, әсіресе ұзақ мерзімді терапияда өкпенің интерстициалық ауруының дамуы туралы хабарламалар болды. Мұнымен байланысты симптомдарға диспноэ, қақырықсыз жөтел және жалпы денсаулықтың бұзылуы (әлсіздік, салмақ жоғалту және дене температурасының жоғарылауы) кіруі мүмкін. Егер өкпенің интерстициалық ауруының дамуына күдік болса, статинмен емдеуді тоқтату керек. Қантты диабет Статиндердің класс ретінде қандағы глюкоза концентрациясының жоғарылауын тудыру және болашақта қантты диабеттің даму қаупі жоғары кейбір пациенттерде диабетті стандартты емдеу көрсетілген гипергликемия деңгейін тудыруы мүмкін екендігі туралы дәлелдер бар. Алайда, бұл қауіп статиндермен қамтамасыз етілген қантамырлық асқынулардың даму қаупінің төмендеуінен асып түседі, сондықтан статиндермен емдеуді тоқтатуға ешқандай себеп жоқ. Қауіп тобындағы пациенттерде (ашқарынға глюкозаның концентрациясы 5,6-дан 6,9 ммоль/л-ге дейін, ДСИ >30 кг/м2, триглицеридтердің жоғары концентрациясы, артериялық гипертензия) ұлттық ұсынымдарға сәйкес клиникалық және биохимиялық көрсеткіштерге мониторинг жүргізу қажет. Эквамер препаратымен байланысты Қосымша заттар Лактоза Эквамер препаратының дозасы 10 мг/5 мг/10 мг және дозасы 20 мг/10 мг/10 мг әр капсуласында 48,10 мг лактоза моногидраты бар. Эквамер препаратының дозасы 10 мг/5 мг/20 мг және дозасы 20 мг/10 мг/20 мг әр капсуласында 96,20 мг лактоза моногидраты бар. Лактоза жақпаушылығы, лактаза тапшылығы немесе глюкоза-галактоза мальабсорбциясы сияқты сирек кездесетін тұқым қуалайтын аурулары бар пациенттерге Эквамер препаратын қабылдауға болмайды. Азорубин бояғышы Эквамер препаратының құрамында тағамдық бояғыш азорубин бар. Азорубин аллергиялық реакциялардың дамуын тудыруы мүмкін. Күнбатар түстес сары бояғыш Эквамер препаратының 10 мг / 5 мг/10 мг және 20 мг/10 мг / 20 мг дозасының құрамында тағамдық күнбатар түстес сары бояғыш бар. Тағамдық күн батар түстес сары бояғыш аллергиялық реакциялардың дамуына әкелуі мүмкін. Препараттың көлік құралын немесе қауіптілігі зор механизмдерді басқару қабілетіне әсер ету ерекшеліктері Препараттың көлік құралдары мен механизмдерді басқару қабілетіне әсері туралы деректер жоқ. АҚ-тың шамадан тыс төмендеу мүмкіндігіне, бас айналудың, ұйқышылдықтың және ұқсас жанама құбылыстардың пайда болуына байланысты ерекше назар аударуды және жылдам реакцияларды қажет ететін ықтимал қауіпті әрекеттерді орындау кезінде абай болу керек (автокөлікті және басқа көлік құралдарын басқару, қозғалмалы механизмдермен жұмыс, диспетчер мен оператордың жұмысы және т.б.).

Жүктілік Эквамер препаратын жүктілік кезінде қабылдауға болмайды. Жүктілік кезінде Эквамер препаратының әсері туралы деректер жоқ. Репродуктивті жастағы әйелдер контрацепцияның адекватты әдістерін қолдануы керек. Жүктілікті жоспарлағанда жүктілік кезінде қолданудың дәлелденген қауіпсіздік бейінімен баламалы терапияға ауысу қажет. Лизиноприл Жүктіліктің бірінші триместрінде АӨФ тежегіштерін қолдану ұсынылмайды. AӨФ тежегіштерін жүктіліктің екінші және үшінші триместрінде қолдануға болмайды. Жүктіліктің бірінші триместрінде АӨФ тежегіштерін қабылдаумен байланысты тератогенділік қаупі туралы эпидемиологиялық деректер сенімді емес, алайда қауіптің шамалы өскенін жоққа шығаруға болмайды. Егер АӨФ тежегіштерімен емдеуді жалғастыру қажет деп саналмаса, жүктілікті жоспарлаған әйел пациенттерді жүктілік кезеңінде қолданудың белгілі қауіпсіздік бейіні бар балама гипертензивті дәрілерге ауыстыру керек. Егер жүктілік расталса, АӨФ тежегіштерімен емдеуді дереу тоқтатып, қажет болған жағдайда балама емдеуді бастау керек. Жүктіліктің екінші және үшінші триместрінде әйелдерде АӨФ тежегіштерін қолдану фетоуыттылықты (бүйрек функциясының төмендеуі, қағанақ суының аздығы, бассүйек сүйектерінің сүйектенуінің баяулауы) және неонатальдық уыттылықты (бүйрек функциясының жеткіліксіздігі, артериялық гипотензия, гиперкалиемия) тудыратыны белгілі. Егер жүктіліктің екінші триместрінен бастап АӨФ тежегіштері қолданылса, бүйрек пен бассүйектің функциясын ультрадыбыстық зерттеу ұсынылады. Аналары АӨФ тежегіштерін қабылдаған жаңа туған нәрестелерге артериялық гипотензияны уақтылы анықтау үшін мұқият бақылау жүргізу ұсынылады. Амлодипин Жүктілік кезінде амлодипинді қолданудың қауіпсіздігі анықталмаған. Жүктілік кезінде қолдану қауіпсіз баламалы емдеу болмаған жағдайда ғана, сондай-ақ аурудың өзі ана мен шаранаға үлкен қауіп төндіретін жағдайларда ұсынылады. Розувастатин Холестерол және холестерин биосинтезінің басқа өнімдері шарананың дамуы үшін маңызды болғандықтан, HMG-CoA-редуктазаның тежелуінің әлеуетті қаупі жүктілік кезінде розувастатинді қолданудың пайдасынан асып түседі. Терапия кезінде жүкті болып қалған жағдайда препаратты қабылдау дереу тоқтатылуы керек. Бала емізу Эквамер препаратын бала емізу кезінде қолдануға болмайды. Бала емізу кезінде лизиноприлді қолдану туралы ақпарат жоқ. Амлодипин емшек сүтіне бөлінеді. Баланың анасының сүтімен қабылдаған амлодипиннің мөлшері квартильаралық диапазонмен 3-7 %, ең жоғары 15% деп бағаланады. Амлодипиннің балаға әсері бағаланбаған. Розувастатиннің адамның емшек сүтіне енетіні - енбейтіні туралы деректер жоқ. Фертильділік Лизиноприл, амлодипин және розувастатиннің фертильділікке әсері туралы деректер жоқ, сондықтан теріс әсер ету ықтималдығын жоққа шығаруға болмайды. Амлодипин Кальций өзекшелерінің блокаторларын қабылдаған кейбір пациенттерде сперматозоидтарының ұштарында қайтымды биохимиялық өзгерістер туралы хабарланды. Амлодипиннің фертильділікке ықтимал әсері туралы деректер жеткіліксіз.

Амлодипин Басқа дәрілік препараттардың амлодипинге әсері CYP3A4 изоферментінің тежегіштері Амлодипинді CYP3A4 изоферментінің күшті немесе орташа тежегіштерімен (протеаза тежегіштері, азол тобының зеңге қарсы препараттары, эритромицин немесе кларитромицин, верапамил немесе дилтиазем сияқты макролидтер) бір мезгілде қолдану амлодипин концентрациясының айтарлықтай жоғарылауына және сәйкесінше артериялық гипотензияның даму қаупіне әкелуі мүмкін. Бұл фармакокинетикалық өзгерістердің клиникалық білінулері егде жастағы пациенттерде айқынырақ болуы мүмкін. Осыған байланысты, клиникалық жағдайға мониторинг жүргізу және дозаны түзету қажет болуы мүмкін. Кларитромицин – CYP3A4 изоферментінің тежегіші. Амлодипин қабылдаған пациенттерде кларитромицинді қолдану артериялық гипотензияның даму қаупін арттырады. Амлодипинмен бір мезгілде кларитромицин қабылдайтын пациенттер мұқият медициналық бақылауда болуы керек. CYP3A4 изоферментінің индукторлары CYP3A4 изоферментінің белгілі индукторларын бір мезгілде қолданғанда амлодипиннің қандағы концентрациясы өзгеруі мүмкін. Осы себепті артериялық қысымды бақылау және препараттың дозасын, әсіресе CYP3A4 изоферментінің күшті индукторларымен (мысалы, рифампицинмен, Шілтер жапырақты шайқурайдың препараттарымен) бір мезгілде қолдану кезінде және одан кейін түзету керек. Амлодипинді грейпфрут немесе грейпфрут шырынымен қабылдау ұсынылмайды, өйткені кейбір пациенттерде биожетімділік жоғарылап және соның нәтижесінде гипотензивті әсер күшеюі мүмкін. Дантролен (вена ішіне енгізу) Гиперкалиемияның даму қаупіне байланысты қатерлі гипертермияға ұшыраған пациенттерде, сондай-ақ қатерлі гипертермияны емдеген кезде «баяу» кальций арналарының блокаторларын, оның ішінде амлодипинді бір мезгілде қабылдауға және дантроленді вена ішіне енгізуге болмайды. Амлодипиннің басқа дәрілік препараттарға әсері Амлодипин гипертензияға қарсы әсері бар және АҚ-ты төмендету үшін қолданылатын басқа препараттардың гипотензивті әсерін күшейтеді. Такролимус Такролимус пен амлодипинді бір мезгілде қолданғанда қан плазмасындағы такролимустың концентрациясы артады, алайда бұл фармакокинетикалық өзара әрекеттесудің механизмі белгісіз. Амлодипинмен бір мезгілде қолданғанда такролимустың уыттылығын болдырмау үшін пациенттердің қан плазмасындағы такролимустың концентрациясын бақылау және қажет болған жағдайда такролимустың дозасын түзету қажет. Сүтқоректілердің жасушаларындағы рапамициннің нысана тежегіштері (mTOR) Сиролимус, эверолимус, темсиролимус сияқты mTOR тежегіштері CYP3A4 изоферментінің субстраттары болып табылады. Амлодипин – CYP3A4 изоферментінің әлсіз тежегіші. Амлодипин mTOR тежегіштерімен бір мезгілде қабылдағанда қандағы mTOR тежегіштерінің концентрациясын арттыруы мүмкін. Циклоспорин Бүйрек трансплантациясынан кейінгі пациенттерді қоспағанда, циклоспорин мен амлодипиннің өзара әрекеттесуі туралы деректер жоқ (мұнда циклоспориннің қалдық концентрациясының орташа 0% - дан 40% - ға дейін жоғарылауы байқалды). Амлодипин қабылдайтын, бүйрек трансплантациясы жасалған пациенттерде циклоспориннің концентрациясына мониторинг жүргізу, ал қажет болған жағдайда циклоспориннің дозасын азайту мүмкіндігін қарастырған жөн. Симвастатин Амлодипинді 10 мг дозада 80 мг дозада симвастатинмен біріктірілімде бірнеше рет қабылдау симвастатин монотерапиясымен салыстырғанда симвастатин экспозициясының 77% - ға артуына әкелді. Осылайша, амлодипин қабылдаған пациенттер симвастатинді 20 мг-дан аспайтын тәуліктік дозада қабылдауы керек. Розувастатин Амлодипинді 10 мг дозада және розувастатинді 20 мг дозада бір мезгілде бірнеше рет қолданғанда, «концентрация-уақыт» қисығы (AUC) астындағы ауданның шамамен 28% - ға және розувастатиннің ең жоғары концентрациясының (C max) 31% - ға жоғарылауы байқалды. Өзара әрекеттесудің нақты механизмі белгісіз. Бұл әсер Эквамер препаратын күнделікті қолданғанда клиникалық маңызды болмайды деп күтілуде, өйткені ол тек лизиноприл, амлодипин және розувастатинді осы біріктірілімдегі дозаларда қабылдаған пациенттерге ғана қолданылады. Амлодипин аторвастатиннің, дигоксиннің немесе варфариннің фармакокинетикалық параметрлеріне әсер етпеді. Лизиноприл Гипертензивті препараттар Лизиноприлді гипертензивті басқа препараттармен (мысалы, нитроглицеринмен және басқа нитраттармен немесе басқа тамыркеңейткіш дәрілермен) бірге қолданған кезде артериялық қысымның күрт төмендеуі мүмкін (аддитивті әсер). АӨФ тежегіштерімен, ангиотензин II рецепторларының блокаторларымен немесе алискиренмен бірлесіп қолданғанда ренин-ангиотензин-альдостерон жүйесінің (РААЖ) қосарлы блокадасы РААЖ бөгейтін тек бір ғана препаратты қолданумен салыстырғанда, артериялық гипотензия, гиперкалиемия және бүйрек функциясының төмендеуі (соның ішінде жедел бүйрек жеткіліксіздігі) сияқты жағымсыз құбылыстардың қаупінің жоғарылауымен байланысты. Ангиневроздық ісінудің даму қаупін арттыратын препараттар Бейтарап эндопептидаза тежегіштері АӨФ тежегіштері мен рацекадотрилді (энкефалиназа тежегіші) бір мезгілде қолданғанда ангионевроздық ісінудің даму қаупінің жоғарылауы туралы хабарланды. Құрамында сакубитрил (неприлизин тежегіші) бар дәрілік препараттармен АӨФ тежегіштерін бір мезгілде қолданғанда ангионевроздық ісінудің даму қаупі артады, осыған байланысты аталған препараттарды бір мезгілде қолдануға болмайды. АӨФ тежегіштерін құрамында сакубитрил бар препараттарды тоқтатқаннан кейін 36 сағаттан ерте тағайындамау керек. Құрамында сакубитрил бар препараттарды AӨФ тежегіштерін қабылдайтын пациенттерге, сондай-ақ AӨФ тежегіштерін тоқтатқаннан кейін 36 сағат ішінде тағайындауға болмайды. Плазминогеннің тіндік активаторлары Ишемиялық инсульттің тромболитикалық терапиясы үшін алтеплазаны қолданғаннан кейін АӨФ тежегіштерін қабылдаған пациенттерде ангионевроздық ісінудің даму жиілігінің жоғарылауы анықталды. Сүтқоректілердің жасушаларында (mTOR) рапамицин нысана тежегіштерімен (мысалы, темсиролимус, сиролимус, эверолимус) немесе вилдаглиптинмен бір мезгілде АӨФ тежегіштерін қабылдау ангионевроздық ісінудің даму қаупінің жоғарылауына әкелуі мүмкін. Диуретиктер Лизиноприлмен бір мезгілде диуретикалық дәрілерді қабылдау, әдетте, қосымша гипотензивті әсер көрсетеді. Лизиноприлді диуретиктерді қабылдап жүрген және әсіресе жақында диуретиктер тағайындалған пациенттерге тағайындаған кезде артериялық қысымның шамадан тыс төмендеуі мүмкін. Лизиноприлмен емдеуді бастамас бұрын диуретиктерді қабылдауды тоқтатқан кезде симптоматикалық гипотензияның даму қаупін азайтуға болады. Құрамында калий бар тағамдық қоспалар, калий жинақтайтын диуретиктер, құрамында калий бар тұз алмастырғыштар және қан сарысуындағы калий мөлшерін арттыратын басқа да препараттар Қан сарысуындағы калий мөлшері әдетте қалыпты мәндер шегінде қалса да, лизиноприл қабылдаған кейбір пациенттерде гиперкалиемия байқалуы мүмкін. Калий жинақтайтын диуретиктерді (мысалы, спиронолактон, триамтерен немесе амилорид), құрамында калий бар тағамдық қоспаларды немесе құрамында калий бар тұз алмастырғыштарды бір мезгілде қабылдау, әсіресе бүйрек функциясының жеткіліксіздігі бар пациенттерде қан сарысуындағы калий мөлшерінің айтарлықтай артуына әкелуі мүмкін. Лизиноприлді триметоприм және ко-тримоксазол (триметоприм/сульфаметоксазол) сияқты қан сарысуындағы калий мөлшерін арттыратын басқа препараттармен бір мезгілде қолданғанда сақ болу керек (өйткені триметоприм калий жинақтайтын диуретик амилорид сияқты әсер ететіні белгілі). Осылайша, лизиноприлді жоғарыда аталған препараттармен бір мезгілде қабылдау ұсынылмайды. Бір мезгілде қолдану қажет болған жағдайда препараттарды сақтықпен және қан сарысуындағы калийдің мөлшеріне мерзімді мониторинг жүргізумен қолдану керек. Циклоспорин АӨФ тежегіштері мен циклоспоринді бір мезгілде қолдану гиперкалиемияға әкелуі мүмкін. Қан сарысуындағы калийдің мөлшеріне мониторинг жүргізу ұсынылады. Гепарин АӨФ тежегіштері мен гепаринді бір мезгілде қолдану гиперкалиемияға әкелуі мүмкін. Қан сарысуындағы калийдің мөлшеріне мониторинг жүргізу ұсынылады. Егер лизиноприл калий жинақтамайтын диуретикпен бір мезгілде қолданылса, диуретикті қабылдаудан туындаған гипокалиемия азаюы мүмкін. Литий препараттары АӨФ тежегіштері мен литий препараттарын бір мезгілде қолданғанда қан сарысуындағы литий концентрациясының қайтымды жоғарылауы және уытты әсерлердің пайда болуы туралы хабарланды. Тиазидті диуретиктерді бір мезгілде қабылдау литийдің уытты әсерінің даму қаупін арттыруы және АӨФ тежегіштерін қолдану аясында литийдің уыттылығының жоғарылау қаупін күшейтуі мүмкін. Лизиноприл мен литий препараттарын бір мезгілде қолдану ұсынылмайды, бірақ бұл біріктірілімді қолданудың дәлелденген қажеттілігі болған жағдайда қан сарысуындағы литий концентрациясын мұқият бақылау керек. Қабынуға қарсы стероидты емес препараттар (ҚҚСП), ≥3 г/тәул дозада ацетилсалицил қышқылын қоса АӨФ тежегіштері мен қабынуға қарсы стероидты емес препараттарды (мысалы, қабынуға қарсы препарат ретінде ацетилсалицил қышқылы, ЦОГ-2 тежегіштері және селективті емес ҚҚСП) бір мезгілде қолданғанда гипертензияға қарсы әсердің әлсіреуі мүмкін. АӨФ тежегіштері мен ҚҚСП бір мезгілде қабылдау бүйрек функциясының бұзылу қаупін арттыруы мүмкін, бүйрек функциясының ықтимал жедел жеткіліксіздігін қоса, және қан сарысуындағы калий мөлшерін жоғарылатуы мүмкін, әсіресе бүйрек функциясы бастапқыда төмендеген пациенттерде. Бұл әсерлер әдетте қайтымды. Бұл біріктірілімді, әсіресе егде жастағы пациенттерге сақтықпен тағайындау керек. Пациенттер сұйықтықтың жеткілікті мөлшерін алуы керек. Сонымен қатар, біріктірілген емді тағайындағаннан кейін бүйрек функциясын бақылау қажеттілігін қарастыру және оны болашақта мезгіл-мезгіл жүргізу керек. Алтын препараттары Құрамында алтын бар инъекциялық препаратты (мысалы, натрий ауротиомалаты) енгізгеннен кейін нитритоидты реакциялар (вазодилатация симптомдары, гиперемия, жүрек айну, бас айналу және артериялық гипотензияны қоса, ол өте айқын болуы мүмкін) АӨФ тежегіштерімен ем алатын пациенттерде жиі тіркелді. Трициклді антидепрессанттар / нейролептиктер/жалпы анестезияға арналған дәрілер Жалпы анестезияға арналған кейбір дәрілерді, трициклді антидепрессанттарды және нейролептиктерді АӨФ тежегіштерімен бір мезгілде қолдану артериялық қысымның төмендеуіне әкелуі мүмкін. Симпатомиметиктер Симпатомиметиктер АӨФ тежегіштерінің гипертензияға қарсы әсерін азайтуы мүмкін. Гипогликемиялық препараттар АӨФ тежегіштері мен гипогликемиялық препараттарды (инсулиндер, ішуге арналған гипогликемиялық препараттар) бір мезгілде қабылдау гипогликемияның даму қаупімен гипогликемиялық әсерді күшейтуі мүмкін. Бұл құбылыстың дамуы препараттардың біріктірілімімен емдеудің алғашқы апталарында, сондай-ақ бүйрек функциясының жеткіліксіздігі бар пациенттерде болуы мүмкін. Ацетилсалицил қышқылы, тромболитиктер, адреноблокаторлар, нитраттар Лизиноприлді ацетилсалицил қышқылымен (кардиологиялық дозада), тромболитиктермен, бета-адреноблокаторлармен және/немесе нитраттармен бір мезгілде қолдануға болады. Розувастатин Басқа дәрілік препараттардың розувастатинге әсері Тасымалдаушы ақуыз тежегіштері Розувастатин - бұл белгілі бір тасымалдау ақуыздарының субстраты, OATP1B1 бауырды қармайтын тасымалдаушыны және BCRP эффлюксті тасымалдау ақуызын қоса. Розувастатинді осы тасымалдау ақуыздарының тежегіштері болып табылатын дәрілік препараттармен бір мезгілде қабылдау қан плазмасындағы розувастатин концентрациясының жоғарылауына және миопатияның дамуының жоғары қаупіне әкелуі мүмкін (1-кестені қараңыз). Циклоспорин Розувастатинмен және циклоспоринмен біріктірілген емдеу кезінде розувастатиннің AUC мәні сау пациенттерге қарағанда орта есеппен 7 есе жоғары болды (1-кестені қараңыз). Розувастатинді циклоспоринмен қатар ем алатын пациенттерге қолдануға болмайды. Бұл препараттарды бір мезгілде қолдану қан плазмасындағы циклоспориннің концентрациясына әсер етпеді. Протеаза тежегіштері Өзара әрекеттесудің нақты механизмі белгісіз болғанымен, протеаза тежегішін бір мезгілде қолдану розувастатиннің әсерін едәуір арттыруы мүмкін (1-кестені қараңыз). Мысалы, 10 мг розувастатин мен екі протеаза тежегішінің біріктірілімін (300 мг атазанавир/100 мг ритонавир) бір мезгілде енгізу сәйкесінше AUC және Cmax үш есе және жеті есе дерлік жоғарылауына әкелді. Розувастатин мен протеаза тежегіштерінің кейбір біріктірілімдерін бір мезгілде қабылдау розувастатин экспозициясының күтілетін ұлғаюына негізделген розувастатин дозасын мұқият түзеткеннен кейін қарастырылуы мүмкін. Гемфиброзил және басқа гиполипидемиялық препараттар Розувастатин мен гемфиброзилді бір мезгілде қолдану розувастатиннің Cmax және AUC екі есе артуына әкелді. Спецификалы өзара әрекеттесулер туралы мәліметтерге сүйене отырып, фенофибратпен фармакокинетикалық маңызды өзара әрекеттесу күтілмейді, бірақ фармакодинамикалық өзара әрекеттесулер болуы мүмкін. Гемфиброзил, фенофибрат, басқа фибраттар және ниациннің (никотин қышқылы) гиполипидемиялық дозалары (≥1 г/тәулік) HMG-CoA-редуктаза тежегіштерімен бір мезгілде қолданғанда миопатияның даму қаупін арттырады, олардың миопатияны өздігінен тудыруы мүмкін екендігіне байланысты болуы да мүмкін. 30-40 мг дозасын фенофибраттарды бір мезгілде емдеуде қолдануға болмайды. Бұл пациенттерді емдеген кезде бастапқы доза 5 мг болуы керек. Эзетимиб Розувастатинді 10 мг дозада және эзетимибті 10 мг дозада бір мезгілде қолдану гиперхолестеринемиясы бар пациенттерде розувастатиннің AUC 1,2 есе жоғарылауымен қатар жүрді (1-кестені қараңыз). Розувастатин мен эзетимибтің фармакодинамикалық өзара әрекеттесуіне байланысты жанама әсерлердің туындау қаупінің жоғарылауын жоққа шығаруға болмайды. Антацидтер Розувастатин мен құрамында алюминий немесе магний гидроксиді бар антацидтердің суспензияларын бір мезгілде қолдану розувастатиннің плазмалық концентрациясының шамамен 50%-ға төмендеуіне әкеледі. Егер антацидтер розувастатинді қабылдағаннан кейін 2 сағаттан соң қолданылса, бұл әсер әлсіз көрінеді. Мұндай өзара әрекеттесудің клиникалық мәні зерттелмеген. Эритромицин Розувастатин мен эритромицинді бір мезгілде қолдану розувастатиннің AUC(0-t) 20% - ға және розувастатиннің Сmax 30% - ға төмендеуіне әкеледі. Мұндай өзара әрекеттесу эритромицин қабылдаудан туындаған ішек моторикасының күшеюі нәтижесінде туындауы мүмкін. Р450 цитохром жүйесінің изоферменттері Розувастатин Р450 цитохромы изоферменттерінің тежегіші немесе индукторы емес. Сонымен қатар, розувастатин бұл изоферменттер үшін әлсіз субстрат болып табылады. Осылайша, Р450 цитохромы арқылы метаболизм жүйесіндегі дәрілік өзара әрекеттесулер болжанбайды. Розувастатин мен флуконазол (CYP2C9 және CYP3A4 тежегіші) немесе кетоконазол (CYP2A6 және CYP3A4 тежегіші) арасында клиникалық маңызды өзара әрекеттесулер анықталған жоқ. Тикагрелор Тикагрелор розувастатиннің бүйректік экскрециясына әсер етуі мүмкін, бұл оның жинақталу қаупін арттырады. Нақты механизмі белгісіз болғанымен, кейбір жағдайларда тикагрелор мен розувастатинді бір мезгілде қолдану бүйрек функциясының төмендеуіне, креатинфосфокиназа (КФК) белсенділігінің жоғарылауына және рабдомиолизге әкелді. Розувастатиннің дозасын түзетуді қажет ететін дәрілік заттармен өзара әрекеттесу Розувастатиннің дозасын, егер оны розувастатинге экспозицияны арттыратын дәрілік заттармен бірге қолдану қажет болса, түзету керек. Бұл препараттарды розувастатинмен бірге тағайындамас бұрын оларды қолдану жөніндегі нұсқаулықпен танысу ұсынылады. Сондай-ақ, розувастатиннің ең жоғары тәуліктік дозасын розувастатинге күтілетін экспозиция розувастатинмен өзара әрекеттесетін дәрілік заттарды бір мезгілде тағайындамай қабылданатын 40 мг дозадан аспайтындай етіп түзету керек. Мысалы, гемфиброзилмен бір мезгілде қолданғанда розувастатиннің ең жоғары тәуліктік дозасы 20 мг (экспозицияның 1,9 есе артуы), ритонавирмен/атазанавирмен – 10 мг (экспозицияның 3,1 есе артуы) құрайды. Егер дәрілік зат розувастатиннің AUC 2 еседен аз арттырса, бастапқы дозаны төмендетудің қажеті жоқ, бірақ розувастатиннің дозасын 20 мг-дан жоғары көтерген кезде сақ болу керек. 1-кесте. Розувастатиннің экспозициясына қатар жүретін терапияның әсері (AUC, деректер кему ретімен берілген) - жарияланған клиникалық деректердің нәтижелері Розувастатиннің AUC 2 немесе одан да көп есе артуы Қатар жүретін терапия режимі — Розувастатинді дозалау режимі — Розувастатиннің AUC өзгеруі* Софосбувир / велпатасвир/воксилапревир (400 мг‒100 мг‒100 мг) + воксилапревир (100 мг) тәулігіне 1 рет, 15 күн — Бір рет 10 мг — 7,4 есе арту Циклоспорин 75-200 мг, тәулігіне 2 рет, 6 ай — 10 мг тәулігіне 1 рет, 10 күн — 7,1 есе арту Даролутамид 600 мг тәулігіне 2 рет, 5 күн — Бір рет 5 мг — 5,2 есе арту Регорафениб 160 мг тәулігіне 1 рет, 14 күн — Бір рет 5 мг — 3,8 есе арту Атазанавир 300 мг / ритонавир 100 мг тәулігіне 1 рет, 8 күн — Бір рет 10 мг — 3,1 есе арту Велпатасвир 100 мг тәулігіне 1 рет — Бір рет 10 мг — 2,7 есе арту Омбитасвир 25 мг/паритапревир 150 мг/ритонавир 100 мг тәулігіне 1 рет / дасабувир 400 мг тәулігіне 2 рет, 14 күн — Бір рет 5 мг — 2,6 есе арту Терифлуномид — Деректер жоқ — 2,5 есе арту Гразопревир 200 мг/элбасвир 50 мг тәулігіне 1 рет, 11 күн — Бір рет 10 мг — 2,3 есе арту Глекапревир 400 мг / пибрентасвир 120 мг тәулігіне 1 рет, 7 күн — Тәулігіне бір рет 5 мг, 7 күн — 2,2 есе арту Лопинавир 400 мг/ритонавир 100 мг тәулігіне 2 рет, 17 күн — 20 мг тәулігіне 1 рет, 7 күн — 2,1 есе арту Капматиниб 400 мг тәулігіне 2 рет — Бір рет 10 мг — 2,1 есе арту Клопидогрел 300 мг – жүктеме дозасы, содан кейін 24 сағаттан соң 75 мг-ға ауысады — Бір рет 20 мг — 2 есе арту Фостаматиниб 100 мг тәулігіне 2 рет — Бір рет 20 мг — 2 есе арту Фебуксостат 120 мг тәулігіне 1 рет — Бір рет 10 мг — 1,9 есе арту Гемфиброзил 600 мг тәулігіне 2 рет, 7 күн — Бір рет 80 мг — 1,9 есе арту Розувастатиннің AUC 2 еседен кем ұлғаюы Элтромбопаг 75 мг тәулігіне 1 рет, 5 күн — Бір рет 10 мг — 1,6 есе арту Дарунавир 600 мг/ритонавир 100 мг тәулігіне 2 рет, 7 күн — 10 мг тәулігіне 1 рет, 7 күн — 1,5 есе арту Типранавир 500 мг/ритонавир 200 мг тәулігіне 2 рет, 11 күн — Бір рет 10 мг — 1,4 есе арту Дронедарон 400 мг тәулігіне 2 рет — Деректер жоқ — 1,4 есе арту Итраконазол 200 мг тәулігіне 1 рет, 5 күн — Бір рет 10 мг — 1,4 есе арту** Эзетимиб 10 мг тәулігіне 1 рет, 14 күн — 10 мг тәулігіне 1 рет, 14 күн — 1,2 есе арту** Розувастатиннің AUC төмендеуі Эритромицин 500 мг тәулігіне 4 рет, 7 күн — Бір рет 80 мг — 20%- ға төмендеу Байкалин 50 мг тәулігіне 3 рет, 14 күн — Бір рет 20 мг — 47%- ға төмендеу Розувастатиннің AUC клиникалық маңызды әсердің болмауы Фосампренавир 700 мг/ритонавир 100 мг тәулігіне 2 рет 8 күн ішінде — Бір рет 10 мг — Өзгеріссіз Алеглитазар 0,3 мг, 7 күн — 40 мг, 7 күн — Өзгеріссіз Силимарин 140 мг тәулігіне 3 рет, 5 күн — Бір рет 10 мг — Өзгеріссіз Фенофибрат 67 мг тәулігіне 3 рет, 7 күн — 10 мг, 7 күн — Өзгеріссіз Рифампицин 450 мг тәулігіне 1 рет, 7 күн — Бір рет 20 мг — Өзгеріссіз Кетоконазол 200 мг тәулігіне 2 рет, 7 күн — Бір рет 80 мг — Өзгеріссіз Флуконазол 200 мг тәулігіне 1 рет, 11 күн — Бір рет 80 мг — Өзгеріссіз * Бірнеше өзгеріс ретінде ұсынылған деректер бірге енгізу мен тек розувастатинді қабылдау арасындағы қарапайым қатынасты білдіреді. %-дық өзгеріс ретінде ұсынылған деректер тек розувастатинге қатысты %-дық айырмашылықты білдіреді. * * Розувастатиннің әртүрлі дозаларымен өзара әрекеттесуді зерттеу үшін бірнеше зерттеулер жүргізілді, кестеде ең маңызды өзгеріс көрсетілген. Розувастатиннің басқа препараттарға әсері К дәруменінің антагонистері Басқа HMG-CoA-редуктаза тежегіштері сияқты, К дәруменінің антагонистерін (мысалы, варфарин немесе басқа кумариндік антикоагулянттар) бір мезгілде қабылдайтын пациенттерде розувастатинмен терапияны бастау немесе розувастатин дозасын жоғарылату халықаралық қалыптасқан қатынастың (ХҚҚ) жоғарылауына әкелуі мүмкін. Розувастатин қабылдауды тоқтату немесе дозасын азайту ХҚҚ төмендеуіне әкелуі мүмкін. Мұндай жағдайларда ХҚҚ мониторинг жүргізу керек. Пероральді контрацептивтер/гормондардың орын басатын терапиясы (ГОТ) Розувастатин мен пероральді контрацептивтерді бір мезгілде қолдану этинилэстрадиолдың AUC және норгестрелдің AUC сәйкесінше 26% және 34%-ға арттырады. Плазмалық концентрацияның мұндай жоғарылауы пероральді контрацептивтердің дозасын таңдау кезінде ескерілуі керек. Розувастатин мен гормондардың орын басатын терапиясын бір мезгілде қолдану бойынша фармакокинетикалық деректер жоқ. Розувастатин мен гормондардың орын басатын терапиясын бір мезгілде қолданғанда ұқсас әсерді жоққа шығаруға болмайды. Алайда, мұндай біріктірілім клиникалық жағдайларда кеңінен қолданылды және пациенттер жақсы төзімді болды. Басқа дәрілік препараттар Дигоксин Спецификалы өзара әрекеттесу туралы мәліметтерге сүйене отырып дигоксинмен клиникалық маңызды өзара әрекеттесу күтілмейді. Фузидий қышқылы Рабдомиолизді қоса алғанда, миопатияның даму қаупі статиндермен жүйелі қолдану үшін фузидий қышқылы препараттарын бірлесіп қолданғанда артуы мүмкін. Бұл өзара әрекеттесудің механизмі (фармакодинамикалық және/немесе фармакокинетикалық) белгісіз. Осы біріктірілімді қолданған пациенттерде рабдомиолиздің дамуы (бірнеше өлім жағдайларын қоса) туралы хабарламалар бар. Егер фузидий қышқылымен жүйелі терапия қажет болса, розувастатинмен емдеуді тоқтату керек.

Сақтау мерзімі 3 жыл. Жарамдылық мерзімі өткеннен кейін қолдануға болмайды. Сақтау шарттары Түпнұсқалық қаптамасында, құрғақ жерде, 25°С-ден аспайтын температурада сақтау керек. Балалардың қолы жетпейтін жерде сақтау керек!